Gamay

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kiść gamay
Winnica w La Rochepot, Côtes de Beaune. Na pierwszym planie gęsto sadzony gamay, w tle pinot noir

Gamay (właśc. gamay noir à jus blanc[1]) – czerwony szczep winny pochodzący z Francji[2]. Odmiana jest naturalną krzyżówką odmian pinot noir i heunisch weiss[2][3]. Czasami odmianę kékfrankos mylnie nazywa się gamay noir.

Rozpowszechnienie[edytuj | edytuj kod]

Wczesne dojrzewanie predestynuje szczep do uprawy w chłodniejszym klimacie[4].

Odmiana gamay jest rozpowszechniona we Francji (siódma co do popularności wśród szczepów czerwonych) i uprawiana na 29 698 ha (2010), z tendencją spadkową (6,5% od 2008)[5][6]. Głównymi rejonami upraw jest obszar w północnej dolinie Rodanu i na południu Burgundii, gdzie rosną dwie trzecie francuskich krzewów gamay[5][6][7]. Na większą skalę odmiana występuje jeszcze w dolinie Loary[5][7][8]. Największą popularność wśród win produkowanych z gamay osiągnęły wina z (regionu Beaujolais)[1][9][4].

Winnice gamay znajdują się także w Szwajcarii (1551 ha), we Włoszech w Dolinie Aosty i na niewielką skalę w Wielkiej Brytanii oraz w Ameryce Północnej[10][11][4][12].

Wina[edytuj | edytuj kod]

Wina z gamay są przeważnie produkowane z użyciem maceracji węglowej i powinny być konsumowane jako młode[1][3]. Kilkunastoletni potencjał starzenia wykazują wina z niektórych wyróżnionych apelacji (cru) w regionie Beaujolais, winifikowane poprzez fermentację moszczu (np. Moulin-à-Vent, Brouilly, Fleurie, Juliénas)[1][9]. Te wina są często starzone w beczkach[3][9].

Czerwone wina gamay mają bardzo żywy, błyszczący kolor w różnych odcieniach czerwieni (wiśniowy, karminowy, rubinowy, purpurowy, szkarłatny), zawsze w ich jasnych wersjach [4][9]. Wino jest wyraźnie owocowo-kwiatowe, o zauważalnym poziomie kwasowości. Aromat charakteryzuje się dużym bogactwem nut owoców czerwonych (wiśnia, truskawka, czarna porzeczka, jeżyna, malina), owoców białych (jabłko, gruszka, agrest) i przypraw (karmel, kakao). Aromat gruszkowy przypisuje się maceracji węglowej[3].

Wikimedia Commons

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 86. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  2. 2,0 2,1 Gamay (ang.). Instytut Hodowli Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 6 listopada 2012].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 41. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008, s. 46. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.)
  5. 5,0 5,1 5,2 Les cepages noirs dans le vignoble (fr.). 2008. [dostęp 6 listopada 2012]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  6. 6,0 6,1 Les cepages noirs dans le vignoble (fr.). 2010. [dostęp 6 listopada 2012]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  7. 7,0 7,1 Les cepages noirs dans le vignoble (fr.). 2008. [dostęp 6 listopada 2012]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  8. Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 198. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 165-168. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  10. Das Weinjahr 2008 (niem.). Office fédéral de l'agriculture OFAG. [dostęp 6 listopada 2012].
  11. Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 392. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  12. Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 403. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)