Begonia bulwiasta

Begonia bulwiasta
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Klad	rośliny naczyniowe
Klad	rośliny nasienne
Klasa	okrytonasienne
Klad	klad różowych
Rząd	dyniowce
Rodzina	begoniowate
Rodzaj	begonia
Nazwa systematyczna
Begonia ×tuberhybrida Voss Vilm. Blumengärtn. ed. 3, 1:362. 1894
Synonimy
Begonia tuberosa hort.
Zdjęcia i grafiki w Commons

Odmiana o różowych kwiatach

Odmiana o białych kwiatach

Begonia zwisająca

Begonia bulwiasta, ukośnica bulwiasta (Begonia ×tuberhybrida) – gatunek rośliny z rodziny begoniowatych. Powstała w wyniku krzyżowania gatunków pochodzących z krajów Ameryki Południowej. Wszystkie uprawiane begonie z tej grupy są kultywarami i mieszańcami wielu, dzisiaj trudnych już do ustalenia gatunków. Do krzyżowania rośliny wykorzystano m.in.: B. boliviensis DC, B. parcei Hook., B. davisii Veitch., B. froebelli DC., B. octopetala L'Hérit.

Morfologia

Bylina wysokości 30-35 cm, o mięsistych łodygach, wyrastających z nerkowatej bulwy. Bulwy są spłaszczone i mają grubą skórkę z dobrze widocznymi w ich górnej części śladami pędów nadziemnych. Kwiaty okazałe wyrastające z kątów liści, pojedynczo lub po kilka sztuk, są 4-działowe z wieloma pręcikami. Istnieją odmiany o kwiatach pełnych. Okres kwitnięcia maj – wrzesień. Liście w kształcie sercowatolancetowatym są niesymetryczne, owłosione, na brzegach piłkowane. Wyhodowano odmiany o różnych kolorach kwiatów: białe, żółte, różowe, czerwone, w całej gamie odcieni. Kwiaty mogą też być pojedyncze lub pełne, listki okwiatu mogą być całobrzegie, ząbkowane, wcinane lub falowane. Istnieją też odmiany dwukolorowe.

Ogrodnicy dzielą odmiany begonii bulwiastej zazwyczaj na 3 grupy:

• begonie bulwiaste wielkokwiatowe. Mają do 30 cm wysokości, a kwiaty o średnicy nawet do 20 cm
• begonie bulwiaste drobnokwiatowe. Osiągają wysokość do 25 cm, ich pędy silnie rozkrzewiają się, kwiaty są drobne (do 5 cm), ale liczne. Liście zazwyczaj również są ozdobne.
• begonie bulwiaste zwisające. Mają zwisające pędy o długości nawet do 40 cm i pełne kwiaty o średnicy do 15 cm. Nadają się do pojemników wiszących.

Zastosowanie

Roślina ozdobna. Czasami uprawiana jest w mieszkaniach jako roślina pokojowa, częściej jednak uprawia się ją na zewnątrz pomieszczeń na balkonach, w altanach, na pergolach i trejażach. Często jest też uprawiana w gruncie na rabatach. Jest rośliną wieloletnią, w Polsce jednak często jest uprawiana jako roślina jednoroczna, gdyż jej bulwy są słabo wytrzymałe na mróz i muszą być przechowywane wewnątrz pomieszczeń.

Uprawa

• Podłoże. Dla roślin uprawianych w pojemnikach najlepsza jest standardowa ziemia torfowa, w ogrodzie powinna być to żyzna, próchniczna gleba o odczynie lekko kwaśnym.
• Światło. Najlepsze jest stanowisko lekko zacienione
• Podlewanie: Podlewać należy wodą bezwapniową, nie zwilżając przy tym liści. Zasadniczo podlewa się (jeśli nie padał deszcz) codziennie, tak, by ziemia była stale lekko wilgotna.
• Nawożenie. Od kwietnia do września należy roślinę zasilać rozcieńczonym nawozem wieloskładnikowym.
• Zabiegi pielęgnacyjne. Ograniczają się zasadniczo do podlewania, nawożenia i usuwania uschniętych kwiatów (wyglądają nieestetycznie). Na zewnątrz domu można je wystawiać dopiero w połowie maja, gdy nie ma już przymrozków
• Rozmnażanie: Przez nasiona można rozmnażać tylko niektóre odmiany, które zachowują cechy osobnika macierzystego. Zasadniczo rozmnaża się je głównie wegetatywnie przez podział bulw lub sadzonki pędowe z częścią bulwy

Bibliografia

1. zbiorowe: A-Z encyklopedia. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 978-3-8331-1916-3.
2. Bolesław Chlebowski, Kazimierz Mynett: Kwiaciarstwo. Warszawa: PWRiL, 1983. ISBN 83-09-00544-X.
3. Dawid Longman: Pielęgnowanie roślin pokojowych. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1997. ISBN 83-09-01559-3.