Benigno Aquino III

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Benigno Aquino III
PNoy Official Portrait 11x13.75.jpg
Data i miejsce urodzenia 8 lutego 1960
Manila
Filipiny Prezydent Filipin
Przynależność polityczna Partia Liberalna
Okres urzędowania od 30 czerwca 2010
Poprzednik Gloria Macapagal-Arroyo
Filipiny Senator
Okres urzędowania od 30 czerwca 2007
do 30 czerwca 2010
Filipiny Członek Izby Reprezentantów
Przynależność polityczna Partia Liberalna
Okres urzędowania od 30 czerwca 1998
do 30 czerwca 2007
Nonoy Aquino Signature.svg
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Sikatuna (Filipiny)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Benigno Simeon „Noynoy” Cojuangco Aquino III (ur. 8 lutego 1960 w Manili) – filipiński polityk, senator od 2007 do 2010. Syn byłej prezydent Corazon Aquino oraz senatora Benigno Aquino. Zwycięzca wyborów prezydenckich w maju 2010, prezydent Filipin od 30 czerwca 2010.

Młodość i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Benigno Aquino III urodził się w 1960 w Manili. Był jednym z pięciorga dzieci i jedynym synem Benigno Aquino, ówczesnego wicegubernatora prowincji Tarlac oraz Corazon Aquino. W latach 1977-1981 studiował ekonomię (licencjat) na Uniwersytet Ateneum Manilski[1]. Po studiach pracował jako promotor sprzedaży detalicznej i asystent ds. promocji w firmie Nike[2].

W 1983 zabójstwo jego ojca stało się symbolem sprzeciwu wobec reżimu Ferdinanda Marcosa. Trzy lata później jego matka została wybrana prezydentem Filipin. 28 sierpnia 1987 Aquino razem z matką stał się się obiektem ataku ze strony wojskowych, usiłujących przeprowadzić zamach stanu i obalić władzę prezydent Aquino. W czasie ataku na pałac prezydencki Malacañang Palace, Aquino został pięciokrotnie postrzelony, a jedna z kul na stałe utknęła w jego szyi. Troje z jego ochroniarzy zginęło[3]. W latach 1986-1993 zajmował stanowisko wicedyrektora i skarbnika firmy Best Security Agency Corporation prowadzonej przez jego wuja Anolina Oretę[2]. W latach 1993-1996 pracował jako asystent ds. administracji, a następnie menedżer w cukrowni Central Azucarera de Tarlac.

Benigno Aquino jest kawalerem[1], nie ma dzieci, jest abstynentem[4]. W 2008 związał się z radną z Valenzueli, Shalani Soledad. W przeszłości pozostawał w kilku nieformalnych związkach, m.in. ze stewardesą, asystentką senatora Francisa Pangilinana oraz dwoma aktorkami[5].

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Benigno Aquino od początku swojej działalności politycznej był związany z Partią Liberalną. W latach 1992-2002 oraz 2004-2006 pełnił funkcję jej sekretarza generalnego. Od 2002 do 2004 był wiceprzewodniczącym partii na wyspie Luzon. 17 marca 2006 objął stanowisko wiceprzewodniczącego Partii Liberalnej[1].

W 1998 został wybrany w skład Izby Reprezentantów z ramienia Partii Liberalnej w II dystrykcie Tarlac. W wyborach w 2001 oraz w 2004 odnawiał mandat deputowanego. Pełnił go do 2007. Od 8 listopada 2004 do 21 lutego 2006 zajmował stanowisko wiceprzewodniczącego Izby Reprezentantów. Zasiadał w rożnych komisjach parlamentu: Komisji Zaopatrzenia, Transportu i Komunikacji; Rolnictwa; Banków i Pośredników Finansowych; Porządku Publicznego i Bezpieczeństwa; Stosunków Międzyparlamentarnych i Dyplomacji; Energii. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Praw Człowieka. Jedną z jego kluczowych inicjatyw legislacyjnych był projekt ustawy nakazującej przeprowadzanie publicznych przetargów na zakup paliwa i ropy naftowej dla wojska[1][6].

W czasie wyborów z 14 maja 2007 dostał się do Senatu i 30 czerwca 2007 oficjalnie objął mandat. Pełnił go do 30 czerwca 2010[7].

Wybory prezydenckie i prezydentura[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 2009, po śmierci Corazon Aquino, na Filipinach zaczęły się pojawiać głosy nawołujące Aquino do startu w wyborach prezydenckich w 2010 w celu kontynuowania spuścizny po swojej matce. 1 września 2009 Mar Roxas, przewodniczący Partii Liberalnej i potencjalny kandydat w wyborach prezydenckich, zrezygnował z udziału w nich, wspierając jednocześnie kandydaturę Aquino[8]. 9 września 2009, w 40 dni po śmierci matki, Aquino oficjalnie ogłosił swój udział w wyborach prezydenckich zaplanowanych na 10 maja 2010. Dokonał tego w klubie Club Filipino w Manili, w którym odbyła się uroczysta inauguracja prezydentury Corazon Aquino. Oświadczył, że chce stworzyć demokrację przyjazną dla wszystkich, a nie tylko dla bogatych i wpływowych[9][10].

Aquino od czasu ogłoszenia swojej kandydatury pozostawał faworytem sondaży wyborczych. Swoją popularność w dużej mierze zawdzięczał autorytetowi i dokonaniom matki[11]. W czasie kampanii wyborczej obiecywał kontynuację jej demokratycznego programu, walkę z korupcją, likwidację skrajnej nędzy panującej w wielu regionach kraju, a także poprawę ściągalności zobowiązań podatkowych od obywateli i osób prawnych[12]. W wyborach prezydenckich 10 maja 2010 zdobył 42,08% głosów poparcia (15,2 mln), pokonując byłego prezydenta Josepha Estradę (26%) oraz senatora Manny’ego Villara (15%). 9 czerwca 2010 został oficjalnie ogłoszony przez Kongres prezydentem elektem[13][14].

30 czerwca 2010 został zaprzysiężony na stanowisku prezydenta w nadmorskim parku Rizal Park w Manili. W uroczystościach uczestniczyło co najmniej pół miliona osób, wielu ubranych w tradycyjne żółte stroje symbolizujące rządy Corazon Aquino. W inauguracyjnym przemówieniu zapowiedział walkę z korupcją i biedą, reformę wymiaru sprawiedliwości oraz zakończenie walk i rebelii na południu kraju, wszczynanych przez islamskich i komunistycznych bojowników. W nawiązaniu do rządów swojej poprzedniczki powiedział, że jego wybór oznacza „koniec przywództwa będącego nieczułym na cierpiących”. Ogłosił także powołanie „komisji prawdy” w celu zbadania oskarżeń korupcyjnych wobec poprzedniej administracji prezydent Macapagal-Arroyo[15][16].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 About Noynoy (ang.). Noynoy Aquino Site. [dostęp 2009-09-16].
  2. 2,0 2,1 Why Noynoy Aquino is not married (ang.). INQUIRER.net, 8 września 2009. [dostęp 2009-09-16].
  3. Noynoy Aquino also rises (ang.). INQUIRER.net, 21 sierpnia 2007. [dostęp 2009-09-16].
  4. Trivia on Aquino and Binay (ang.). ABC CBN News, 19 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-30].
  5. Sorry, Josh, Tito Noy has a girlfriend (ang.). Inquirer.net, 13 sierpnia 2009. [dostęp 2010-06-30].
  6. Senator Benigno S. Aquino III - Biography (ang.). Senate of the Philippines. [dostęp 2009-09-16].
  7. Senator Benigno S. Aquino III - Resume (ang.). Senate of the Philippines. [dostęp 2009-09-16].
  8. Roxas throws support for Aquino in 2010 (ang.). INQUIRER.nrt, 1 września 2009. [dostęp 2009-09-16].
  9. Aquino declares presidential bid (ang.). INQUIRER.net, p września 2009. [dostęp 2009-09-16].
  10. Aquino son to run for president (ang.). BBC News, 9 września 2009. [dostęp 2009-09-16].
  11. Philippine poll: Key candidates (ang.). BBC News, 4 maja 2010. [dostęp 2010-05-10].
  12. Huge challenges face Philippine heir apparent Aquino (ang.). BBC News, 12 maja 2010. [dostęp 2010-06-09].
  13. Lawmakers declare Aquino next Philippine president (ang.). Reuters, 9 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-09].
  14. Philippine poll winner confirmed (ang.). BBC News, 8 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-09].
  15. Benigno Aquino sworn in as new Philippine president (ang.). BBC News, 30 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-30].
  16. Philippine President Aquino to fight graft and poverty (ang.). Reuters, 30 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]