Bitwa morska pod Kolberger Heide

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa morska pod Kolberger Heide
wojna duńsko-szwedzka 1643-1645
w ramach wojny trzydziestoletniej
Kong-Kristian ubt.jpeg
Król Danii Chrystian IV walczył nieugięcie, nie zważając na rany i utratę oka
Czas 11 lipca 1644
Miejsce Kolberger Heide, Zatoka Kilońska
Terytorium Bałtyk
Wynik taktycznie nierozstrzygnięta, strategiczna wygrana Duńczyków
Strony konfliktu
 Szwecja Flag of Denmark (state).svg Dania
Dowódcy
Klas Fleming
Klas Bjelkenstjerna
Åke Ulfsparre
Göran Wind
Chrystian IV
Køn Jochum Grabow
Siły
34 okręty,
7 branderów
1018 dział
40 okrętów
927 dział
Straty
32 zabitych
69 rannych
37 zabitych
170 rannych
Wojna trzydziestoletnia

Pilzno - Lomnice - Biała Góra - Mingolsheim - Wimpfen - Höchst - Fleurus - Stadtlohn - Granowo - Dessau - Lutter am Barenberge - Wołogoszcz - Breitenfeld I - Rain - Norymberga - Lützen - Ścinawa - Nördlingen I - Wittstock - Rheinfelden - Wittenweier - Thann - Chemnitz - Honnecourt - Breitenfeld II - Rocroi - Tuttlingen - Kolberger Heide - Fryburg - Fehmarn - Jankov - Herbsthausen - Nördlingen II - Zusmarshausen - Lens - Praga

Flag of Denmark.svg Wojny duńsko-szwedzkie Flag of Sweden.svg

Wojna duńsko-szwedzka (1470-1471)Brunkeberg (1471)Wojna duńsko-szwedzka (1521-1523)Falun (1521)Brunnbäck Ferry (1521)Västerås (1521)Uppsala (1521) - Wojna duńsko-szwedzka (1611-1613) - Kringen (1612) - Kölleryd (1612) - Wojna duńsko-szwedzka 1643-1645 - Zatoka List (1644) - Koldynga (1644) - Kolberger Heide (1644) - Fehmarn (1644) - Bysjön (1644) - Wojna duńsko-szwedzka 1657-1658 - Genevadsbro (1657) - Kattarp (1657) - Tybrindvig (1657) - Hjärtum (1657) - Ängelholm (1657) - Wojna duńsko-szwedzka 1658-1660 - Sund (1658) - Koldynga (1659) - Nyborg (1659) - Wojna duńsko-szwedzka 1675-1679 - Olandia (1676) - Jasmund (1676) - Halmstad (1676) - Lund (1676) - Zatoka Køge (1677) - Landskrona (1677) - Møn (1677) - Arkona (1712) - Fehmarnbelt (1715) - Marstrand (1719) - Wojna duńsko-szwedzka (1788-1789) - Wojna duńsko-szwedzka (1808-1809)

Bitwa morska pod Kolberger Heide (znana również jako bitwa w Zatoce Kilońskiej) – starcie zbrojne, które miało miejsce 11 lipca (1 lipca) 1644 roku podczas wojny wojny duńsko-szwedzkiej 1643-1645 toczonej w ramach ogólnoeuropejskich zmagań wojny trzydziestoletniej.

Bitwa została stoczona przez duńską flotę (40 okrętów i 927 dział), dowodzoną przez Görana Winda (okręt flagowy - 48 działowy liniowiec Patientia), przy asyście Grabowa i króla Danii Chrystiana IV, oraz szwedzką flotę (34 okręty, 1018 dział i 7 branderów) dowodzoną przez Klasa Fleminga (okręt flagowy – 68 działowy liniowiec Krona), przy asyście Ulfsparre'a i Bjelkenstjerny. Duńska flota płynęła ze wschodu, a szwedzka przeciwnie, z zachodu. Obie floty spotkały się na północ od niemieckiej wyspy Fehmarn (Femern). Szwedzi wykonali zwrot i pożeglowali na południe zachodniego wybrzeża wyspy Fehmarn, gdzie roiło się od zdradliwych płycizn. Duńczycy postępowali za Szwedami, ale bardziej oddaleni od brzegu wyspy. W miarę trwania bitwy obie floty obróciły się pod wiatr, na północ a następnie z powrotem na południowy wschód wyspy Langeland. W miarę jak obie strony zbliżały się do wyspy Lolland, Szwedzi dokonali zwrotu na południe i w końcu wpłynęli do Zatoki Kilońskiej, podczas gdy Duńczycy kontynuowali rejs w kierunku południowo-wschodni i zakotwiczyli na wschód od wyspy Fehmarn. Żadna ze stron nie straciła okrętu. Duńczycy stracili 37 zabitych (wśród nich wódz floty Göran Wind) i 170 rannych, a Szwedzi – 32 zabitych i 69 rannych. W bitwie tej po stronie szwedzkiej walczył przyszły słynny wódz francuski Abraham Duquesne.

Bitwa właściwie była nierozstrzygnięta, jednak powszechnie uważa się, że była ona zwycięstwem floty duńskiej, która zablokowała okręty szwedzkie w Zatoce Kilońskiej, uniemożliwiając nieprzyjacielowi atak na wyspy duńskie.

W bitwie wielką odwagą osobistą popisał się król Danii Chrystian IV. W ogniu walki szwedzki pocisk działowy doprowadził do eksplozji, w wyniku której odłamki drewna i metalu raniły króla w trzynastu miejscach, oślepiając go na jedno oko. Król jednak nie zważał na rany, szybko się pozbierał i dalej uczestniczył w bitwie, zagrzewając swych poddanych do walki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • R. C. Anderson, Naval wars in the Baltic 1559–1850 (1910).