Bitwa pod Solferino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Solferino
Wojna francusko-austriacka
Napoléon III à la bataille de Solférino..jpg
Napoleon III pod Solferino
Czas 24 czerwca 1859
Miejsce pod miejscowością Solferino w Lombardii
Wynik zwycięstwo Francuzów i Piemontczyków
Strony konfliktu
Francja II Cesarstwo Francuskie
Regia Marina Królestwo Piemontu i Sardynii
Cesarstwo Austrii Cesarstwo Austriackie
Dowódcy
Napoleon III
Książę Humbert
Franciszek Józef I
Siły
ok. 150 tys. Francuzów
ok. 22 000 Piemontczyków
ok. 120 tys. Austriaków
Straty
2 313 zabitych
12 102 rannych
2 786 zaginionych
2 352 zabitych
10 645 rannych
6 944 zaginionych
Flag of France.svg Wojna francusko-austriacka Flag of the Habsburg Monarchy.svg

Montebello - Varese - San Fermo - Palestro - Magenta - Treponti - Solferino - San Martino

Mapa przedstawiająca przebieg bitwy.

Bitwa pod Solferino – starcie zbrojne, które miało miejsce 24 czerwca 1859. Była to największa bitwa wojny francusko-austriackiej o Mediolan.

Geneza wojny[edytuj | edytuj kod]

Wojna była rezultatem posunięć premiera piemonckiego, hrabiego Camillo Benso di Cavoura, który traktował ją jako wstęp do zrealizowania planów utworzenia zjednoczonych Włoch. Po nieudanym zrywie roku 1848 Cavour zawarł przymierze z Francją, gdzie znalazł oddanego sprzymierzeńca w osobie Napoleona III. Napoleon w tajnym układzie zobowiązał się do udzielenia wsparcia Piemontowi, gdy ten ogłosi mobilizację, co nastąpiło w 1859 roku. W odpowiedzi Austriacy wkroczyli do Piemontu.

Pierwsze starcia[edytuj | edytuj kod]

W bitwie pod Montebello dnia 17 maja 100 tys. Francuzów i 50 tys. Piemontczyków wspartych 400 działami powstrzymało pochód 120 tys. Austriaków z 480 działami, których stopniowo zmusili do odwrotu. Po porażce pod Magentą armia austriacka wycofała się do swoich twierdz, gdzie osobiste dowództwo objął cesarz Franciszek Józef.

Bitwa pod Solferino[edytuj | edytuj kod]

24 czerwca 1859 roku Austriacy rozpoczęli działania zaczepne i stoczyli z Francuzami walkę na linii San Martino-Solferino-Guidizzolo. Około godziny 6.00 dnia 24 czerwca Francuzi rozpoczęli atak na lewe skrzydło Austriaków. Po obu stronach walczyło około 150 tys. żołnierzy. O godzinie 10.30 Medole znajdujące się na lewej flance Austriaków padło, jednak pozostałe ataki Piemontczyków zostały odparte przez korpus generała Ludwiga Augusta von Benedeka. Obawiając się nadejścia z południa austriackich posiłków Napoleon postanowił uderzyć na linie nieprzyjaciela pod Solferino. Wioska została zasypana ogniem artylerii francuskiej, a w chwilę później do ataku ruszyła piechota. Po zaciętych bojach Solferino zdobyte zostało o godzinie 14.00 a Francuzi rozpoczęli wbijanie klina pomiędzy linie austriackie. Późnym popołudniem na prawym skrzydle bronił się jeszcze Benedek, jednak na pozostałych odcinkach trwała już tylko masakra spychanych Austriaków. Bitwa była wygrana przez Francuzów, jednak gwałtowna burza uniemożliwiła wykorzystanie zwycięstwa.

Skutki bitwy[edytuj | edytuj kod]

Dziewięciogodzinna bitwa spowodowała ogromne straty po obu stronach: armia austriacka miała 2 352 zabitych, 10 645 rannych i 6 944 zaginionych, połączone siły francusko-sardyńskie miały 2 313 zabitych, 12 102 rannych i 2 786 zaginionych. Tragiczny bilans tej bitwy skłonił Henryka Dunanta do podjęcia starań, które doprowadziły do założenia Czerwonego Krzyża.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Dzieszyński: Magenta-Solferino 1859, wyd. Bellona, Warszawa 2005.