Wojna francusko-austriacka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojna francusko-austriacka
Solferino Napoleon.jpg
Napoleon III w czasie bitwy pod Solferino
Czas 29 kwietnia 185911 lipca 1859
Miejsce Lombardia i Wenecja
Przyczyna dążenie do wyparcia Austriaków z Włoch
Wynik zwycięstwo połączonych sił francusko-piemonckich, utrata Lombardii przez Austrię na rzecz Sardynii
Strony konfliktu
Francja II Cesarstwo Francuskie
Zjednoczone Królestwo Włoch Królestwo Piemontu i Sardynii
Cesarstwo Austrii Cesarstwo Austrii
Dowódcy
Napoleon III
Wiktor Emanuel II
Franciszek Józef I
Siły
ok. 206 000 ok. 242 000



Flag of France.svg Wojna francusko-austriacka Flag of the Habsburg Monarchy.svg

Montebello - Varese - San Fermo - Palestro - Magenta - Treponti - Solferino - San Martino

Wojna francusko-austriacka toczyła się w 1859 pomiędzy II Cesarstwem Francuskim i Królestwem Piemontu i Sardynii a Cesarstwem Austrii.

W roku 1859 stojący na czele rządu piemonckiego Camillo Cavour zamierzał wypowiedzieć wojnę Austrii, co miało na celu wyparcie jej wpływów z Włoch i doprowadzenie do zjednoczenia pod rządami dynastii sabaudzkiej.

Jako sprzymierzeńca w tym przedsięwzięciu pozyskał on Napoleona III, zawierając z nim w czerwcu 1858 roku Układ z Plombières, w którym uzgadniono wspólne działania przeciwko Austrii. Celem obu stron było wyparcie Austriaków z Włoch, założenie trzech państw na ziemiach Italii: Górnej Italii pod przewodnictwem sardyńsko-piemonckim, królestwa środkowych Włoch i Mediolanu oraz Sycylii. Pieczę nad całym państwem miał sprawować papież. Francuzom przypaść miała Nicea i Sabaudia.

W odpowiedzi na ogłoszoną przez Piemont mobilizację Austriacy wystosowali 23 kwietnia 1859 ultimatum, żądające rozbrojenia armii piemonckiej. Żądania austriackie zostały przez Cavoura odrzucone, w związku z czym Franciszek Józef I wypowiedział Piemontowi wojnę. Dnia 29 kwietnia 1859 wojska austriackie przekroczyły granicę z Piemontem. W dwóch wielkich bitwach pod Magentą 4 czerwca 1859 oraz Solferino 24 czerwca 1859 Austriacy ponieśli klęski, co zmusiło ich do zawarcia zawieszenia broni w Villafranca w dniu 11 lipca 1859.

W wyniku zawartego porozumienia Austria zrzekła się na rzecz Napoleona III Lombardii, zatrzymując jednak Wenecję. Austria odmówiła bowiem cesji swojego terytorium na rzecz Wiktora Emanuela II, którego Franciszek Józef nazwał kieszonkowcem i złodziejem (Taschen- und Landräuber). Zawarty 10 listopada układ pokojowy w Zurychu potwierdził ustalenia zawarte w rozejmie z Villafranca .

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Grodziski: Franciszek Józef I, Wyd. Ossolineum, Wrocław 2006, ISBN 83-04-04777-2