Wojna francusko-austriacka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wojna francusko-austriacka
Solferino Napoleon.jpg
Napoleon III w czasie bitwy pod Solferino
Czas 29 kwietnia 185911 lipca 1859
Miejsce Lombardia i Wenecja
Przyczyna dążenie do wyparcia Austriaków z Włoch
Wynik zwycięstwo połączonych sił francusko-piemonckich, utrata Lombardii przez Austrię na rzecz Sardynii
Strony konfliktu
Francja II Cesarstwo Francuskie
Zjednoczone Królestwo Włoch Królestwo Piemontu i Sardynii
Cesarstwo Austrii Cesarstwo Austrii
Dowódcy
Napoleon III
Wiktor Emanuel II
Franciszek Józef I
Siły
ok. 206 000 ok. 242 000
Flag of France.svg Wojna francusko-austriacka Flag of the Habsburg Monarchy.svg

Montebello - Varese - San Fermo - Palestro - Magenta - Treponti - Solferino - San Martino

Wojna francusko-austriacka toczyła się w 1859 pomiędzy II Cesarstwem Francuskim i Królestwem Piemontu i Sardynii a Cesarstwem Austrii. Znana jest także jako druga wojna o niepodległość Włoch.

W roku 1859 stojący na czele rządu piemonckiego Camillo Cavour zamierzał wypowiedzieć wojnę Austrii oraz na czele sardyńsko-piemonckiej koalicji doprowadzić do niepodległości Włoch.

Jako sprzymierzeńca w tym przedsięwzięciu pozyskał on Napoleona III. Obaj monarchowie sprzymierzyli się w czerwcu 1858 roku traktatem z Plombières uzgadniając wspólne działania przeciwko Austrii. Celem obu stron było wyparcie Austriaków z Włoch, założenie trzech państw na ziemiach Italii: Górnej Italii pod przewodnictwem sardyńsko-piemonckim, królestwa środkowych Włoch i Mediolanu oraz Sycylii. Pieczę nad całym państwem miał sprawować papież. Francuzom przypaść miała Nicea i Sabaudia. Cavour wystosował apel do mniejszych miast o przyłączenie się do sojuszu sardyńsko-piemonckiego.

W odpowiedzi Austriacy wystosowali 23 kwietnia 1859 przeciwko obu księstwom ultimatum, żądając ich demilitaryzacji, odrzucone przez Włochów, wobec czego Austriacy wypowiedzieli Piemontowi wojnę. Dnia 29 kwietnia 1859 wojska austriackie przekroczyły granicę z Piemontem. W dwóch wielkich bitwach pod Magentą 4 czerwca 1859 oraz Solferino 24 czerwca 1859 Austriacy ponieśli klęski, co zmusiło ich do przyjęcia zawieszenia broni w Villafranca w dniu 11 lipca 1859.

W wyniku zawartego porozumienia Austria zrzekła się pretensji do Lombardii, zatrzymując jednak Wenecję. Zawarty 10 listopada układ pokojowy w Zurychu potwierdził zawarte w Villafranca ustalenia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]