Camillo Cavour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Camillo Cavour
GrafCavour.jpg
Camillo Benso, conte di Cavour Signature.svg
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1810
Turyn
Data i miejsce śmierci 6 czerwca 1861
Turyn
Premier Włoch
Okres urzędowania od 23 marca 1861
do 6 czerwca 1861
Poprzednik nowy urząd
Następca Bettino Ricasoli
Premier Królestwa Sardynii
Okres urzędowania od 4 listopada 1852
do 19 lipca 1859
Poprzednik Massimo d'Azeglio
Następca Alfonso Ferrero La Marmora
Premier Królestwa Sardynii
Okres urzędowania od 21 stycznia 1860
do 23 marca 1861
Poprzednik Alfonso Ferrero La Marmora
Następca urząd zlikwidowany
Odznaczenia
Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty) Order Sabaudzki Cywilny Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Krzyż Kawalerski Orderu Karola III (Hiszpania) Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja) Krzyż Wielki Orderu Welfów Order Medżydów I klasy Order Lwa i Słońca (Persja) dla obcokrajowców
Pomnik Cavoura w Mediolanie

Camillo Benso di Cavour (ur. 10 sierpnia 1810 w Turynie, zm. 6 czerwca 1861 tamże) – włoski polityk, premier i minister spraw zagranicznych, przywódca liberałów piemonckich, współzałożyciel pisma Il Risorgimento.

W młodości oczekiwano od niego, że zrobi przyzwoitą karierę, wstąpił więc do armii, gdzie doszedł do dobrego stanowiska, lecz przez swe liberalne poglądy musiał ją opuścić w 1831. Następnie podróżował po Europie, studiując politykę i gospodarkę. W 1847 założył gazetę "Il Risorgimento" (Odrodzenie) wspierającą liberalizm, zjednoczenie Włoch i konstytucjonalizm. W 1850 został ministrem gospodarki i handlu, a w 1851 objął stanowisko ministra finansów.

Camilo Cavour został powołany na urząd premiera królestwa Piemontu i Sardynii przez Wiktora Emanuela II w listopadzie 1852 r. Zapewnił Piemontowi rozwój ekonomiczny i gospodarczy. Sprawniejsze rolnictwo, zyski z handlu zagranicznego, rozwinięta sieć komunikacyjna (m.in. pierwszy tunel kolejowy pod Alpami - tunel Fréjus) i flota zapewniły Piemontowi najsilniejszą pozycję wśród księstw włoskich. Był zwolennikiem idei federacyjnej. Wraz z Wiktorem Emanuelem chciał, aby po zjednoczeniu Włochy stały się państwem federacyjnym. Cavour wykazał się wielkim sprytem po pokoju kończącym wojnę sojuszu francusko-sardyńskiego z Austrią, który został podpisany w listopadzie 1859 r. w Zurychu. Pokój ten zawierał punkt dotyczący powrotu Habsburgów do księstw środkowej Italii (Parma, Modena i Toskania). Piemont nie chciał Habsburgów na tronach, dlatego Cavour wymyślił, aby ogłosić plebiscyt dotyczący przyszłości księstw środkowo-włoskich. Ludność wolała zjednoczenia z Piemontem, niż władzy Habsburgów. Tym samym Austrii pozostała tylko gorycz porażki w wojnie.

Walnie przyczynił się do zjednoczenia Włoch. Za swoje zasługi jest zaliczany do czterech "ojców Ojczyzny".

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Calendario reale per l'anno 1861, Ceresole e Panizza, Turyn, 1861, s. 171, 195, 513