Branko Cikatić
|
|||
 |
|||
| Pseudonim | Chorwacki Tygrys | ||
| Data i miejsce urodzenia | 3 października 1954 Split, Jugosławia |
||
| Obywatelstwo |  Chorwacja |
||
| Wzrost | 185 cm | ||
| Masa ciała | 100 (1999) kg | ||
| Styl walki | kick-boxing | ||
| Kategoria wagowa | K-1 WGP | ||
| Bilans walk zawodowych | |||
| Liczba walk | 11[1] | ||
| Zwycięstwa | 6 | ||
| Przez nokauty | 6 | ||
| Porażki | 5 | ||
| Remisy | 0 | ||
Branimir "Branko" Cikatić (ur. 3 października 1954 w Splicie) – utytułowany chorwacki kick-boxer, wielokrotny mistrz Europy i świata, pierwszy w historii mistrz K-1.
Spis treści |
Kariera sportowa[edytuj]
Kariera amatorska[edytuj]
W wieku 12 lat rozpoczął treningi taekwondo. Cztery lata później zaczął również ćwiczyć karate Shōtōkan i judo. Po ukończeniu 18 lat przez krótki okres walczył w boksie (amatorski bilans 16-1), aby ostatecznie poświęcić się kick-boxingowi[2]. W latach 1979-1983 zdobył w formule full contact pięciokrotnie mistrzostwo Europy i raz mistrzostwo świata. Amatorską karierę kick-boxerską zakończył z bilansem 152 zwycięstw i 4 porażek.
Kariera zawodowa[edytuj]
W 1984 roku wyjechał do Holandii i przeszedł na zawodowstwo. Wstąpił do amsterdamskiego klubu Chakuriki Gym, gdzie jego trenerem kick-boxingu i boksu tajskiego został renomowany szkoleniowiec Thom Harinck. W następnych latach niepokonany Cikatić zdobywał kolejne tytuły mistrzowskie zarówno w kick-boxingu, jak i boksie tajskim, wygrywając większość walk przez nokaut. W 1989 zajął pierwsze miejsce w prowadzonym przez branżowe niemieckie czasopismo Karate BUDO Magazine rankingu na najpopularniejszą osobistość w środowisku sztuk walki (przed Jean-Claude Van Dammem i Chuckiem Norrisem)[3]. Pierwszej porażki na zawodowym ringu doznał dopiero w Melbourne w 1992 roku z rąk Stana Longinidisa w walce o mistrzostwo świata WKA.
W K-1 zadebiutował 30 kwietnia 1993 roku u szczytu swojej długoletniej kariery (w wieku 38 lat) podczas pierwszego w historii turnieju K-1 Grand Prix w Tokio. Znokautował wszystkich trzech przeciwników (m.in. w finale późniejszego 4-krotnego mistrza K-1 Ernesto Hoosta), zdobywając tytuł mistrza tej organizacji. Rok później bezskutecznie próbował powtórzyć sukces − przegrał w półfinale z Japończykiem Masa'aki Satake, po czym kilka miesięcy później wycofał się ze startów.
W marcu 1997 roku powrócił do K-1, wygrywając przez TKO z Musashim. Kolejne dwie walki przegrał jednak przed czasem (z Greco i Bernardo) i w 1998 roku, mając blisko 44 lata, definitywnie zakończył kick-boxerską karierę (bilans walk zawodowych 92-6-1). Pozostaje najstarszym zawodnikiem, który wygrał turniej K-1. Dokonał tego w wieku 38 lat i 208 dni.
W 1998 i 1999 roku stoczył dwie walki na zasadach MMA w organizacji PRIDE FC. Obie przegrał, po czym zakończył sportową karierę.
Osiągnięcia[edytuj]
Kariera zawodowa:
- 1998: Mistrz Świata WMTA (Zagrzeb)
- 1993: Mistrz K-1 World GP (Tokio)
- 1991: Mistrz Świata w boksie tajskim w kat. 86 kg (Berlin)
- 1990: Mistrz Świata IKBF w kick-boxingu w kat. 86 kg
- 1989: Mistrz Świata WKA w kick-boxingu w kat. 86 kg
- 1987: Mistrz Świata w boksie tajskim w kat. 82,5 kg (Amsterdam)
- 1986: Mistrz Europy w boksie tajskim (Paryż)
- 1985: Mistrz Europy w boksie tajskim (Amsterdam)
Kariera amatorska:
- 1983: Mistrz Europy w full contact (Caen)
- 1982: Mistrz Europy w full contact (Berlin)
- 1981: Mistrz Europy w full contact w kat. 79 kg (Dublin)
- 1981: Mistrz Świata w full contact w kat. 79 kg (Miami)
- 1980: Mistrz Europy w full contact w kat. 79 kg (Londyn)
- 1979: Mistrz Europy WAKO w full contact (Mediolan)
Przypisy
- ↑ Bilans walk w cyklu K-1 WGP
- ↑ Branko Cikatić - About Me (ang.). [dostęp 2009-09-05].
- ↑ Branko Cikatić - Sport (ang.). [dostęp 2009-09-05].
