Branko Cikatić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kickboxing pictogram.svg Branko Cikatić
{{{nazwa}}}
Pseudonim Chorwacki Tygrys
Data i miejsce urodzenia 3 października 1954
Split, Jugosławia
Obywatelstwo  Chorwacja
Wzrost 185 cm
Masa ciała 100 (1999) kg
Styl walki kick-boxing
Kategoria wagowa K-1 WGP
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 11[1]
Zwycięstwa 6
Przez nokauty 6
Porażki 5
Remisy 0

Branimir "Branko" Cikatić (ur. 3 października 1954 w Splicie) – utytułowany chorwacki kick-boxer, wielokrotny mistrz Europy i świata, pierwszy w historii mistrz K-1.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

W wieku 12 lat rozpoczął treningi taekwondo. Cztery lata później zaczął również ćwiczyć karate Shōtōkan i judo. Po ukończeniu 18 lat przez krótki okres walczył w boksie (amatorski bilans 16-1), aby ostatecznie poświęcić się kick-boxingowi[2]. W latach 1979-1983 zdobył w formule full contact pięciokrotnie mistrzostwo Europy i raz mistrzostwo świata. Amatorską karierę kick-boxerską zakończył z bilansem 152 zwycięstw i 4 porażek.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1984 roku wyjechał do Holandii i przeszedł na zawodowstwo. Wstąpił do amsterdamskiego klubu Chakuriki Gym, gdzie jego trenerem kick-boxingu i boksu tajskiego został renomowany szkoleniowiec Thom Harinck. W następnych latach niepokonany Cikatić zdobywał kolejne tytuły mistrzowskie zarówno w kick-boxingu, jak i boksie tajskim, wygrywając większość walk przez nokaut. W 1989 zajął pierwsze miejsce w prowadzonym przez branżowe niemieckie czasopismo Karate BUDO Magazine rankingu na najpopularniejszą osobistość w środowisku sztuk walki (przed Jean-Claude Van Dammem i Chuckiem Norrisem)[3]. Pierwszej porażki na zawodowym ringu doznał dopiero w Melbourne w 1992 roku z rąk Stana Longinidisa w walce o mistrzostwo świata WKA.

W K-1 zadebiutował 30 kwietnia 1993 roku u szczytu swojej długoletniej kariery (w wieku 38 lat) podczas pierwszego w historii turnieju K-1 Grand Prix w Tokio. Znokautował wszystkich trzech przeciwników (m.in. w finale późniejszego 4-krotnego mistrza K-1 Ernesto Hoosta), zdobywając tytuł mistrza tej organizacji. Rok później bezskutecznie próbował powtórzyć sukces − przegrał w półfinale z Japończykiem Masa'aki Satake, po czym kilka miesięcy później wycofał się ze startów.

W marcu 1997 roku powrócił do K-1, wygrywając przez TKO z Musashim. Kolejne dwie walki przegrał jednak przed czasem (z Greco i Bernardo) i w 1998 roku, mając blisko 44 lata, definitywnie zakończył kick-boxerską karierę (bilans walk zawodowych 92-6-1). Pozostaje najstarszym zawodnikiem, który wygrał turniej K-1. Dokonał tego w wieku 38 lat i 208 dni.

W 1998 i 1999 roku stoczył dwie walki na zasadach MMA w organizacji PRIDE FC. Obie przegrał, po czym zakończył sportową karierę.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Kariera zawodowa:

  • 1998: Mistrz Świata WMTA (Zagrzeb)
  • 1993: Mistrz K-1 World GP (Tokio)
  • 1991: Mistrz Świata w boksie tajskim w kat. 86 kg (Berlin)
  • 1990: Mistrz Świata IKBF w kick-boxingu w kat. 86 kg
  • 1989: Mistrz Świata WKA w kick-boxingu w kat. 86 kg
  • 1987: Mistrz Świata w boksie tajskim w kat. 82,5 kg (Amsterdam)
  • 1986: Mistrz Europy w boksie tajskim (Paryż)
  • 1985: Mistrz Europy w boksie tajskim (Amsterdam)

Kariera amatorska:

  • 1983: Mistrz Europy w full contact (Caen)
  • 1982: Mistrz Europy w full contact (Berlin)
  • 1981: Mistrz Europy w full contact w kat. 79 kg (Dublin)
  • 1981: Mistrz Świata w full contact w kat. 79 kg (Miami)
  • 1980: Mistrz Europy w full contact w kat. 79 kg (Londyn)
  • 1979: Mistrz Europy WAKO w full contact (Mediolan)

Przypisy

  1. Bilans walk w cyklu K-1 WGP
  2. Branko Cikatić - About Me (ang.). [dostęp 2009-09-05].
  3. Branko Cikatić - Sport (ang.). [dostęp 2009-09-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]