Chuck Norris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Chuck Norris
Chuck Norris 200611292256.jpg
Chuck Norris (2006)
Prawdziwe
nazwisko		 Carlos Ray Norris
Data i miejsce
urodzenia		 10 marca 1940 (71 l.)
Ryan, Oklahoma, USA
Zawód aktor
Lata aktywności od 1968
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa
Profil w bazie IMDb
Profil w bazie Stopklatka.pl

Chuck Norris, właśc. Carlos Ray Norris (ur. 10 marca 1940 w Ryanie) – amerykański aktor, gwiazda Hollywood, mistrz sztuk walk, siedmiokrotny mistrz świata w karate.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Carlos Ray Norris urodził się jako najstarszy z trzech synów Czirokeza Raya Norrisa[1] i jego żony irlandzkiego pochodzenia, Wilmy Scarberry (według niektórych źródeł po części także Czirokezki). Norris miał dwóch młodszych braci, z których jeden, Wieland, zginął na wojnie w Wietnamie, drugi, Aaron, jest producentem filmowym. Ojciec Chucka Norrisa, alkoholik, opuścił rodzinę. W wieku 12 lat Carlos Ray przeniósł się z matką i braćmi z Oklahomy do Kalifornii. Po ukończeniu szkoły średniej, aby utrzymać rodzinę wstąpił do wojsk lotniczych i stacjonował w Korei. W wojsku przybrał pseudonim Chuck.

[edytuj] Mistrz sztuk walki

W Korei poznał sporty walki, trenował m.in. tangsudo i taekwondo (niekiedy podaje się, że Norris był pierwszym człowiekiem Zachodu który uzyskał 8. dan w taekwondo, jednak nie odpowiada to prawdzie – kilka lat wcześniej czarny pas ósmego dana zdobyli Charles 'Chuck' Sereff i Edward Sell). W obydwu tych dyscyplinach zdobył "mistrzowskie" czarne pasy[1]. W 1962 powrócił do USA, gdzie założył kilka szkół karate. Uczęszczały do nich znane osobistości, m.in. Steve McQueen, który zasugerował mu karierę filmową, ponadto Priscilla Presley i Michael Landon. Ludzie ci zostali później jego bliskimi przyjaciółmi.

Wymieniał się technikami walki z Brucem Lee i to właśnie Chuck Norris uczył Bruce Lee wysokich kopnięć o czym pisze w swojej autobiografii.

W 1968 Norris został mistrzem świata w karate w wadze średniej. Rok później magazyn Black Belt przyznał mu tytuł fighter of the year ("wojownik roku"). Tytuł mistrza świata w karate utrzymał aż do 1974 roku, kiedy to zakończył karierę sportową. Bazując na swoim doświadczeniu stworzył własny styl walki Chun Kuk Do, który jest nauczany w jego dojo. Chuck Norris jest ponadto posiadaczem brązowego pasa w Brazylijskim Ju-Jitsu, nadanego przez mistrza Carlosa Machado.

[edytuj] Aktor

Pierwszym zauważalnym występem Norrisa w filmie była rola przeciwnika Bruce'a Lee w Drodze smoka. Później wystąpił w serii mało znaczących niskobudżetowych filmów produkowanych w Hongkongu i USA, gdzie popisywał się nie tyle kunsztem aktorskim co perfekcyjnie wykonywanymi układami sztuk walki. W pierwszej połowie lat 80. zmienił swój aktorski image – zapuścił brodę i na ekranie zaczyna nosić się w stylu militarnym. Z tego też okresu pochodzi pierwszy, prawdziwie głośny film Norrisa Zaginiony w akcji z 1983 roku. Jako westernowy płk. Braddock, powracał jeszcze na ekrany w kolejnych filmach serii – Zaginiony w akcji 2 z 1985 i Zaginiony w akcji 3 z 1988. Sukces przyniósł mu także utrzymany w podobnej konwencji cykl filmów z serii Delta Force, gdzie wystąpił w roli głównej jako płk. McCoy. Filmy te, nacechowane prostą w odbiorze i dynamiczną fabułą, efektami specjalnymi i sztukami walki w wykonaniu Norrisa, należą dziś do klasyki kina akcji. Jednak największym sukcesem Chucka był serial telewizyjny Strażnik Teksasu, w którym grał główną rolę Cordella Walkera oraz pełnił funkcję producenta (executive producer).

Do Polski Chuck Norris "trafił" w latach 80., już jako uznany w świecie aktor, za sprawą filmów Zaginiony w akcji i Delta Force rozpowszechnianych w systemie VHS. Także Telewizja Polska wyemitowała w połowie lat 80. film Droga smoka. Wcześniej dla szerokiej widowni nad Wisłą był niemal zupełnie nieznany. Po raz pierwszy w polskich kinach pojawił się w 1988 roku w niskobudżetowym filmie z 1983 roku pt. Samotny wilk McQuade.

Chuck Norris z żołnierzami amerykańskimi w Iraku

[edytuj] Działalność publiczna i polityczna

Norris wydał autobiografię pod tytułem The Secret of Inner Strength (Tajemnica siły wewnętrznej) oraz najnowszą Against All Odds: My Story (Łamiąc Bariery). Założył też organizację Kickstart walczącą z przemocą i handlem narkotykami w szkołach. Angażował się w kampanie prezydenckie, wspierając republikańskich kandydatów. W 1988 udzielił poparcia George'owi Bushowi, a w 2008 pastorowi Mike'owi Huckabee. Popiera interwencję amerykańską w Iraku[2].

We wrześniu 2008 roku w Stanach Zjednoczonych ukazała się jego nowa książka pt. Black Belt Patriotism.

15 lutego 2010 roku Norris ogłosił, że od jesieni 2010 jako felietonista będzie prowadził własną kolumnę w gazecie Creators Syndicate.

W dniu 2 grudnia 2010 roku otrzymał honorowy tytuł Texas Ranger. Oznaczenie to zostało nadane osobiście przez gubernatora Teksasu Ricky Perry'ego.

[edytuj] Ciekawostki

  • Na przełomie 2005 i 2006 roku Internet zalała fala często absurdalnych dowcipów i informacji o Chucku Norrisie, zwanych jako "Chuck Norris Facts".
  • Do Polski pierwszy raz przyleciał 15 stycznia 2012, gdzie ma wziąć udział w reklamie Banku Zachodniego WBK. Zostało to pokazane porannym programie ,,Dzień dobry TVN".

[edytuj] Życie osobiste

Chuck Norris ma pięcioro dzieci. Z pierwszego małżeństwa zawartego w 1959 roku ze szkolną sympatią Dianą Holechek – synów Mike'a (ur. 1963) i Erika (ur. 1963). Z drugiego związku, z Geną O'Kelley bliźniaków: syna Dakotę Alana i córkę Danilee Kelly (ur. 2001). Chuck Norris ma również nieślubne dziecko z niejaką Johanną, z którą miał romans nie informując jej o swoim małżeństwie. Johanna urodziła córkę i dała jej na imię Dianna, choć nazywała Diną (ur. 1964). Ponieważ Johanna niedługo po urodzeniu wyszła za mąż, wychowała córkę w przeświadczeniu, że jej mąż jest jej prawdziwym ojcem. Chuck po raz pierwszy spotkał się z Dianną DeCioli w 1991.

[edytuj] Filmografia

Chuck Norris w 1976

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 Portrety na Życzenie. Chuck Norris. „Film”. nr 3/1959 (1987-01-18). Warszawa: RSW "Prasa-Książka-Ruch". ISSN 0137-463X. 
  2. ↑ Reinforcements sent to Iraq – Chuck Norris! (ang.). W: WorldNetDailyExclusive [on-line]. 2007-09-17. [dostęp 2010-12-28].

[edytuj] Bibliografia

  • Jan Słodowski, Andrzej Roman: Gwiazdy światowego kina. Leksykon. Warszawa: Editions Spotkania, 1992. ISBN 83-85195-83-1. 

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Chuck_Norris&oldid=29993374”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia
W innych językach