Broń ręczna do użytku cywilnego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy broni do użytku cywilnego. Zobacz też: Broń ręczna wojskowa.

Broń ręczna do użytku cywilnego – każdy przedmiot możliwy do przeniesienia i użycia przez jedną osobę z którego można wystrzelić śrut, pocisk strzelecki lub inny pocisk albo oszałamiający gaz, płyn lub inną substancję, za pomocą materiału wybuchowego, gazu lub sprężonego powietrza, albo korzystając z dowolnego innego środka napędowego oraz amunicja przygotowana do wystrzelenia z tego przedmiotu[1] dopuszczony umowami międzynarodowymi lub prawem lokalnym do użytku i obrotu na terenie objętym tym prawem, z wyłączeniem uzbrojonych formacji państwowych i obrotu na rzecz tych formacji.

Zastrzeżenia[1]:

  • w zakres definicji nie wchodzi:
    • broń zabytkowa, wytworzona przed 1900 rokiem wraz z amunicją oraz repliki tej broni;
    • przedmioty przeznaczone do celów alarmowych, sygnalizacyjnych, ratowania życia, uboju zwierząt, polowania harpunem albo do celów przemysłowych lub technicznych, pod warunkiem że używane są wyłącznie zgodnie ze swym przeznaczeniem;
  • prawo lokalne może:
    • zaostrzyć kryterium broni zabytkowej, nie więcej jednak niż do roku 1800;
    • włączyć do definicji inne przedmioty zagrażające zdrowiu lub życiu człowieka;
    • włączyć do definicji broń białą w całości lub części, z wyłączeniem przedmiotów stanowiących tradycyjny element stroju;
    • wyłączyć z definicji broń miotającą, w całości lub w części;
    • zakazać stosowania części broni miotającej;
    • zakazać stosowania części broni palnej.

Broń ręczna do użytku cywilnego na terenie Europy[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Europy, zgodnie z postanowieniami Europejskiej Konwencji o kontroli nabywania i posiadania broni palnej przez osoby fizyczne[2], broń ręczną do użytku cywilnego stanowią:

Broń ręczna do użytku cywilnego w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z uprawnieniami wynikającymi z załącznika II do Konwencji[2] lista broni ręcznej do użytku cywilnego w Polsce znacznie różni się od pełnej, wymienionej w Konwencji. W zrozumieniu prawa polskiego[3] broń do użytku cywilnego stanowią:


Broń palna pozbawiona cech użytkowych oraz broń pneumatyczna podlegają rejestracji, pozostałe rodzaje broni wymagają uzyskania zezwolenia na broń. Rodzaj broni, na jaki można uzyskać zezwolenie, zależy od celu, któremu broń ma służyć. Zezwolenie na broń wydaje komendant wojewódzki Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych właściwy komendant oddziału Żandarmerii Wojskowej w celach:

  • ochrony osobistej;
  • ochrony osób i mienia;
  • łowieckich;
  • sportowych;
  • rekonstrukcji historycznych;
  • kolekcjonerskich;
  • pamiątkowych;
  • szkoleniowych.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Zgromadzenie Ogólne ONZ 8 grudnia 2005
  2. 2,0 2,1 Europejska Konwencja o kontroli nabywania i posiadania broni palnej przez osoby fizyczne, sporządzona w Strasburgu dnia 28 czerwca 1978 r., obowiązująca w Polsce od 01.10.2005, Dz. U. z 2005 r. Nr 189, poz. 1583
  3. Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Dz. U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549