Chan (władca)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Chan – głowa chanatu, tytuł oznaczający władcę w dawnych krajach Azji Środkowej i Europy Wschodniej; także część imienia, oznaczająca wysokie urodzenie w krajach muzułmańskich.
Miano chana nosili również władcy Bułgarii, począwszy od Asparucha (679 - 700), aż do Borysa I (852 – 889).
Białymi chanami nazywani byli królowie z dynastii Jagiellonów. Podkreślano w ten sposób ich suwerenność i potęgę. Wśród ludów turkijskich kolor biały to symbol niezależności, natomiast czarny – podległości[1].
Żona lub córka chana to chanum[2].
Zobacz też[edytuj]
Przypisy
- ↑ Borawski P., Dubiński A., Tatarzy polscy. Dzieje, obrzędy, legendy, tradycje, Iskry, Warszawa 1986, s. 227.
- ↑ Internetowa poradnia językowa Wydawnictwa Naukowego PWN, dostęp z dn. 2.01.2012 r.
