CompactFlash

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Karta CompactFlash

CompactFlashkarta pamięci, w której zastosowano pamięć Flash EEPROM, znalazła zastosowanie w takich urządzeniach jak aparaty cyfrowe, urządzenia telekomunikacyjne i inne. Standard został przedstawiony w 1994 r. przez jego twórcę - SanDisk Corporation. Karta CompactFlash była pierwszą dostępną na rynku kartą flash. Ma rozmiar 42,8×36,4 mm i grubość 3,3 mm (typ I) lub 5 mm (typ II). Zasilana jest napięciem: 3,3 lub 5,0 V. Maksymalna prędkość transmisji danych wynosi 133 MB/s. Dodatkową cechą kart CF jest fakt, iż interfejs elektroniczny jest prawie identyczny z interfejsem IDE stosowanych w komputerach osobisych do obsługi dysków - to umożliwia stosowanie kart CompactFlash jako dysków o bardzo dużej wytrzymałości mechanicznej, niskim poborze prądu oraz małym wydzielaniu ciepła, nawet ze standardowymi płytami głównymi (wymagana jest jedynie odpowiednia przejściówka). Budowane są także tzw. karty bootowalne (głównie sugerowane do systemów rodziny Windows) jako dyski stałe, ale te by zapewnić długotrwałą, stabilną i bezawaryjną pracę muszą być wykonane w technologii NAND SLC flash. Zdecydowana większość kart CompactFlash dostępna obecnie na rynku to tanie, wymienne nośniki danych (dyski wymienne) oparte o bardzo tanią, ale bardziej awaryjną pamięć NAND MLC flash zoptymalizowane do pracy w najpopularniejszym typie urządzeń - cyfrowych lustrzankach fotograficznych (DSLR). Jest ona najdłużej dostępnym typem kart pamięci Flash dostępnym w stałej sprzedaży.

Spis treści

[edytuj] Szybkość

Wskaźnik Szybkość (MB/s)
  6x  0.9
 32x  4.8
 40x  6.0
 66x 10.0
100x 15.0
133x 20.0
150x 22.5
200x 30.0
266x 40.0
280x 42.0
300x 45.0
433x 65.0
600x 90.0
666x 100.0

[edytuj] Producenci kart CompactFlash


[edytuj] Zobacz też

[edytuj] Linki zewnętrzne

Commons-logo.svg