Cud domu brandenburskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fryderyk II Wielki

Cud domu brandenburskiego (niem. Mirakel des Hauses Brandenburg) – wydarzenie podczas wojny siedmioletniej. Określenie to ukuł sam Fryderyk II, najpierw dla sytuacji, która wytworzyła się po bitwie pod Kunowicami, kiedy koalicja antypruska nie wykorzystała wielkiego zwycięstwa, umożliwiając tym samym odtworzenie pruskiej armii i kontynuowanie wojny przez Fryderyka.

Głośniejszy i bardziej znany w historii stał się jednak kolejny „cud” z 5 stycznia 1762 roku: gdy zmarła cesarzowa Elżbieta Piotrowna Romanowa, jej następca, Piotr III Romanow, który był (w przeciwieństwie do poprzedniczki) zwolennikiem polityki prowadzonej przez Fryderyka II Wielkiego, wycofał swoje wojska z linii frontu i przekazał część armii Fryderykowi. Spowodowało to niespodziewany zwrot w wojnie siedmioletniej. Po kilku miesiącach rządów w Imperium Rosyjskim Piotra III zamordowano. Jego następczynią była Katarzyna II Wielka, która stwierdziła, że ani klęska, ani zwycięstwo Prus nie leży w interesie Imperium i formalnie wycofała się z wojny.

Śmierć Elżbiety Piotrownej Romanowej i dalsze wydarzenia podczas wojny siedmioletniej z udziałem jej następców były tak niespodziewane, że zwykło się nazywać je cudem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]