Czubacz garbonosy
| Czubacz garbonosy | |
| Mitu mitu[1] | |
| (Linnaeus, 1766) | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | grzebiące |
| Rodzina | czubacze |
| Rodzaj | Mitu |
| Gatunek | czubacz garbonosy |
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
Czubacz garbonosy (Mitu mitu, syn. Crax mitu) – gatunek ptaka z rodziny czubaczowatych (Cracidae).
Wygląd – upierzenie w większości błyszcząco czarne, z kasztanowato ubarwionym brzuchem i podogoniem oraz szeroką białą przepaską na końcu ogona. Czubek czarny, dziób czerwony, górna połowa z charakterystycznym wysokim grzebieniem[3]. Długość ciała – 89 cm[3]
Zasięg, środowisko – pierwotnie Ameryka Południowa – nizinne lasy dorzecza Amazonki. Obecnie gatunek uznany za wymarły na wolności. Ostatniego osobnika w stanie dzikim obserwowano i zabito w 1984. Możliwe, że niektóre przetrwały do 1987 lub 1988[2]. Ocalała w niewoli populacja została w dużym stopniu skrzyżowana z czubaczem brzytwodziobym (Mitu tuberosa)[4][5] i pozostało tylko kilkadziesiąt ptaków czystej krwi. Gatunek jest podtrzymywany ale rozmnaża się tylko w dwóch prywatnych ptaszarniach, głównie ze względu na długotrwałe wątpliwości co do jego odrębności[6].
Zachowanie – zwykle spotykany w stadach, na ziemi; zaniepokojony wzlatuje na drzewa[3].
Gatunki pokrewne – czubacz rdzawosterny, czubacz białosterny, czubacz brzytwodzioby[3].
Przypisy
- ↑ Mitu mitu w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 Mitu mitu. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 Wiesław Dudziński, Marek Keller, Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Multico, 1994. ISBN 83-7073-059-0.
- ↑ Jest to przykład udanego chowu krzyżowego pomiędzy blisko spokrewnionymi gatunkami z rodziny czubaczowatych.
- ↑ Sérgio Luiz Pereira, Allan J. Baker, Anita Wajntal. Combined nuclear and mitochondrial DNA sequences resolve generic relationships within the Cracidae (Galliformes, Aves). „Systematic Biology”. 51 (6), s. 946–958, 2002. doi:10.1080/10635150290102519 (ang.).
- ↑ Luís Fábio Silveira, Fábio Olmos, Adrian J. Long. Taxonomy, history, and status of Alagoas Curassow Mitu mitu (Linnaeus, 1766), the world’s most threatened cracid. „Ararajuba”. 12 (2), s. 125–132, 2004 (ang.).
