Dalmatyńczyk
| Dalmatyńczyk | |
 Dalmatyńczyk |
|
| Inne nazwy | Dalmatiner Dalmatinac |
| Kraj pochodzenia | Chorwacja[1] |
| Wymiary | |
| Wysokość | 55 - 61 cm (psy), 50 - 58 cm (suki) |
| Masa | do 30 kg |
| Klasyfikacja | |
| FCI | Grupa VI, Sekcja 3, nr wzorca 153 |
| AKC | Non-sporting |
| ANKC | Grupa 7 - (Non-sporting) |
| CKC | Grupa 6 - (Non-sporting) |
| KC(UK) | Utility |
| NZKC | Non-sporting |
| UKC | Grupa 8 - Companion Dog |
| Wzorce rasy | |
| FCI • AKC • ANKC • CKC • KC(UK) • NZKC • UKC | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Dalmatyńczyk (chorwacki Dalmatinac) − jedna z ras psów, należąca do grupy psów gończych, posokowców i ras pokrewnych, zaklasyfikowana wraz z rodezjanem do sekcji ras pokrewnych. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów użytkowych[2]. Typ wyżłowaty[3]. Nie podlega próbom pracy[1].
Spis treści |
Rys historyczny[edytuj]
Psy te w średniowiecznej Dalmacji wykorzystywane były jako gończe, a później, w XVII wieku jako obronne. W XVIII wieku sprowadzone do Wielkiej Brytanii. w okresie wiktoriańskim osiągnęły szczyt popularności[4]. Zanim jednak dotarły do Anglii, odbyły długą podróż poprzez kraje basenu Morza Śródziemnego, gdzie trafiły z Dalmacji pod nazwą wyżły regusańskie lub legawce dalmatyńskie, a następnie z Francji jako psy galicyjskie dotarły na Wyspy Brytyjskie. Rasa ta przywędrowała do Polski pod nazwą Dalmatinnis[potrzebne źródło].
Wygląd[edytuj]
Szata i umaszczenie[edytuj]
Umaszczenie jest czysto białe z ostro odgraniczonymi, okrągłymi czarnego lub wątrobianobrązowego koloru cętkami. Pojawiają się one już u około dwutygodniowych szczeniąt, które rodzą się białe. Średnica plam wynosi 20-30 mm. Plamki na głowie, pysku, uszach, nogach, ogonie i skrajnych partiach tułowia powinny być mniejsze, niż na pozostałych częściach ciała. Nos psów w czarne cętki powinien być czarny, w brązowe łatki zawsze czekoladowy. Oczy psów białych w czarne cętki mogą być czarne, niebieskie lub brązowe, a psów cętkowanych brązowo-żółte lub brązowe; mogą występować też niebieskie. Sierść jest krótka, twarda, zbita i zwarta.
Zachowanie i charakter[edytuj]
Jest to pies odważny, czujny, zrównoważony. Wykazuje wysoki stopień przywiązania do członków rodziny, dobrze czuje się w towarzystwie dzieci. Aktywny i towarzyski, sprawdza się jako pies rodzinny, jeśli jest odpowiednio prowadzony.
Zdrowie i pielęgnacja[edytuj]
Dalmatyńczyki gubią dużo włosów, w czasie linienia (na wiosnę i jesienią) istnieje konieczność wyczesywania włosa raz na dzień przez ok. 10 min. Spotykane problemy zdrowotne u tej rasy to kamica moczanowa, głuchota, młodzieńcza nefropatia, cisawica, skręt żołądka. Średnia długość życia psów tej rasy to ok. 14-17 lat.
Dalmatyńczyk w kulturze[edytuj]
- 101 dalmatyńczyków – serial animowany
- 101 dalmatyńczyków – film animowany z 1961 roku
- 101 dalmatyńczyków – film fabularny z 1996 roku
- 101 dalmatyńczyków II. Londyńska przygoda – film animowany, kontynuacja produkcji z 1961 roku
- 101 dalmatyńczyków – książka
- 102 dalmatyńczyki – kontynuacja filmu z 1996 roku
Przypisy
Bibliografia[edytuj]
- Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
- Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
- Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 1998, s. 198. ISBN 83-7073-122-8.
- Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
