Defense Intelligence Agency

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Logo Defense Intelligence Agency (DIA) Stanów Zjednoczonych

Defense Intelligence Agency (DIA) – amerykańska agencja wywiadu wojskowego, działająca w strukturze Departamentu Obrony. Została założona 1 października 1961. Należy do Wspólnoty Wywiadowczej Stanów Zjednoczonych (United States Intelligence Community). Zatrudnia na całym świecie 16,5 tys. osób personelu, który dostarcza informacji wywiadowczych upoważnionym organom państwa.

DIA prowadzi wywiad wojskowy o światowym zasięgu, w tym poprzez dyplomację na rzecz Prezydenta USA, DoD i US Armed Forces.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przyczyny powstania[edytuj | edytuj kod]

Ustawa o reorganizacji systemu obrony narodowej z 1958 powołała co prawda do życia ośrodki dowodzenia połączonych rodzajów sił zbrojnych, dopóki jednak każdy rodzaj wojsk utrzymywał swoje własne służby wywiadowcze, ośrodki te nie otrzymywały danych wywiadowczych w postaci ujednoliconej. Wywiady poszczególnych rodzajów sił zbrojnych i agencji cywilnych odgradzały się od siebie licznymi barierami, uniemożliwiającymi wymianę informacji. Wręcz przeciwnie, konkurowały między sobą, kryjąc bardzo ważne dla bezpieczeństwa narodowego informacje, w ten sposób zabiegając o względy w DoD i większe przyszłoroczne budżety. Jedną z przyczyn utworzenia DIA przez administrację Kennedy’ego były powtarzające się skargi na znaczne różnice w ocenach agencji wywiadowczych przedstawianych przez służby ds. wywiadu wojskowego (morski, lotniczy i lądowy komponent wywiadowczy) i wzajemne spory kompetencyjne.

Utworzenie DIA[edytuj | edytuj kod]

Bazując na ocenie Grupy Koordynacji Ocen Wywiadowczych, sekretarz obrony Robert McNamara, powiadomił szefów połączonych sztabów JCS o decyzji utworzenia DIA. W lutym 1961 dostali oni zadanie utworzenia projektu agencji, który był gotowy już w sierpniu tego roku. Dyrektywa Departamentu Obrony nr 5105.21 o utworzeniu Agencji Wywiadu Obronnego została przedstawiona 1 sierpnia 1961, a weszła w życie dwa miesiące później, 1 października 1961. Poszczególne rodzaje wojsk zachowały własne służby rozpoznawcze, United States Army zatrzymały Army Security Agency, która wprawdzie jest służbą bezpieczeństwa, lecz prowadzi też tzw. SIGINT, United States Navy - Office of Naval Intelligence, United States Air Force - Air Force Intelligence Agency. Nadal działała również Centralna Agencja Wywiadowcza, zajmująca się wywiadem poza granicami Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Szybki rozwój agencji[edytuj | edytuj kod]

W chwili powstania DIA personel tej agencji nie przekraczał 25 osób, ale 10 lat później w 1971 Agencja liczyła już ok 5 tys. osób wspieranych przez budżet roczny w wysokości 200 milionów USD.

Między 1962 a 1966 przy DIA powstała m.in. Wyższa Szkoła Wywiadu Departamentu Obrony (od 1992 roku Defense Intelligence College), tzw. szkoła szpiegów, a 1 stycznia 1963, rozpoczęło działalność Centrum Produkcji, które zajmowało budynki A i B w kompleksie budynków Arlington Hall Station w stanie Virginia. Następnie utworzono specjalne centrum, tzw. system interpretacji (analizy) danych (ADP Automated Data Processing). Powstał także specjalny Zarząd Wywiadu Naukowo-Technicznego (Directorate of Scientific and Technical Intelligence).

Komisja Pike’a[edytuj | edytuj kod]

Co do tempa rozrastania się DIA, w 1974 powołano specjalną komisję nazwaną komisją Pike’a, która uznała, że agencja nie odnosi zbytnich sukcesów, a wydaje bardzo dużo pieniędzy. Zeznając przed komisją ówczesny dyrektor DIA, gen. por. Daniel Graham, przyznał, że jednym z największych dotychczasowych sukcesów DIA było przewidzenie inwazji Turcji na Cypr. Część końcowego raportu komisji Pike’a przedostała się do prasy.

Sukces jaki odniosła DIA był żartem. Fakt, że przewidziała inwazję Turcji na Cypr nie był trudny, gdyż Turcy od paru tygodni grozili nią w radiu.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Defense Intelligence Agency składa się z głównych komórek organizacyjnych:

  • Directorate for Analysis (DI): Analizuje i przekazuje władzy informacje wywiadowcze dotyczące obronności. Zarządza National Center for Medical Intelligence, Missile and Space Intelligence Center, Underground Facilities Analysis Center, National Media Exploitation Center oraz Defense Combating Terrorism Center. Analitycy DIA DI prowadzą ocenę materiałów, informacji wywiadowczych na placówkach jak i na polu walki.
  • Directorate for MASINT and Technical Collection (DT): Zbiera, analizuje, opisuje informacje w strefie zjawisk i pomiarów fizycznych w tym m.in. ACINT. DIA jest centralnym ośrodkiem MASINT wśród United States Intelligence Community.
  • Directorate for Information Management and Chief Information Officer (DS): Ten zarząd zapewnia Joint Worldwide Intelligence Communications System, jako bezpieczne, zintegrowane i znormalizowane przedsięwzięcie technologii informatycznej o światowej rozległości, które w sposób stale ulepszany jest utrzymywane do przekazywania informacji wywiadowczych na potrzeby: użytkowników prowadzących działania, sztabowców, osób kierujących polityką obronną USA, a także partnerów zagranicznych.
  • Directorate for Intelligence, Joint Staff (J2): doradza i wspomaga wywiadem wojskowym Joint Chiefs of Staff w prowadzeniu polityki obronnej i planowania operacyjnego.

Dawniej DIA dzieliła się na trzy ośrodki:

  • National Military Production Center (NMPC), (Krajowy Ośrodek Prezentacji Danych Wywiadu Wojskowego) – zajmujący się przetwarzaniem, prezentacją i dystrybucją wszelkiego rodzaju danych wywiadu wojskowego, poczynając od oceny zagrożeń, po informacje o siłach lądowych, morskich, powietrznych i kosmicznych państw trzecich.
  • National Military Intelligence Collection Center (NMICC), (Krajowy Ośrodek Gromadzenia Danych Wywiadu Wojskowego) – koordynujący gromadzenie danych wywiadu Departamentu Obrony ((Department of Defense – DoD) oraz funkcjonowanie jego systemu attaché wojskowych (Defense Attaché System) i jego, cele osiągało rozpoznaniem osobowym.
  • National Military Intelligence Systems Center, (Krajowy Ośrodek Systemów Wywiadu Wojskowego) – służba informacyjna odpowiedzialna m.in. za wyszukiwanie danych oraz przetwarzanie ich na potrzeby innych służb specjalnych.

Siedziba[edytuj | edytuj kod]

Nowo zbudowane południowe skrzydło Defense Intelligence Analysis Center o pow. 41806 m kw. w Joint Base Anacostia-Bolling
W 1980 r. DIA przeprowadziła się do obecnej siedziby DIAC (zdjęcie z 1988 r.), która stanowi obecnie tylko jedno skrzydło rozległego kompleksu

Siedzibą DIA jest Defense Intelligence Analysis Center (DIAC). Budynek mieści się w Joint Base Anacostia-Bolling w Dystrykcie Kolumbia. W DIAC mieści się także National Intelligence University, Defense Intelligence Operations Coordination Center i John T. Hughes Library.

Zadania[edytuj | edytuj kod]

Zadaniem postawionym Defense Intelligence Agency przez Department of Defense jest zbieranie, analizowanie, przetwarzanie i przekazywanie informacji wywiadowczych związanych ze światową obronnością, siłami zbrojnymi, przemysłem zbrojeniowym uprawnionym politykom, żołnierzom, specjalistom ws. obrony i techniki obronnej.

Współpraca[edytuj | edytuj kod]

DIA wykonując swe obowiązki polega także na danych z innych agencji wywiadu, np. z National Reconnaissance Office, National Security Agency, Central Intelligence Agency także działającej poza granicami USA. Dawniej jeśli na przykład CIA zwerbowała kogoś z radzieckiego wywiadu wojskowego GRU, to o uzyskanie od tego źródła jakichkolwiek informacji o charakterze wojskowym DIA musiała zwracać się do CIA. Zdarzało się, że CIA była zazdrosna o aktyw jaki zwerbowała. Takie sytuacje zdarzały się nie tylko w CIA, ale też w FBI i innych służbach specjalnych USA. To było dość częste zjawisko, bo w szczytowym okresie zimnej wojny było ich ok. 25.

Udział w Operacji Pustynna Burza[edytuj | edytuj kod]

Podczas wojny w Zatoce Perskiej na początku lat 90 XX w., do bezpośredniego wsparcia działań sił koalicyjnych w Kuwejcie i Iraku skierowano ok. 2 tys. pracowników DIA. W krótkiej wojnie w Zatoce Perskiej z działalności żołnierzy DIA nie wyciągnięto najlepszych wniosków. Lokalni dowódcy polowi i sztab skarżyli się, że nie dostają na czas danych rozpoznania taktycznego. DIA została bardzo dobrze oceniona za działalność w wojnie iracko-kuwejckiej.

Wewnętrzny program telewizyjny[edytuj | edytuj kod]

W lutym 1991 DIA rozpoczęła emisję kodowanego programu telewizyjnego (Defence Intelligence Network – (DIN), skierowanego do ok. tysiąca własnych pracowników, oficerów operacyjnych DoD i 19 dowództw w Stanach Zjednoczonych. Na program składają się: materiały fotograficznego rozpoznania lotniczego i satelitarnego oraz serwis informacyjny National Security Agency. Na informacjach zdobytych przez instytucję często polegają Siły pokojowe ONZ, a także amerykańskie agencje zwalczające przemyt narkotyków i nie tylko.

Agenci DIA[edytuj | edytuj kod]

Dyrektorzy agencji (Director of the Defense Intelligence Agency)[edytuj | edytuj kod]

Lieutenant general Michael T. Flynn, obecny Director of the DIA

Dyrektora DIA powołuje Prezydent USA

gen.por. Joseph Carroll XI 1961 — IX 1969 US Air Force
gen. Donald Bennett IX 1969 — VIII 1972 US Army
wiceadm. Vincent de Poix VIII 1972 — IX 1974 US Navy
gen.por. Daniel Graham IX 1974 — XII 1975 US Army
gen.por. Eugene Tighe jr I 1976 — V 1976 US Air Force
gen.por. Samuel Wilson V 1976 — VIII 1977 US Army
gen.por. Eugene Tighe Jr IX 1977 — VIII 1981 US Air Force
gen. James Williams IX 1981 — IX 1985 US Army
gen.por. Leonard Perroots X 1985 — XII 1988 US Air Force
gen.por. Harry Soyster XII 1988 — IX 1991 US Army
Dennis Ngay IX 1991 — XI 1991 cywil, p.o
gen.por. James Clapper Jr. XI 1991 — IX 1995 US Air Force
gen.por. Kenneth Minihan IX 1995 — II 1996 US Air Force
gen.mjr Patrick Hughes II 1996 — VII 1999 US Army
wiceadm. Thomas Wilson VII 1999 — VII 2002 US Navy
wiceadm. Lowell Jacoby VII 2002 — XI 2005 US Navy
Lieutenant General Ronald Lee Burgess, Jr. 18 marca 200924 lipca 2012 US Army
Lieutenant General Michael T. Flynn 24 lipca 2012 US Army

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Norman Polmar and Thomas B. Allen: Spy Book: The Encyclopedia of Espionage, 1997
  • Guido Knopp: Elita Szpiegów (Kulisy wywiadu i kontrwywiadu), Dom Wydawniczy Bellona Warszawa 2004
  • Nathan Miller: Spying for America: The Hidden History of US. Intelligence, 1989, 1997

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]