Diaspora (naród)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Diaspora – słowo pochodzenia greckiego, oznaczające rozproszenie członków danego narodu wśród innych narodów lub też wyznawców danej religii wśród wyznawców innej[1]. Nazywa się tak również społeczność rozproszonych osób. Semantycznie diaspora oznacza po grecku rozrzucone ziarna.

W szczególności tak określani są Żydzi mieszkający poza Izraelem, Ormianie mieszkający poza Armenią, Grecy mieszkający poza Grecją i Ukraińcy mieszkający poza Ukrainą (w szczególności w Kanadzie, USA i Niemczech), a także Chińczycy mieszkający w Hongkongu, Makau oraz na Tajwanie. Polska diaspora nosi nazwę Polonii.

Wspólne cechy diaspor[edytuj | edytuj kod]

  • Przenoszenie się z pierwotnej ojczyzny na nowy obszar lub wiele obszarów;
  • wspólna pamięć ojczyzny wszystkich członków diaspory;
  • pielęgnowana, mimo upływu czasu i przestrzennego rozproszenia, tożsamość etniczna;
  • poczucie solidarności członków diaspory;
  • pewne napięcia w relacjach z ludnością krajów zamieszkania.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Diaspora - Słownik języka polskiego. Wydawnictwo Naukowe PWN S.A.. [dostęp 2013-12-30].