Domenico Ghirlandaio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Domenico Ghirlandaio
Pala degli innocenti, ghirlandaio, autoritratto.jpg
Autoportret, fragment obrazu
Imiona i nazwisko Domenico Ghirlandaio
Data i miejsce urodzenia 1449 Florencja
Data i miejsce śmierci 11 stycznia 1494
Narodowość włoska
Dziedzina sztuki malarstwo
Styl renesans
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Domenico Ghirlandaio, właściwie Domenico di Tommaso Bigordi (ur. 1449 we Florencji, zm. 11 stycznia 1494 we Florencji), włoski malarz z okresu quattrocento, przedstawiciel szkoły florenckiej.

Dominik Ghirlandaio urodził się w rodzinie Tomasza, znanego florenckiego złotnika, którego przydomek Ghirlandaio, znaczył twórca girland, ozdoby kobiecej głowy, którą wymyślił. Uczył się za namową ojca złotnictwa, które porzucił na rzecz malarstwa i nauki u Alessio Baldovinettiego i Andrei del Verrocchio. Współpracował ze swymi młodszymi braćmi, Benedetto i Davide. Warsztat Ghirladaio był najbardziej znanym i najlepiej prosperującym warsztatem malarskim we Florencji, który zyskiwał wiele intratnych zleceń. Jego najważniejsze dzieła to freski chóru kościoła Santa Maria Novella, freski w Pizie, San Gimignano i w rzymskiej Kaplicy Sykstyńskiej, obraz Starzec i chłopiec.

Jego najsłynniejszym uczniem był Michał Anioł, a jego syn Ridolfo Ghirlandaio był znanym malarzem włoskiego renesansu.

Styl Domenica Ghirlandaia cechowała prostota, klarowność, czasem dekoracyjny linearyzm. W kompozycji scen wielofiguralnych nawiązywał do dzieł Filippa Lippiego. Inspirował się także twórczością artystów flamandzkich. W obrazach o tematyce religijnej starał się, podobnie jak jego poprzednicy (Masaccio, Gozzoli), przemycić fragmenty życia współczesnego w ubiorze postaci, przedstawianych wnętrzach czy też w samych postaciach nadając im rysy twarzy współczesnych Florentczyków. Przykładem mogą byc freski w kościele Santa Trinita, na których pojawiają się członkowie rodu Sassettich.

Ghirlandaio malował także izolowane portrety. Jednym z najbardziej znanych jest wizerunek Giovanny degli Albizzi Tornabuoni (Madryt). Zastosowane tu zostało tradycyjne dla florenckich portretów arystokratycznych ujęcie profilowe. Artysta uwiecznił ową damę również w scenie Nawiedzenia w Santa Maria Novella w takiej samej pozie i ubiorze (widać ją po prawej stronie sceny).

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

nr tytuł, zleceniodawca
i miejsce przeznaczenia
czas powstania technika i wymiary miejsce przechowywania ilustracja
Freski
1. Freski dla kaplicy Sassettich
Zmartwychwstanie chłopca (fragment) 1483-1486 fresk kościół Santa Trinità, Florencja
Cappella sassetti, fanciullo resuscitato, dettaglio.jpg
Ghirlandaio a-pucci-lorenzo-de-medici-f-sassetti 1.jpg
Zatwierdzenie reguły franciszkańskiej
Santa Trinita, cappella Sasssetti, Domenico Ghirlandaio 2.JPG
Stygmaty św. Franciszka
Santa Trinita 19 Ghirlandaio.jpg
2. Freski w prezbiterium kościoła Santa Maria Novella, fundatorzy: Tornabuoni
Narodziny Maryi 1486-90 fresk kościół Santa Maria Novella, Florencja
Cappella tornabuoni, 02, nascita della vergine.jpg
Prezentacja Maryi w świątyni
Cappella tornabuoni, 03, presentazione al tempio della vergine.jpg
Nawiedzenie św. Elżbiety
Cappella tornabuoni, 11, visitazione.jpg
Narodziny Jana Chrzciciela
Cappella tornabuoni, 12, Nascita di san giovanni battista.jpg
Chrzest Chrystusa
Cappella tornabuoni, 16, battesimo di Cristo.jpg
Zachariasz w świątyni
Ołtarze
4. Ołtarz Matki Boskiej
dla kościoła Santa Maria Novella
1480
5. Pokłon pasterzy
dla kaplicy Sassettich
1485 tempera na desce, 167 × 167 cm kościół Santa Trinità, Florencja
Domenico Ghirlandaio 001.jpg
6. Pokłon trzech króli
dla kościoła przy Ospedale degli Innocenti
1488
Portrety
7. Portret Giovanny Tornabuoni[1] 1489-90 tempera na desce, 77 × 49 cm Muzeum Thyssen-Bornemisza, Madryt
Domenico Ghirlandaio 007.jpg
8. Starzec i chłopiec[2] ok. 1490 tempera na desce, 62 × 46 cm Luwr, Paryż
Ritratto di vecchio con nipote 2,024 × 2,654 pixels 463 KB.jpg

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Waźbiński, Malarstwo quattrocenta, Wyd. Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1972.
  • Giorgio Vasari, Żywoty najsławniejszych malarzy, rzeźbiarzy i architektów PIW, Warszawa 1980.

Przypisy

  1. Informacje o obrazie ze strony Muzeum Thyssen-Bornemisza www.museothyssen.org
  2. Informacje o obrazie ze strony Muzeum Luwr www.louvre.fr

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]