Earl Hines

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Earl Hines
Earl Hines 1947.jpg
Earl Hines (1947)
Imię i nazwisko Earl Kenneth Hines
Pseudonim Fatha
Data i miejsce urodzenia 28 grudnia 1903
Duquesne (Pensylwania)
Data i miejsce śmierci 23 kwietnia 1983
Oakland (Kalifornia)
Instrument fortepian
Gatunek jazz, swing
Zawód muzyk
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Earl Kenneth „Fatha” Hines[1] (ur. 28 grudnia 1903 Duquesne w stanie Pensylwania, zm. 22 kwietnia 1983 w Oakland)[1]amerykański pianista jazzowy.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z muzykalnej rodziny, ojciec grał na kornecie, matka była kościelną organistką. Naukę muzyki zaczynał od trąbki, stąd też jego styl gry został okrzyknięty jako „trumpet style”. Polegał na częstym stosowaniu pojedynczych dźwięków podczas frazowania i wykorzystywaniu arpeggia. Hines w sposób nowatorski podchodził również do rytmu i akcentowania, dlatego uważa się go za prekursora nowoczesnego jazzu. Pochodził z przedmieścia Pittsburgha, toteż właśnie w tym mieście okolo 1921 stawiał pierwsze kroki jako profesjonalny pianista, początkowo wyłącznie jako akompaniator.

W 1923 przeniósł się do Chicago, gdzie nawiązał współpracę z Deppe's Seranaders, Erskine Tate's Vendome Orchestra, czy Carrollem Dickersonem. W 1926 poznał Louisa Armstronga, z którym przyjaźnił się przez wiele lat. Krótko współdziałał z Louis Armstrong's Stompers. Rok 1928 był szczególny w twórczości Hinesa, nagrał dziesięć pierwszych solówek fortepianowych i powołał do życia swój pierwszy zespół. Współpracował wówczas z Jimmie Noone's Apex Club Orchestra. Był członkiem Hot Five i Hot Seven Louisa Armstronga i brał udział w ich sesjach nagraniowych. Do 1948 grał w zakładanych przez siebie zespołach. W latach 1948–1951 był członkiem grupy All-Stars Armstronga. W 1951 przeniósł się do Kalifornii. Jego twórczość cieszyła się dużą popularnością do końca lat 50.

Wybrane kompozycje[edytuj | edytuj kod]

A Monday Date, Blues in Thirds, Chicago High Life, Stowaway, Chimes in Blues, Caution Blues, Fifty-Seven Varieties, Glad Rag Doll, I Ain't Got Nobody, Just Too Soon, Panther Rag, Off Time Blues.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Earl Hines na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-07-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]