Edward Słoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Edward Słoński (ur. 23 października 1872 w Zapasiszkach[1] w powiecie drysieńskim w Inflantach Polskich, zm. 24 lipca 1926) – polski poeta i pisarz.

Syn Edwarda Słońskiego i Moniki Grzymałowskiej[2]. Pobierał nauki w Kazaniu, Wilnie i Warszawie, uzyskując zawód dentysty. Był działaczem Polskiej Partii Socjalistycznej. Za działalność socjalistyczną był zsyłany już w XIX w., potem wielokrotnie aresztowany i więziony w Cytadeli. Na początku 1915 roku wstąpił do Legionów Polskich, brał udział w wojnie z bolszewikami. Do 1921 roku służył w Wojsku Polskim.[3]

Porzucił swój wyuczony zawód na rzecz pracy literackiej i wydawniczej. W swej twórczości literackiej nawiązywał do romantyzmu, zachęcał do rewolucyjnych przemian społecznych. Po ciękiej chorobie zmarł w biedzie i zapomnieniu w wieku 54 lat.

Podczas I wojny światowej tworzył poezję patriotyczną związaną z Legionami. Napisał wówczas popularne wiersze: Ta, co nie zginęła 1915, Idzie żołnierz borem lasem... 1916, Już ją widzieli idącą 1917.

Pisał również książki dla dzieci i młodzieży.

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z pisarza

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.
  • Dla mojej Pani 1898
  • Z wiosennych dum 1898
  • Poezye 1899
  • Obłąkany niewydany poemat napisany w 1899 roku
  • Poematy: Pieśń, Mary 1901
  • Do Boga poemat 1901
  • Noc 1902
  • Wiesio 1903
  • Okruchy 1904
  • Pieśń nad pieśniami 1904
  • Fragmenty 1905
  • Bezimieńce - opowiadania dzisiejsze 1907
  • Przebudzenie 1907
  • Jeszczem wciąż pełen wiosny 1909
  • Z pod szronu 1910
  • W więzieniu nowele 1911
  • Partia romans rewolucyjny 1911
  • Jak to na wojence... opowiadania dla dzieci 1915-1916
  • Bajka o Białym Orle 1918
  • Wybór Poezyi - Ta, co nie zginęła... 1918
  • Na progu Polski 1921

Przypisy