Electric Light Orchestra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Electric Light Orchestra
Elo 27041978 04 800.jpg
ELO podczas koncertu w 1978 w Oslo
Rok założenia 1970
Rok rozwiązania 2001
Pochodzenie  Wielka Brytania
Gatunek rock symfoniczny, rock, rock progresywny[1], pop rock, electronica
Aktywność 1970–1987
2000–2001
Wytwórnia płytowa BMG, Sony, Epic, Jet, EMI, United Artists, Columbia
Powiązania The Move, Traveling Wilburys, The Idle Race
Zespół koncertujący w 1981 r.

Electric Light Orchestra – brytyjska grupa rockowa działająca w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku. Muzyka zespołu była różnorodna stylistycznie i podlegała zmianom zależnym od panującej aktualnie mody: poczynając od rocka progresywnego, poprzez wyraźne wpływy disco w środkowym etapie, aż po synth pop w ostatnim okresie działalności. W krajach anglosaskich nurt ten określa się mianem "mainstream rock". Była bogata brzmieniowo i wykorzystywała szerokie i nietypowe dla rocka instrumentarium, między innymi instrumenty smyczkowe jako wiodące. W latach siedemdziesiątych zespół zaliczany był do czołowych grup rockowych i zdobył olbrzymią popularność. Rozpadł się, gdy jego lider Jeff Lynne postanowił poświęcić się działalności producenckiej i promocyjnej.

Grupa reaktywowała się bez udziału Lynna i bez jego zgody na używanie oryginalnej nazwy jako Electric Light Orchestra Part Two. Wydała dwa albumy, które nie spotkały się z wielkim zainteresowaniem.

Sam Lynne wydał jeszcze w 2001 roku album Zoom, formalnie będący produkcją zespołu ELO.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początek istnienia datuje się na rok 1970, kiedy rozpadł się zespół The Move. Jeff Lynne (gitara) postanowił stworzyć nowy zespół, którego brzmienie oparte byłoby na instrumentarium rockowo-symfonicznym. Do projektu dołączyli: Roy Wood (gitara basowa) i Bev Bevan (perkusja) – obaj z The Move. Do grupy przyjęto też Billa Hunta (instrumenty klawiszowe) i Steve'a Woolama (wiolonczela, skrzypce). W takim składzie ze śpiewającym Lynne'm i Woodem grupa nagrała album The Electric Light Orchestra (w USA pod tytułem No Answer). Album został ciepło przyjęty przez krytykę i osiągnął spory sukces komercyjny. Grupa jednak była dopiero na etapie poszukiwania własnego stałego stylu, a poza tym elegancki i szlachecki charakter Lynne'a, oraz jego poetyckie teksty łączone z fantazyjną muzyką kłóciły się z obscenicznym charakterem Roya Wooda.

W międzyczasie z grupy odszedł Woolam, a na jego miejsce weszli Mike Edwards (wiolonczela), Colin Walker (wiolonczela) i Wilfred Gibson (skrzypce). Ponadto w trakcie nagrywania nowego albumu odeszli Roy Wood i Bill Hunt, a ich miejsca zajęli odpowiednio Mike de Albuquerque i pianista Richard Tandy. Od tego momentu ELO wykształciło charakterystyczne, symfoniczne brzmienie. Nowy album ELO 2, (Electric Light Orchestra II – tytuł w USA), pomimo iż uzyskał zbliżone do ELO I wyniki sprzedaży został nisko oceniony przez krytykę, co przełożyło się na wyniki na listach przebojów.

Do największych przebojów ELO należały: 10538 Overture, Can't Get It Out of My Head, Evil Woman, Four Little Diamonds, Strange Magic, Telephone Line, Livin' Thing, Shine a Little Love, Don't Bring Me Down, Rock'n'roll Is King, Hold On Tight, Here Is the News oraz cover piosenki Chucka Berry'ego Roll Over Beethoven. Dyskografię uzupełniają: wydawnictwo dokumentujące koncert w kalifornijskim mieście Long Beach (1974) oraz soundtrack do filmu Xanadu z 1980 roku, którego 2. część jest autorstwa Lynne'a, zaś 1. część (zaśpiewana przez Olivię Newton-John) – Johna Farrara.

Skład[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia grupy Electric Light Orchestra Part Two

Albumy kompilacyjne[edytuj | edytuj kod]

  • 1974 Showdown
  • 1976 Olé ELO
  • 1977 The Light Shines On
  • 1978 Three Light Years (zestaw On the Third Day, Eldorado, Face the Music)
  • 1977 The Light Shines On, Volume 2
  • 1979 ELO's Greatest Hits
  • 1990 Afterglow – 3 płytowe zestawienie utworów wydanych na singlach, w tym wiele niepublikowanych dotąd na płytach LP utworów ze stron B, m.in. "Julie Don't Live Here" z singla "Twilight", a także bonus z 12" brytyjskiego wydania "Four Little Diamonds" utwór "Bouncer", i inne m.in. "Hello My Old Friend", "Mandalay", A Matter of Fact" , "No Way Out"
  • 2001 Flashback - 3 płytowe wydawnictwo zawierające utwory nagrane wcześniej, a dokończone w 2001r. m.in. Grieg's Piano Concerto In A Minor, Tears In Your Life, Love Changes All, Helpless, Who's That, oraz utwory wydane pierwszy raz na CD Do Ya (unedited alternative mix), Indian Queen (Demo) czy After All. Ciekawostką jest zamieszczenie przeboju grupy Xanadu w nowej wersji.
  • 2011 The Classic Albums Collection - box zawierający 11 katalogowych płyt zespołu wraz z bonusami i ilustrowaną książeczką.

Albumy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

1999 Live at the BBC

Wydawnictwa wideo[edytuj | edytuj kod]

  • (1979) Discovery – 9 teledysków z albumu "Discovery"
  • (VHS 1980) Live at Wembley – zapis koncertu który odbył się Wembley w 1978 roku; w 1998 wydany na DVD gdzie jako bonus zawarto również cały materiał z "Discovery"
  • (1990) Fusion – Live In London – koncert nagrany w 1976 roku w New Victoria Theatre w Londynie
  • (1991) The Very Best of ELO – kompilacja 13 teledysków (materiał z albumów A New World Record, Out of the Blue i Discovery)
  • (2001) Zoom Tour Live – koncert ze studia CBS Television City w którym ze "starego" składu wystąpili Jeff Lynne oraz Richard Tandy
  • (2006) Total Rock Review – materiał biograficzny (zawiera 4 utwory z nagranego w 1972 roku Granada's Set of Six)

Przypisy