Elinwar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Elinwarstal stopowa niklowo chromowa o znikomej rozszerzalności cieplnej i dobrych właściwościach sprężystych (stały moduł sprężystości w szerokim zakresie temperatury), stosowany głównie na sprężyny do zegarków, do aparatów pomiarowych itp.[1]

Za odkrycie elinwaru Charles Edouard Guillaume otrzymał w roku 1920 Nagrodę Nobla[2].

Skład chemiczny:

36% niklu, 12% chromu, Cr (W), 2% krzemu, 1–2% krzemu, 0,8% węgla, reszta – żelazo[1].

W piśmiennictwie bywają podawane również inne zawartości składników stopu, np:

33–35% niklu, 4–5% chromu, 1–3% wolframu, 0,5–2% manganu, 0,5–2% krzemu, 0,5–2% węgla, reszta – żelazo[1].

Właściwości mechaniczne[1]:

Rm = 75,2 kG/mm²
Re = 45,35 kG/mm²

Stop jest odporny na korozję, praktycznie niemagnetyczny i ma niski współczynnik rozszerzalności cieplnej[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Encyklopedia Techniki > Materiałoznawstwo. Warszawa: WNT, 1969, s. 146.
  2. 2,0 2,1 Charles Edouard Guillaume: Invar and Elinvar (ang.). W: Nobel Lecture [on-line]. December 11, 1920. [dostęp 2014-04-07].