Encefalopatia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Encefalopatia (gr. enkephalikos – mózgowy; gr. pathos choroba, cierpienie, odczuwanie) – ogólne określenie uszkodzenia mózgu przez czynniki różnego pochodzenia, którego skutkiem są różnego rodzaju zaburzenia zachowania, zwane charakteropatią.

Mogą to być toksyny przy niewydolności wątroby lub nerek, trucizny takie jak metale ciężkie (ołów, rtęć), alkohol etylowy i wiele innych. Coraz częściej mówi się o zakaźnych (wywoływanych przez priony), gąbczastych postaciach encefalopatii określanych skrótem TSE.

Niektórzy rozpoznają encefalopatię w przypadku rozlanych zmian w zapisie EEG.

Generalnie termin encefalopatia charakteryzuje się następującymi cechami:

  1. ściśle określona przyczyna powodująca uszkodzenie mózgu
  2. zespół neurologiczny o charakterze rozlanym lub rozsianym
  3. zespół psychoorganiczny, zwykle otępienny

Nieformalny podział encefalopatii:

Chorzy z encefalopatią powinni unikać czynników mogących nasilać objawy patologicznego zapisu EEG – np. intensywnych błysków świetlnych, hiperwentylacji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.