Europejska Inicjatywa Obywatelska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Unia Europejska
European Union as a single entity.svg
Ten artykuł jest częścią serii:
Polityka i instytucje
Unii Europejskiej

Portal Unia Europejska

Wikiprojekt Unia Europejska

Wikiprojekt Polityka

Europejska Inicjatywa Obywatelska (EIO) – nowe narzędzie wprowadzone przez Traktat z Lizbony, pozwalające na składanie masowych petycji do Komisji Europejskiej[1]. Ma na celu zwiększenie demokracji w Unii Europejskiej. Obowiązuje od 1 kwietnia 2012. Organizatorami akcji petycyjnej muszą być mieszkańcy co najmniej siedmiu krajów Unii.

Wprowadzenie[edytuj | edytuj kod]

Przed wprowadzeniem możliwości założenia Europejskiej Inicjatywy Obywatelskiej każdy członek Unii Europejskiej lub rezydent kraju członkowskiego mógł przekazać swoje oczekiwania Komisji Europejskiej poprzez petycję do Parlamentu Europejskiego, co nie było wystarczająco skutecznym narzędziem[2], ponieważ strona internetowa Parlamentu Europejskiego nie była przygotowana na petycje z dużą ilością podpisów[3].

Europejska Inicjatywa Obywatelska to dodatek do istniejącego już prawa petycji do Parlamentu Europejskiego, a także prawo apelowania do rzecznika, jak postanowione w Traktacie z Maastricht (1993). Jej szczegóły reguluje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz. Urz. UE L 65 z 11.03.2011).

Procedura[edytuj | edytuj kod]

Potrzeba zebrać minimum milion deklaracji poparcia z minimum siedmiu krajów Unii Europejskiej. Minimalna liczba podpisów jaką należy zebrać w poszczególnych krajach również jest określona, i zależy od liczby posłów do Parlamentu Europejskiego wybieranych w danym państwie członkowskim, pomnożonej przez 750[4]; np. dla Polski wynosi 38 250 podpisów, dla Wielkiej Brytanii 54 000, a dla Portugalii 16 500[5]. Zbieranie deklaracji poparcia może trwać do 12 miesięcy[6].

Po weryfikacji deklaracji poparcia (max. 3 miesiące), pod warunkiem zebrania koniecznej minimalnej ilości ważnych deklaracji, i minimalnej ilości deklaracji z każdego kraju, inicjatywa przedkładana jest Komisji Europejskiej. Ta ma kolejne 3 miesiące na rozpatrzenie inicjatywy, wysłuchanie publiczne w Parlamencie Europejskim i udzielenie odpowiedzi. Komisja nie ma obowiązku wystąpienia z wnioskiem ustawodawczym, ale jeżeli to zrobi (do Parlamentu Europejskiego i/lub Rady), a ustawodawca wniosek przyjmie – przepis zacznie obowiązywać[6].

Przypisy

  1. Mariusz Sulkowski: Inicjatywa obywatelska w UE (pol.). UniaEuropejska.org, 2010-12-07. [dostęp 2011-02-24].
  2. Petitions (ang.). European Parliament. [dostęp 2011-07-15].
  3. Submitting a petition (ang.). European Parliament. [dostęp 2011-07-15].
  4. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej, Dz. Urz. UE L 65 z 11.03.2011, art. 7., ust. 2.
  5. ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 268/2012 z dnia 25 stycznia 2012 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 w sprawie inicjatywy obywatelskiej (pol.). Komisja Europejska, 25 stycznia 2012. [dostęp 6 stycznia 2014].
  6. 6,0 6,1 Procedura krok po kroku (pol.). Komisja Europejska: Europejska inicjatywa obywatelska. [dostęp 6 stycznia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Aleksandra Szydłowska: Europejska Inicjatywa Obywatelska (pol.). UniaEuropejska.org, 2011-05-15. [dostęp 2011-08-10].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]