Floks szydlasty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Floks (płomyk) szydlasty
Phlox subulata flower.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad astrowych
Rząd wrzosowce
Rodzina wielosiłowate
Rodzaj floks
Gatunek floks szydlasty
Nazwa systematyczna
Phlox subulata L.
Sp. pl. 1:152. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
W czasie kwitnienia tworzy barwne kobierce
Floks szydlasty w Japonii

Floks szydlasty, syn. płomyk szydlasty (Phlox subulata L.) – gatunek rośliny z rodziny wielosiłowatych (Polemoniaceae). Pochodzi z wschodniej i północnej części Ameryki Północnej[2]. W wielu krajach (również w Polsce) jest uprawiany jako roślina ozdobna. Jest byliną.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina darniowa tworząca zwarte, niskie kobierce o wysokości do 10 cm. Ma pokładające się i silnie rozgałęzione, nagie, lub skąpo tylko owłosione pędy.
Liście
Ulistnienie naprzeciwległe. Liście lancetowate, ostro zakończone (od kształtu ich końców pochodzi polska nazwa gatunkowa "szydlasty"). Mają szerokość do 6 mm i są zimozielone.
Kwiaty
Promieniste, 5-krotne. U odmian uprawnych mają kolor od białego poprzez różowy do fioletowego. Płatki korony szeroko rozpostarte na boki i rozcięte na końcu.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna. Jest jednym z 5 podstawowych gatunków wiosennych bylin w ogródkach skalnych (pozostałe to ubiorek wiecznie zielony, gęsiówka kaukaska, smagliczka skalna i żagwin ogrodowy). Dzięki temu, że tworzy zwartą darń jest także ważną rośliną okrywową. Tworzenie niskiej, zwartej darni, głęboki system korzeniowy i duża wytrzymałość na wysychanie decydują o jego dużej przydatności do obsadzania skarp i murków. Kwitnie bardzo obficie, w okresie kwitnienia tworząc jaskrawą, barwną plamę w ogrodzie. Również po przekwitnięciu jest ozdobny, dzięki swoim jasnozielonym liściom. Najbardziej rozpowszechnione są odmiany o różowych, białych i fioletowych kwiatach. Kwitnie od połowy maja do początku czerwca. Kwiaty wyrastając na końcach pędów tworzą baldachogrona.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Wymagania: nie ma specjalnych wymagań co do gleby, wystarcza mu zwykła ziemia ogrodowa, lepiej jednak rośnie na glebach przepuszczalnych i piaszczystych. Wymaga stanowiska słonecznego. Jest całkowicie mrozoodporny (strefy mrozoodporności 3-10) i dość dobrze znosi suszę[3]. Jest też bardzo odporny na choroby i szkodniki. Największą szkodę mogą wyrządzać norniki i krety.
  • Rozmnażanie: przez podział bryły korzeniowej lub sadzonkowanie. Można to robić od wiosny do jesieni (poza okresem kwitnienia). Na miejsca stałe roślinę powinno się wysadzać wiosną następnego roku w stałych rozstawach 30-25cm.[4]
  • Pielęgnacja: poza odchwaszczaniem nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Przez lato należy go zasilać nawozem wieloskładnikowym, a przy długotrwałej suszy podlewać.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-01].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-08-25].
  3. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  4. Floks szydlasty = płomyk szydlasty (pol.). 2013. [dostęp 2013-11-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Bolesław Chlebowski, Kazimierz Mynett: Kwiaciarstwo. Warszawa: PWRiL, 1983. ISBN 83-09-00544-X.
  2. Miłowit Boguszewicz, Piotr Banaszczak: Katalog roślin II : drzewa, krzewy, byliny polecane przez Związek Szkółkarzy Polskich. Warszawa: Agencja Promocji Zieleni. Związek Szkółkarzy Polskich, 2003. ISBN 83-912272-3-5.