Floks szydlasty
| Floks (płomyk) szydlasty | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad astrowych |
| Rząd | wrzosowce |
| Rodzina | wielosiłowate |
| Rodzaj | floks |
| Gatunek | floks szydlasty |
| Nazwa systematyczna | |
| Phlox subulata L. Sp. pl. 1:152. 1753 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Floks szydlasty, syn. płomyk szydlasty (Phlox subulata L.) – gatunek rośliny z rodziny wielosiłowatych (Polemoniaceae). Pochodzi z wschodniej i północnej części Ameryki Północnej[2]. W wielu krajach (również w Polsce) jest uprawiany jako roślina ozdobna. Jest byliną.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Roślina darniowa tworząca zwarte, niskie kobierce o wysokości do 10 cm. Ma pokładające się i silnie rozgałęzione, nagie, lub skąpo tylko owłosione pędy.
- Liście
- Ulistnienie naprzeciwległe. Liście lancetowate, ostro zakończone (od kształtu ich końców pochodzi polska nazwa gatunkowa "szydlasty"). Mają szerokość do 6 mm i są zimozielone.
- Kwiaty
- Promieniste, 5-krotne. U odmian uprawnych mają kolor od białego poprzez różowy do fioletowego. Płatki korony szeroko rozpostarte na boki i rozcięte na końcu.
Zastosowanie [edytuj]
Roślina ozdobna. Jest jednym z 5 podstawowych gatunków wiosennych bylin w ogródkach skalnych (pozostałe to ubiorek wiecznie zielony, gęsiówka kaukaska, smagliczka skalna i żagwin ogrodowy). Dzięki temu, że tworzy zwartą darń jest także ważną rośliną okrywową. Tworzenie niskiej, zwartej darni, głęboki system korzeniowy i duża wytrzymałość na wysychanie decydują o jego dużej przydatności do obsadzania skarp i murków. Kwitnie bardzo obficie, w okresie kwitnienia tworząc jaskrawą, barwną plamę w ogrodzie. Również po przekwitnięciu jest ozdobny, dzięki swoim jasnozielonym liściom. Najbardziej rozpowszechnione są odmiany o różowych kwiatach. Kwitnie od kwietnia do maja.
Uprawa [edytuj]
- Wymagania: nie ma specjalnych wymagań co do gleby, wystarcza mu zwykła ziemia ogrodowa, lepiej jednak rośnie na glebach przepuszczalnych i piaszczystych. Wymaga stanowiska słonecznego. Jest całkowicie mrozoodporny (strefy mrozoodporności 3-10) i dość dobrze znosi suszę[3]. Jest też bardzo odporny na choroby i szkodniki. Największą szkodę mogą wyrządzać norniki i krety.
- Rozmnażanie: przez podział bryły korzeniowej lub sadzonkowanie. Można to robić od wiosny do jesieni (poza okresem kwitnienia).
- Pielęgnacja: poza odchwaszczaniem nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Przez lato należy go zasilać nawozem wieloskładnikowym, a przy długotrwałej suszy podlewać.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-01].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-08-25].
- ↑ Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
Bibliografia [edytuj]
- Bolesław Chlebowski, Kazimierz Mynett: Kwiaciarstwo. Warszawa: PWRiL, 1983. ISBN 83-09-00544-X.
- Miłowit Boguszewicz, Piotr Banaszczak: Katalog roślin II : drzewa, krzewy, byliny polecane przez Związek Szkółkarzy Polskich. Warszawa: Agencja Promocji Zieleni. Związek Szkółkarzy Polskich, 2003. ISBN 83-912272-3-5.
