Francisco Solano López
| Francisco Solano López | |
  |
|
| Data i miejsce urodzenia | 24 lipca 1827 Asunción |
| Data i miejsce śmierci | 1 marca 1870 Cerro Corá |
 Prezydent Paragwaju |
|
| Okres urzędowania | od 10 września 1862 do 1 marca 1870 |
| Poprzednik | Carlos Antonio López |
| Następca | Cirilo Antonio Rivarola |
| Odznaczenia | |
 |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Francisco Solano López (ur. 24 lipca 1827 w Asunción, zm. 1 marca 1870 w Cerro Corá) – prezydent Paragwaju od 1862 do śmierci w 1870. Najstarszy syn prezydenta Carlosa Antonio Lópeza, po którym przejął urząd. Odpowiedzialny za wybuch wojny paragwajskiej, która stała się także przyczyną jego śmierci.
Spis treści |
Młodość [edytuj]
Solano urodził się w Manorá na ówczesnych przedmieściach Asunción. Był naczelnym dowódcą armii paragwajskiej w czasie drobnych starć z Argentyną w 1846. W 1853 jako minister udał się z wizytą do Europy i był m.in. w Anglii, Francji i we Włoszech, gdzie spędził półtora roku. Zakupił tam duże ilości uzbrojenia i innego sprzętu wojskowego łącznie z kilkoma parowcami i zaproponował także projekt budowy kolei i założenia kolonii francuskiej w Paragwaju. W 1853 spotkał paryską kurtyzanę, Elizę Lynch, w której się zakochał i zabrał do swojej ojczyzny.
Wojna [edytuj]
Po powrocie został ministrem wojny w 1855, a w 1862 po śmierci ojca przejął stery rządu jako wiceprezydent. Następnie zwołał kongres, który mianował go prezydentem na 10 lat. W 1864 zażądał od Brazylii, aby wycofała się z Urugwaju, wtedy objętego rewolucją. Po zignorowaniu tych żądań zarządził konfiskatę brazylijskiego statku kupieckiego w porcie w Asunción i wtrącił do więzienia brazylijskiego gubernatora stanu Mato Grosso, który był na jego pokładzie. W grudniu tego samego roku najechał prowincję Mato Grosso, którą zaanektował i złupił jej stolicę Cuiabę oraz objął w posiadanie znajdujące się tam kopalnie diamentów.
Następnie zamierzał wysłać armię na pomoc urugwajskiemu prezydentowi Aguirre przeciwko rewolucyjnemu uzurpatorowi wspieranemu przez Brazylię. Odmowa argentyńskiego prezydenta Bartolomé Mitre na przemarsz wojsk paragwajskich przez terytorium Argentyny została potraktowana przez Lopeza jako pretekst do wojny z nią.
Szybko zgromadzony kongres składający się z nominowanych przez Lopeza członków mianował go marszałkiem z nadzwyczajnymi uprawnieniami. A 13 kwietnia 1865 wypowiedział wojnę Argentynie, konfiskując argentyńskie statki wojenne w zatoce Corrientes. Pod okupację wzięto też miasto Corrientes wraz z prowincją o tej samej nazwie włączono także do Paragwaju prowincję Entre Rios. W tym czasie partyzantka urugwajska zdobyła władzę i ogłosiła wojnę przeciwko Paragwajowi razem z Brazylią i Argentyną formując tzw. potrójny alians.
Wojna toczyła się ze zmiennym szczęściem a wrogie obozy walczyły z wielkim zacietrzewieniem. W 1868, kiedy alianci zaczęli coraz bardziej osaczać Lopeza, stał się on coraz bardziej podejrzliwy nawet wobec własnych rodaków, podejrzewając istnienie spisku przeciwko niemu. Zarządził nawet konfiskatę majątku kilkuset obywateli a wiele osób zostało na jego rozkaz zamordowanych łącznie z jego rodzonym bratem, członkami rządu, sędziami, biskupami i innymi ważnymi osobistościami a nawet przedstawicielami dyplomatycznymi innych państw.
W końcu Lopez został zepchnięty przez wrogie wojska do północnej części kraju, gdzie 1 kwietnia 1870 został zaskoczony przez Brazylijczyków i zabity podczas próby ucieczki, gdy przepływał rzekę Aquidaban.
Bibliografia [edytuj]
- Jarosław Wojtczak, Wojna paragwajska 1864–1870, Bellona, Warszawa 2011
