Franciszek Ksawery Lampi
Franciszek Ksawery Lampi (ur. 22 stycznia 1782 w Klagenfurcie, Austria, zm. 22 lipca 1852 w Warszawie) – malarz pochodzenia włoskiego działający w Polsce.
Był synem malarza Jana Chrzciciela Lampiego (starszego), Włocha osiadłego w Austrii oraz bratem Jana Chrzciciela zwanego młodszym. Malarstwa uczył się od swojego ojca, następnie pod kierunkiem Heinricha Fügera i Huberta Maurera w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jego uczniami byli m.in. Piotr Michałowski i Wojciech Stattler.
Poza podróżami po Polsce (Kraków 1819, Lublin, Wilno 1823) i za granicą (Wiedeń 1823, Wrocław 1836 i Drezno 1840), przebywał od roku 1815 do śmierci w Warszawie, malując krajobrazy, sceny: pasterskie, mitologiczne i religijne, bitwy, a także liczne portrety. Wczesne dzieła Lampiego często są uważane za dzieła jego ojca lub starszego brata. Najważniejsze dzieła: w Muzeum Narodowym w Warszawie krajobraz z wodospadem, portrety: Ksawerego Potockiego, L. Dmuszewskiego, matki J. Słowackiego, P. Fiorentiniego, Pani Osławskiej (1806), Marii z Dworakowskich Magnuszewskiej, 4 obrazy w Muzeum Narodowym w Krakowie, w Galerii Mielżyńskich w Poznaniu krajobraz, wreszcie portret Kat. Wodzickiej-Konarskiej w posiadaniu ks. Lubomirskich w Krakowie. Obrazy artysty są sentymentalno-romantyczne o chłodnej tonacji. Najbardziej charakterystyczne są pejzaże morskie z ruinami, skałami i strumieniami.
Był członkiem warszawskiej loży wolnomularskiej Zur Halle der Beständigkeit[1].
Przypisy
- ↑ Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821 poprzedzony zarysem historji wolnomularstwa polskiego i ustroju Wielkiego Wschodu Narodowego Polskiego: uzupełnienia i aneksy, opracował Ludwik Hass, b.r.w., s. 76.
