Franjo Gregurić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franjo Gregurić
Data i miejsce urodzenia 12 października 1939
Lobor
Premier Chorwacji
Przynależność polityczna Chorwacka Wspólnota Demokratyczna
Okres urzędowania od 17 lipca/3 sierpnia 1991
do 12 sierpnia/8 września 1992
Poprzednik Josip Manolić
Następca Hrvoje Šarinić
Odznaczenia
Wielki Order Króla Petara Krešimira IV (Chorwacja)

Franjo Gregurić (ur. 12 października 1939 w Lobor) – polityk chorwacki, premier kraju w latach 1991-1992.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Przed 1990 był jednym z kierowników „Astry” w Zagrzebiu, wielkiego chorwackiego przedsiębiorstwa państwowego. W 1990 został jednym z członków nowo powstałej partii politycznej – Chorwackiej Wspólnoty Demokratycznej.

17 lipca 1991 został desygnowany na urząd premiera przez prezydenta Franjo Tuđmana. Kiedy obejmował urząd, Chorwacja znajdowała się w bardzo trudnej sytuacji z powodu nieuznawania przez społeczność międzynarodową jej niepodległości oraz trwającej wojny domowej w Jugosławii. Kilka miesięcy później wobec niepowodzeń w walkach z Serbami rozszerzono skład gabinetu o przedstawicieli wszystkich partii politycznych zasiadających w parlamencie z wyjątkiem nacjonalistycznej Chorwackiej Partii Prawa. Przebudowany rząd przyjął nazwę „Rządu Jedności Narodowej”. Rząd dowodził akcjami militarnymi przeciw Serbom w celu obrony niepodległości. podejmował również akcje dyplomatyczne za granicą w celu uznania suwerenności, które uwieńczone zostały sukcesem 15 stycznia 1992, uznaniem Chorwacji przez kraje Europy.

Był to największy sukces polityki zagranicznej Rządu Jedności Narodowej. Gregurić cieszył się dobrą reputacją w społeczeństwie z powodu jego łagodnego charakteru, obyczajów i kierowniczych umiejętności. Jego gabinet stał się dobrym przykładem narodowej jedności w trudnych chwilach.

Wraz z zakończeniem działań wojennych na terenie Chorwacji zaczęły się tarcia polityczne między poszczególnymi partiami koalicyjnymi. W lutym 1992 rząd zaproponował autonomię dla Serbów zamieszkujących chorwackie pogranicze, w zamian za ich uznanie niezależności Chorwacji i zaprzestanie tendencji separatystycznych.

Dražen Budiša, jeden z ministrów w rządzie koalicyjnym i lider Chorwackiej Socjal-Liberalnej Partii złożył protest przeciw takim działaniom rządu co zakończyło się wyjściem z rządu wszystkich ministrów poza Chorwacką Wspólnotą Demokratyczną. Mimo to rząd przetrwał do następnych wyborów parlamentarnych w 1992.