Front Wyzwolenia Ludu Słoweńskiego
| Front Wyzwolenia Ludu Słoweńskiego | |
| FWLS | |
 Flaga Frontu Wyzwolenia Ludu Słoweńskiego |
|
| Państwo |  Słowenia |
| Historia | |
| Sformowanie | 26 kwietnia 1941 |
| Rozformowanie | 1945 |
| Pierwszy dowódca | Boris Kidrič (skrzydło bojowe) |
| Dane podstawowe | |
| Wojskowy budżet | |
Front Wyzwolenia Ludu Słoweńskiego (słoweński: Osvobodilna fronta Slovenskega naroda) - słoweński antyfaszystowski ruch oporu. Organizacja została założona w Lublanie w domu krytyka literackiego Josipa Vidmara w dniu 26 kwietnia 1941, dysponował zbrojnym ramieniem partyzanckim.
Działalność [edytuj]
Pierwotnie składał się z wielu grup politycznych o orientacji lewicowej, w tym chrześcijańskich socjalistów i grupy intelektualistów skupionych wokół czasopism Sodobnost i Ljubljanski Zvon. W trakcie wojny wewnątrz Frontu, wzrosły wpływy Komunistycznej Partii Słowenii. Front Wyzwolenia prowadził intensywną działalność propagandową, drukując biuletyny i ulotki mające przekonać ludność kraju do stawiania oporu okupantom. dysponował własnym nielegalnym radiem, zwanym "Kričač", było to precedensem w skali całej okupowanej Europie. Partyzanckie ramie organizacji podlegało bezpośrednio władzom cywilnym i działało niezależnie od innych organizacji. Dopiero w 1944 partyzantka uznała zwierzchnictwo armii Josipa Broz Tito[1]. Na czele partyzantki stał Boris Kidrič.
W dniu 3 października 1943 na sesji, znanej jako Zgromadzenia Delegatów Narodu słoweńskiej, które odbyło się w Kocevje wybrano 120 przedstawicieli cywilnych organów zarządzających antyfaszystowskim ruchem w Słowenii podczas II wojny światowej. W dniu 19 lutego 1944, 120-członków cywilnych władz Frontu Wyzwolenia zmieniło swoją nazwę na Socjalistyczny Sojusz Ludzi Pracy Słowenii i ogłosiło się tymczasowym słoweńskim parlamentem. Jedną z najważniejszych decyzji podjętych przez parlament była deklaracja przyłączenia Słowenii do federacji Jugosławii.
