Front Wyzwolenia Ludu Słoweńskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Front Wyzwolenia Ludu Słoweńskiego
FWLS
Front Wyzwolenia Ludu Słoweńskiego
Flaga Frontu Wyzwolenia Ludu Słoweńskiego
Państwo  Słowenia
Historia
Sformowanie 26 kwietnia 1941
Rozformowanie 1945
Pierwszy dowódca Boris Kidrič (skrzydło bojowe)
Dane podstawowe
Wojskowy budżet

Front Wyzwolenia Ludu Słoweńskiego (słoweński: Osvobodilna fronta Slovenskega naroda) - słoweński antyfaszystowski ruch oporu. Organizacja została założona w Lublanie w domu krytyka literackiego Josipa Vidmara w dniu 26 kwietnia 1941, dysponował zbrojnym ramieniem partyzanckim.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie składał się z wielu grup politycznych o orientacji lewicowej, w tym chrześcijańskich socjalistów i grupy intelektualistów skupionych wokół czasopism Sodobnost i Ljubljanski Zvon. W trakcie wojny wewnątrz Frontu, wzrosły wpływy Komunistycznej Partii Słowenii. Front Wyzwolenia prowadził intensywną działalność propagandową, drukując biuletyny i ulotki mające przekonać ludność kraju do stawiania oporu okupantom. dysponował własnym nielegalnym radiem, zwanym "Kričač", było to precedensem w skali całej okupowanej Europie. Partyzanckie ramie organizacji podlegało bezpośrednio władzom cywilnym i działało niezależnie od innych organizacji. Dopiero w 1944 partyzantka uznała zwierzchnictwo armii Josipa Broz Tito[1]. Na czele partyzantki stał Boris Kidrič.

Czapka noszona przez słoweńskich partyzantów

W dniu 3 października 1943 na sesji, znanej jako Zgromadzenia Delegatów Narodu słoweńskiej, które odbyło się w Kocevje wybrano 120 przedstawicieli cywilnych organów zarządzających antyfaszystowskim ruchem w Słowenii podczas II wojny światowej. W dniu 19 lutego 1944, 120-członków cywilnych władz Frontu Wyzwolenia zmieniło swoją nazwę na Socjalistyczny Sojusz Ludzi Pracy Słowenii i ogłosiło się tymczasowym słoweńskim parlamentem. Jedną z najważniejszych decyzji podjętych przez parlament była deklaracja przyłączenia Słowenii do federacji Jugosławii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy