Gustaw Ehrenberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gustaw Ehrenberg
Gustaw Ehrenberg, fotografia
Gustaw Ehrenberg, fotografia
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1818
Warszawa
Data i miejsce śmierci 28 września 1895
Kraków
Zawód poeta, tłumacz, działacz polityczny
Gatunki poezja
Ważne dzieła Gdy naród do boju
Źródła Gustaw Ehrenberg w Wikiźródłach
Wikicytaty Gustaw Ehrenberg w Wikicytatach

Gustaw Ehrenberg (ur. 14 lutego 1818 w Warszawie, zm. 28 września 1895 w Krakowie) – poeta i działacz tajnego Stowarzyszenia Ludu Polskiego.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Był synem cara Aleksandra I i Heleny z Dzierżanowskich Rautenstrauchowej. Świadczy o tym zachowana korespondencja matki z carem i wieloletnie zapomogi, jakie dwór petersburski wysyłał na jego wychowanie i wykształcenie. Sam podawał się za syna Ehrenberga, piekarza warszawskiego, który chyba mu tylko nadał nazwisko, podając go do chrztu. Wychowywał się w domu carskiego ministra barona von Mohrenheima.

W latach 1825-1830 Ehrenberg uczęszczał do Liceum Warszawskiego. Maturę zdał prywatnie w r. 1832, po zamknięciu Liceum przez władze rosyjskie. Działalność konspiracyjną rozpoczął w 1833. W 1836 został członkiem Stowarzyszenia Ludu Polskiego. Prowadził agitację wśród ludu oraz tajne wykłady. Aresztowany po raz pierwszy w 1837. Za działalność konspiracyjną w 1838 roku skazano go w imieniu cara Mikołaja I na śmierć. Ułaskawiony w ostatniej chwili, został zesłany na Syberię, gdzie przebywał do 1859 roku. Po powrocie z zesłania wrócił do Warszawy, gdzie natychmiast osadzono go powtórnie w więzieniu. Współpracował z „Gazetą Polską”, „Gazetą Warszawską”, „Biblioteką Warszawską”. Żonaty z Emilią z Pancerów, miał syna Kazimierza (1870-1932), redaktora "Czasu".

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Gustaw Ehrenberg debiutował rozprawami z estetyki. Był autorem zbiorku poezji Dźwięki minionych lat, który oficjalnie ukazał się w Paryżu w 1848 roku. Opublikowano w nim po raz pierwszy polską pieśń rewolucyjną Gdy naród do boju wystąpił z orężem, napisaną przez Ehrenberga w 1836. Wiersz ten, odnoszący się do wydarzeń powstania listopadowego, przeciwstawiał kunktatorskich magnatów patriotycznie nastawionemu ludowi.

Ehrenberg uprawiał lirykę tyrtejską, której przykładem jest wiersz Szubienica Zawiszy. Utwór ten upamiętnia postać Artura Zawiszy, straconego w 1833 uczestnika partyzantki Zaliwskiego.

Ehrenberg tłumaczył też literaturę z języka angielskiego (Szekspir) i włoskiego (Dante).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alina Witkowska, Ryszard Przybylski: Romantyzm. Wyd. VIII - 3 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 452, 455, 663-664, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13848-6.