Hugo von Pohl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hugo von Pohl
Admiral
Data i miejsce urodzenia 25 sierpnia 1855
Wrocław
Data i miejsce śmierci 23 lutego 1916
Berlin
Przebieg służby
Lata służby 1872−1916
Siły zbrojne Kaiserliche Marine
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Żelazny I Klasy Order Łaźni III Klasy

Hugo von Pohl (ur. 25 sierpnia 1855 we Wrocławiu (Breslau), zm. 23 lutego 1916 w Berlinie) − niemiecki oficer marynarki, admirał dowodzący Hochseeflotte w czasie I wojny światowej.

Hugo von Pohl urodził się we Wrocławiu w ówczesnym pruskim Śląsku. Do Kaiserliche Marine wstąpił w 1872 roku. W latach 1900−1901 brał udział w międzynarodowej interwencji w Chinach, wysłanej w celu stłumienia powstania bokserów, dowodząc krążownikiem pancernopokładowym SMS "Hansa".

Znany jako zdolny taktyk i dowódca, Hugo von Pohl zdobył uznanie admirała Alfreda von Tirpitza. Dzięki jego poparciu szybko awansował, uzyskując w 1913 roku pruski tytuł szlachecki, promocję do rangi admirała (Admiral) i stanowisko szefa sztabu marynarki. Po wybuchu I wojny światowej został orędownikiem prowadzenia wojny głównie przy użyciu lekkich sił nawodnych i U-Bootów.

Po przegranej bitwie na Dogger Bank Hugo von Pohl zastąpił 2 lutego 1915 roku zdymisjonowanego decyzją cesarza Wilhelma II dotychczasowego dowódcę Hochseeflotte, admirała Friedricha von Ingenohla. Ograniczony cesarskimi rozkazami o nienarażaniu własnych wielkich okrętów na starcie z jednostkami Royal Navy, przesunął ciężar działań na agresywniejsze użycie okrętów podwodnych i sił lekkich. Hugo von Pohl zdecydował o rozpoczęciu nieograniczonej wojny podwodnej przeciwko Wielkiej Brytanii, wstrzymanej dopiero po zatopieniu transatlantyku RMS "Lusitania" w maju 1915 roku, z obawy przed możliwymi negatywnymi reakcjami opinii publicznej w Stanach Zjednoczonych.

Chory na nowotwór wątroby Hugo von Pohl ustąpił ze stanowiska w styczniu 1916 roku, zastąpiony przez admirała Reinharda Scheera. Wkrótce potem, 23 lutego 1916 roku, zmarł w szpitalu w Berlinie. W czasie swej służby został między innymi odznaczony Krzyżem Żelaznym II i I klasy, pruskim Orderem Korony oraz, jeszcze przed wybuchem wojny, brytyjskim Orderem Łaźni.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Spencer C. Tucker (red.): Naval Warfare. An International Encyclopedia. Santa Barbara, CA: ABC-CLIO, 2002. ISBN 1-57607-740-3