RMS Lusitania

"Lusitania" po zdobyciu Błękitnej Wstęgi Atlantyku w 1907

RMS Lusitania
Data wodowania	7 czerwca 1906
Data zatonięcia	7 maja 1915
Typ	statek pasażerski
Stocznia	John Brown & Company
Armator	Cunard Line
Bandera	Wielka Brytania
Port macierzysty	Liverpool
Liczba członków załogi	804
Liczba pasażerów	2165
Długość całkowita (L)	232,31 m
Szerokość (B)	26,82 m
Zanurzenie (D)	10,21 m
Prędkość maks.	26 w
Pojemność	brutto 31 932 RT
Dane napędu	25 kotłów parowych, wał mocy 76000 kW (51 MW)
Liczba śrub napędowych	3

Transatlantyk "Lusitania"

Liniowiec "Lusitania"

RMS (ang. Royal Mail Steamer) Lusitania – parowiec transatlantycki, zbudowany w stoczni Wallsend w Newcastle i zwodowany 7 czerwca 1906. Wraz z bliźniaczą "Mauretanią" był to w swoim czasie największy, najszybszy i do momentu zbudowania "Olympica" i "Titanica" najbardziej luksusowy statek świata. Obie jednostki zostały zaprojektowane przy współpracy specjalistów z Admiralicji i cechowały się unikalnym napędem parowym oraz specjalnie zaprojektowaną konstrukcją kadłuba. Choć "Mauretania" była szybsza od "Lusitanii", większym uznaniem pasażerów cieszyła się ta ostatnia, przede wszystkim ze względu na lepsze i bogatsze wyposażenie. Jego siostrzane statki to RMS "Mauretania" i RMS "Aquitania".

Błękitna Wstęga Atlantyku

• Październik 1906 podczas podróży do Southampton przy prędkości 23,61 węzła.
• Październik 1907 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 23,99 węzła.
• Lipiec 1908 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 25,01 węzła.
• Lipiec 1909 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 25,85 węzła.

Zatonięcie Lusitanii

Zatonięcie "Lusitanii" z 1200 pasażerami

Tonąca "Lusitania" storpedowana przez niemiecki okręt podwodny U-20

"Lusitania" zatonęła podczas I wojny światowej dnia 7 maja 1915 po storpedowaniu przez niemiecki okręt podwodny U-20 w jej 202 rejsie przez Atlantyk. Kapitan okrętu podwodnego Walther Schwieger twierdził później, że wystrzelił tylko jedną torpedę. Jednak statek typu "Lusitanii" był odporny na trafienie pojedynczą torpedą, zarówno z powodu swojej wielkości, jak i stosowania grodzi wodoszczelnych (pomimo uszkodzeń "Lusitania" nadal płynęła z prędkością przekraczającą 18 węzłów). Ostatecznie statek poszedł na dno z powodu drugiego wybuchu, którego źródło i przyczyny nie są do końca wyjaśnione. Wśród nich wymienia się:

• wybuch pyłu węglowego
• wybuch amunicji i materiałów wybuchowych przewożonych w ładowni – wbrew zakazom "Lusitania" przewoziła tego typu ładunek
• wybuch pyłu aluminiowego (46 ton) przewożonego dla Arsenału Woolwich
• wybuch kotłów parowych po zalaniu ich wodą

Zatonięcie "Lusitanii" pociągnęło za sobą śmierć 1198 pasażerów. Ocalały 764 osoby. Ta największa od czasu "Titanica" katastrofa, odegrała ważną rolę we włączeniu się USA do I wojny światowej.

Dane techniczne

• Pojemność rejestrowa brutto – 31 938 BRT
• Wyporność – 44000 ton
• wymiary – 232,31 × 26,82 m (762,2 × 88,0 stóp)
• liczba kominów – 4
• liczba masztów – 2
• konstrukcja: stalowa
• silniki: wysokoprężne turbiny parowe
• prędkość – do 27 węzłów
• zbudowany w stoczni Swan, Hunter & Wigham Richardson
• położenie stępki – 16 czerwca 1904
• wodowanie – 7 czerwca 1906
• dziewicza podróż – 7 września 1907
• liczba miejsc dla pasażerów – 563 w pierwszej, 464 w drugiej i 1138 w trzeciej klasie

Teorie spiskowe

Istnieje szereg teorii spiskowych twierdzących, że uczestnictwo USA w I wojnie światowej było wynikiem tego, że ówczesny minister spraw zagranicznych USA sprowokował Niemców do zatopienia statku "Lusitania" z cywilami na pokładzie. W wyniku tego zdarzenia amerykańskie społeczeństwo zaczęło wyrażać coraz większą gotowość do walki i rozpoczęło się masowe wstępowanie w szeregi wojska.

Obecność w kulturze

O zatopieniu statku Winsor McCay nakręcił w 1918 film rysunkowy Zatopienie Lusitanii.

Zobacz też

• Cunard Line

Linki zewnętrzne

• Strona poświęcona Lusitanii (ang.)