RMS Lusitania
 |
Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. Adnotacja: styczeń 2010. |
| RMS Lusitania | |
 |
|
| Data wodowania | 7 czerwca 1906 |
| Data zatonięcia | 7 maja 1915 |
| Typ | statek pasażerski |
| Stocznia | John Brown & Company |
| Armator | Cunard Line |
| Bandera |  Wielka Brytania |
| Port macierzysty | Liverpool |
| Liczba członków załogi | 804 |
| Liczba pasażerów | 2165 |
| Długość całkowita (L) | 232,31 m |
| Szerokość (B) | 26,82 m |
| Zanurzenie (D) | 10,21 m |
| Prędkość maks. | 26 w |
| Pojemność | brutto 31 932 RT |
| Dane napędu | 25 kotłów parowych, wał mocy 76000 kW (51 MW) |
RMS (ang. Royal Mail Steamer) Lusitania – parowiec transatlantycki, zbudowany w stoczni Wallsend w Newcastle i zwodowany 7 czerwca 1906. Wraz z bliźniaczą Mauretanią był to w swoim czasie największy, najszybszy i do momentu zbudowania Olympica i Titanica najbardziej luksusowy statek świata. Obie jednostki zostały zaprojektowane przy współpracy specjalistów z Admiralicji i cechowały się unikalnym napędem parowym oraz specjalnie zaprojektowaną konstrukcją kadłuba. Choć Mauretania była szybsza od Lusitanii, większym uznaniem pasażerów cieszyła się ta ostatnia, przede wszystkim ze względu na lepsze i bogatsze wyposażenie. Jego siostrzane statki to RMS Mauretania i RMS Aquitania.
Spis treści |
[edytuj] Błękitna Wstęga Atlantyku
- Październik 1907 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 23,99 węzła.
- Październik 1906 podczas podróży do Southampton przy prędkości 23,61 węzła.
- Lipiec 1908 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 25,01 węzła.
- Lipiec 1909 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 25,85 węzła.
[edytuj] Zatonięcie Lusitanii
Lusitania zatonęła podczas I wojny światowej dnia 7 maja 1915 po storpedowaniu przez niemiecki okręt podwodny U-20 w jej 202 rejsie przez Atlantyk. Kapitan okrętu podwodnego Walter Schwieger twierdził później, że wystrzelił tylko jedną torpedę. Jednak statek typu Lusitanii był odporny na trafienie pojedynczą torpedą, zarówno z powodu swojej wielkości, jak i stosowania grodzi wodoszczelnych (pomimo uszkodzeń Lusitania nadal płynęła z prędkością przekraczającą 18 węzłów). Ostatecznie statek poszedł na dno z powodu drugiego wybuchu, którego źródło i przyczyny nie są do końca wyjaśnione. Wśród nich wymienia się:
- wybuch pyłu węglowego
- wybuch amunicji i materiałów wybuchowych przewożonych w ładowni – wbrew zakazom Lusitania przewoziła tego typu ładunek
- wybuch pyłu aluminiowego (46 ton) przewożonego dla Arsenału Woolwich
- wybuch kotłów parowych po zalaniu ich wodą
Zatonięcie Lusitanii pociągnęło za sobą śmierć 1198 pasażerów. Ocalały 764 osoby. Ta największa od czasu Titanica katastrofa, odegrała ważną rolę we włączeniu się USA do I wojny światowej.
[edytuj] Dane techniczne
- Pojemność rejestrowa brutto – 31 938 BRT
- Wyporność – 44000 ton
- wymiary – 232,31 × 26,82 m (762,2 × 88,0 stóp)
- liczba kominów – 4
- liczba masztów – 2
- konstrukcja: stalowa
- silniki: wysokoprężne turbiny parowe
- prędkość – do 27 węzłów
- zbudowany w stoczni Swan, Hunter & Wigham Richardson
- położenie stępki – 16 czerwca 1904
- wodowanie – 7 czerwca 1906
- dziewicza podróż – 7 września 1907
- liczba miejsc dla pasażerów – 563 w pierwszej, 464 w drugiej i 1138 w trzeciej klasie
[edytuj] Teorie spiskowe
Istnieje szereg teorii spiskowych twierdzących, że uczestnictwo USA w I wojnie światowej było wynikiem tego, że ówczesny minister spraw zagranicznych USA sprowokował Niemców do zatopienia statku "Lusitania" z cywilami na pokładzie. W wyniku tego zdarzenia amerykańskie społeczeństwo zaczęło wyrażać coraz większą gotowość do walki i rozpoczęło się masowe wstępowanie w szeregi wojska.
[edytuj] Obecność w kulturze
O zatopieniu statku Winsor McCay nakręcił w 1918 film rysunkowy Zatopienie Lusitanii.
