Języki salisz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zasięg języków salisz w Ameryce Płn. przed kolonizacją europejską

Języki salisz (ang. salish) to grupa języków używanych przez Indian w zachodniej Kanadzie i północno-zachodnich Stanach Zjednoczonych. Większość języków z tej grupy jest zagrożona przez ekspansję języka angielskiego. Posługują się nimi głównie starsi ludzie, niektóre języki zna tylko kilka osób.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Języki salisz reprezentują typ aglutynacyjny. Charakteryzują się również dużą ilością zbitek spółgłoskowych. Możliwe są całe zdania złożone z samych tylko spółgłosek, jak np. xłp̓x̣ʷłtłpłłskʷc̓ (wym. [xɬχʷɬpɬːskʷʦʼ]), co oznacza w języku nuxálk "on miał krzak jeżyny".

Niektóre języki z rodziny salisz, jak luszucid znad Zatoki Pugeta nie mają w ogóle nosówek, co jest wielką rzadkością w językach świata.

Inną ciekawą właściwością jest struktura zdania. Podmiot wyrażany jest przez rzeczownik w dopełniaczu, a dopełnienie - przez rzeczownik w mianowniku.

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Nie wiadomo czy języki salisz są spokrewnione z innymi językami Indian. Najbardziej prawdopodobne jest pokrewieństwo z językiem kutenai, a także - według Edwarda Sapira - z językami wakaskimi i czimakuan.

Podział[edytuj | edytuj kod]

  • Gałąź bella coola
  • nuxálk (Bella Coola)