Jaime Laredo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Jaime Eduardo Laredo (ur. 7 czerwca 1941 w Cochabamba w Boliwii)[1]amerykański skrzypek i dyrygent.

Naukę gry rozpoczął w wieku 5 lat. W 1948 wyemigrował z Boliwii do Stanów Zjednoczonych. W wieku 8 lat dał swój pierwszy recital, w wieku 11 lat debiutował z orkiestrą San Francisco Symphony. Pobierał lekcje m.in. u Antonio DeGrassa, Franka Housera i Josefa Gingolda. Ukończył studia w filadelfijskim konserwatorium Curtis Institute of Music. W wieku 17 lat wygrał prestiżowy konkurs Queen Elizabeth of Belgium Competition w Brukseli. W październiku 1960 miał swój przełomowy recital w Carnegie Hall, który przyniósł mu duży rozgłos. Rok później zagrał w Royal Albert Hall w Londynie. W następnych latach współpracował z wieloma orkiestrami amerykańskimi i europejskimi, m.in. z Boston Symphony Orchestra, Chicago Symphony Orchestra, New York Philharmonic, Cleveland Orchestra, Philadelphia Orchestra, London Symphony Orchestra i Royal Philharmonic. Nagrywał m.in. z Isaacem Sternem, Yo-Yo-Ma i Emanuelem Axem (wraz z którymi zdobył w 1992 nagrodę Grammy w kategorii Best Chamber Music Performance). Wraz z Glennem Gouldem nagrał komplet sonat na skrzypce i klawesyn Bacha. Obecnie jest dyrygentem Vermont Symphony Orchestra i profesorem w Indiana University Jacobs School of Music.

Grywa również na altówce, wraz ze swoją żoną, wiolonczelistką Sharon Robinson i pianistą Josephem Kalichsteinem założył Kalichstein-Laredo-Robinson Trio.

W rodzinnej Boliwii jego imieniem nazwano stadion w La Paz, znalazł się również na znaczkach pocztowych.

Przypisy

  1. Jaime Laredo na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-12-25].