Jan z Salisbury

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Jan z Salisbury (ur. ok. 1115 lub 1120 w Salisbury, zm. ok. 1180 roku w Chartres) − angielski średniowieczny filozof, pisarz, uczony i historyk.

Studiował w Paryżu u Piotra Abelarda i w szkole w Chartres. Później był sekretarzem Thomasa Becketa, stanął po jego stronie przeciw Henrykowi II. Po śmierci Becketa uciekł do Francji i w 1176 roku został biskupem Chartres.

Jan z Salisbury dał chrześcijańską interpretację ideałom humanizmu. Był propagatorem poglądów Cycerona i wyznawcą cycerońskiego ideału człowieka wykształconego. Uważał, że dzięki wszechstronnej wiedzy dochodzi się do mądrości, cnoty i Boga[1].

W dziele Polycraticus przedstawił Kościół jako gwaranta wolności wobec niesłusznych roszczeń władz świeckich. Autor traktatu Metalogicon. Głosił możliwość pewnego poznania rozumem, wiarą i zmysłami.

Przypisy

  1. Roman Michałowski, "Historia powszechna. Średniowiecze", PWN, Warszawa 2009, s. 269

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan z Salisbury, Policraticus albo o paplaninie dworaków i przekazach filozofów, opracowanie, wprowadzenie i konsultacja tłumaczenia: Lech Dubel, a angielskiego przełożyła: Magdalena Kruk, Lublin 2008