Jezioro Sławskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jezioro Sławskie
Jezioro Sławskie
Jezioro Sławskie
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Lokalizacja Pojezierze Leszczyńskie
Powierzchnia 8,28 km²
Wymiary 9,22 × 1,65 km
Głębokość
• średnia
• maksymalna

5,2 m
12,3 m
Objętość 43 mln m³ km³
Wysokość lustra 57 m n.p.m.
Rzeki zasilające Czernica, Cienica
Rzeki wypływające Obrzyca
Miejscowości nadbrzeżne Sława
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Jezioro Sławskie
Jezioro Sławskie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jezioro Sławskie
Jezioro Sławskie
Ziemia 51°53′11″N 16°01′12″E/51,886389 16,020000Na mapach: 51°53′11″N 16°01′12″E/51,886389 16,020000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jezioro Sławskie (do 1937 niem. Schlawasee, do 1945 niem. Schlesiersee) – to największy akwen Pojezierza Sławskiego.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jezioro Sławskie, widok ze Sławy

Długość efektywna 9 200 m, szerokość efektywna - 1 510 m, długość linii brzegowej misy jeziora 24 650 m. Na jeziorze występują wyspy o łącznej powierzchni 10,6 ha. Jezioro zasilane jest oprócz kilku mniejszych cieków przez rzekę Czernicę z północnego wschodu i rzekę Cienicę z południowego wschodu. Z jeziora bierze swój początek rzeka Obrzyca odpływająca w kierunku północnym.

Nad jeziorem stacjonuje grupa WOPRu Wschowa.

Podczas akcji germanizacyjnej nazw miejscowych i fizjograficznych historyczna nazwa niemiecka Schlawasee została w 1937 r. zastąpiona przez administrację nazistowską sztuczną formą Schlesiersee.

Miejscowości położone nad Jeziorem Sławskim[edytuj | edytuj kod]

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Jezioro Sławskie (Zat. Lubiatowska), widok z Lubiatowa

W pobliżu jeziora prowadzą:

We wschodniej części Lubiatowa nad tzw. Zatoką Krępińską usytuowany jest tzw. Port Lubiatów, znajdują się tam kluby żeglarskie (m.in. Jacht Klub Zagłębia Miedziowego Chalkos) oraz ośrodki rekreacyjne.

Według danych z 2002 roku nad jeziorem znajdowało się 38 ośrodków wypoczynkowych i 3 pola namiotowe.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]