Sława (miasto)
| Sława | |||
Pałac, barokowy |
|||
|
|||
| Państwo | |||
| Województwo | |||
| Powiat | wschowski | ||
| Gmina | Sława gmina miejsko-wiejska |
||
| Burmistrz | Cezary Sadrakuła | ||
| Powierzchnia | 14,31 km² | ||
| Populacja (2010) • liczba ludności • gęstość |
3923 273 os./km² |
||
| Strefa numeracyjna |
+48 68 | ||
| Kod pocztowy | 67-410 | ||
| Tablice rejestracyjne | FWS | ||
| TERC (TERYT) |
4081112014 | ||
|
Urząd miejski
ul. Henryka Pobożnego 1067-410 Sława |
|||
| Strona internetowa | |||
Sława (niem. Schlawa, dawn. Sława Śląska[1]) – miasto w woj. lubuskim, w powiecie wschowskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Sława. Położone na Pojezierzu Leszczyńskim, nad Jeziorem Sławskim.
Miasto dzieli się na dwie części: miejską oraz wypoczynkową. Miejscowość wypoczynkowa z plażą, ośrodkami wypoczynkowymi i polem namiotowym. W Sławie corocznie w lipcu odbywa się Międzynarodowy Kongres Brydża Sportowego.
Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 3923 mieszkańców[2].
Spis treści |
Położenie[edytuj]
Miasto leży nad Jeziorem Sławskim (817 ha), na Pojezierzu Sławskim.
Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 14,31 km²[3].
Nazwa[edytuj]
Sława jest słowem spotykanym wyłącznie u narodów słowiańskich i ma korzenie przedchrześcijańskie. Nazwa miasta bynajmniej nie oznacza jednak sławy w dzisiejszym znaczeniu tego słowa. Przyjęta została od jeziora. Wywodzi się z mokradeł, gdyż w języku staropolskim slava, slova oznaczały rzekę, zaś slovo – błoto.
Historia[edytuj]
Początki miasta nie są znane, wzmiankowane po raz pierwszy było w 1312 roku. Założone zostało prawdopodobnie przez pierwszego księcia głogowskiego Konrada (1251-1273), bądź jego syna Henryka III (1273-1309). W roku 1312 była już znaczącym miastem i siedzibą dystryktu. Potwierdzone jest to dokumentem dotyczącym podziału terytorialnego księstwa między synów Henryka III. Slave cum suo districtu (Sława z jej okręgiem) przypadła Henrykowi IV. W roku 1468 Henryk XI głogowski sprzedaje miasto rodowi Rechenbergów z Borowa Polskiego. W latach 1655-1887 miasto należało do Barwitzów hrabiów von Fernemont. Oni to w latach 1732-1735 zbudowali barokowy pałac wykorzystując częściowo mury dawnego zamku z XV w.
W 1834 r. istniała tu komora celna. W 1937 roku administracja nazistowska zastąpiła słowiańsko brzmiącą nazwę Schlawa ahistoryczną formą Schlesiersee. W 1945 miasto włączono do Polski, a jego dotychczasową ludność wkrótce wysiedlono do Niemiec. Do 1946 roku Sława była siedzibą powiatu i Państwowego Urzędu Repatriacyjnego, które przeniesiono później do Głogowa. W mieście uruchomiono, jako pierwszy na zachodnich Ziemiach Odzyskanych, urząd pocztowy (założycielem był Jan Grellus z Kościana). Wymiana poczty odbywała się początkowo dwa razy w tygodniu za pomocą posłańca rowerowego do Kaszczoru[4]. 1 stycznia 1955 Sławę przeniesiono do powiatu wschowskiego[1]. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa zielonogórskiego.
Zabytki[edytuj]
Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[5]:
- kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła, wybudowany w 1604 roku, zniszczony w XVIII wieku, następnie odrestaurowany w 1830 r. W kościele znajduje się kamienna ambona z XVII wieku oraz rzeźba Jezusa Frasobliwego z XVI wieku
- kościół ewangelicki, obecnie noszący wezwanie Miłosierdzia Bożego z lat 1834-1836, z 46-metrową wieżą
- zespół pałacowy, XVII-XIX wieku, przebudowany w początku XX wieku:
- pałac, barokowy z roku 1735, do roku 2006 r. siedziba Domu Dziecka
- oficyna z basztą
- brama
- park, otaczający pałac, 26 ha
- domy, ul. Chopina 7, 9, 20, z XVIII wieku/XIX wieku
- dom, ul. Powstańców Śląskich 5, murowano-szachulcowy, z XVIII wieku/XIX wieku
- domy, ul. Reja 1 murowano-szachulcowy; nr 2, 3, 5, 6, 7, z XVIII wieku, XIX wieku
- domy, Rynek 1, 2, 3, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 20, 23, 27, 29, z XVIII wieku/XIX wieku, XX wieku
- domy, ul. Waryńskiego 1, 3, 5, 7, 9, 11, 15, 17, z połowy XIX wieku, XX wieku
- domy, ul. Wschowska 5, 8, z początku XIX wieku
inne zabytki:
- wiele pomników przyrody, w tym najgrubszy okaz sosny czarnej na terenie Polski – 3,70 m obwodu.
Gospodarka[edytuj]
Nad Jeziorem Sławskim znajduje się wiele ośrodków turystyczno-wypoczynkowych i sportowych (pole namiotowe, baza gastronomiczna). Przemysł spożywczy to przede wszystkim duża liczba zakładów mięsnych.
Co środę i sobotę jest organizowany targ miejski znajdujący się obok cmentarza.
Komunikacja[edytuj]
W centrum (okolice Ratusza Miejskiego) znajduje się PKS z którego można dojechać m.in. do: Głogowa; Wałbrzycha; Nowej Soli czy Sulechowa oraz Zielonej Góry .[potrzebne źródło]
Na przedmieściach można zobaczyć budynek i perony stacji kolejowej Sławy Śląskiej. Obecnie w budynku stacyjnym mieści się mały zakład mięsny oraz restauracja, poprzednio był on zaadaptowany na cele mieszkalne.[potrzebne źródło] Dworzec i linia kolejowa są nieczynne.
Wspólnoty wyznaniowe[edytuj]
Współpraca międzynarodowa[edytuj]
Miasta i gminy partnerskie[7]:
Flaga Mołdawii [Vadul Lui Vodă]
Galeria[edytuj]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 października 1954 r. (Dz. U. z 1954 r. Nr 49, poz. 252)
- ↑ Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2010 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-06-10. ISSN 1734-6118.
- ↑ Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2011 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-08-10. ISSN 1505-5507.
- ↑ Hieronim Szczegóła, Początki władzy ludowej w powiecie głogowskim, w: Zeszyty Lubuskie, nr 6/1969, Lubuskie Towarzystwo Kultury, Zielona Góra, 1969, s.77
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 21.2.13]. ss. 81-82.
- ↑ Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 21 stycznia 2013.
- ↑ www.slawa.pl. [dostęp 2011-10-31].
Bibliografia[edytuj]
- W. Strzyżewski, Sława. Zarys dziejów. Sława 2004. ISBN 83-920100-0-0
Linki zewnętrzne[edytuj]
|
|||||||
|
||||||||||
|
|||||||||||||||||
|
||||||||||||||