Johann Nepomuk Hummel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Johann Nepomuk Hummel

Johann Nepomuk Hummel (ur. 14 listopada 1778 w Bratysławie, zm. 17 października 1837 w Weimarze) – austriacki[1] kompozytor, wolnomularz[2].

Uczył się u Mozarta, Haydna i Salieriego. Był kapelmistrzem na dworach w Weimarze i Stuttgarcie.

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Muzyka Hummla obrała inny kierunek niż beethovenowska. Patrząc w przyszłość, Hummel wkraczał w nowoczesność przez dzieła takie, jak Sonata Fis-moll, op 81 i Fantazja, op 18 na fortepian. To przykłady dzieł, w których kompozytor ten zmierzył się z klasycznymi strukturami harmonicznymi i rozwinął formę sonatową. W tych dwóch dziełach pokazał, iż jest nowoczesny i śmiały, mając na względzie to, iż op. 81 było skomponowane pięć lat wcześniej od beethovenowskiej sonaty "Hammerklavier". Hummelowska wizja muzyki nie była jednak obrazoburcza. Filozofia, na której Hummel bazował, polegała na tym, by "cieszyć się światem przez dawanie radości światu". Głównie tworzył dzieła fortepianowe - na tym instrumencie był jednym z największych wirtuozów swych czasów. Napisał pięć koncertów, dziesięć sonat, osiem trio, kwartet i kwintet fortepianowy oraz dwa septety fortepianowe, a ponadto oktet dęty, sonatę wiolonczelową, sonatę altówkową oraz Potpourri op. 94 na altówkę i orkiestrę, koncert i sonatę mandolinową, koncert na trąbkę Es-dur, cztery utwory fortepianowe na cztery ręce, 22 opery, msze oraz wiele innych dzieł.

Oczywisty brak symfonii wśród dzieł Hummela może być prawdopodobnie tłumaczony przez fakt, iż nie mógł podążać za beethovenowskimi innowacjami na tym polu. Jednak nie wyjaśnia to, dlaczego nie skomponował symfonii w stylu Haydna.

Przypisy

  1. Nowa encyklopedia powszechna PWN, tom 2. Warszawa 1995, str. 818. ISBN 83-01-11096-2
  2. Wolnomularstwo w świetle encyklopedyj. Wypisy, Warszawa 1934, s. 8.
Commons in image icon.svg