Kłosownica leśna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kłosownica leśna
Brachypodium sylvaticum hivern.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj kłosownica
Gatunek kłosownica leśna
Nazwa systematyczna
Brachypodium sylvaticum (Huds.) P. Beauv.
Ess. Agrostogr. 101, 155. 1812[2]
Synonimy

Bromus sylvaticus (Huds.) Pollich
Festuca sylvatica (Huds.)

"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kłosownica leśna – Morfologia

Kłosownica leśna (Brachypodium sylvaticum) – gatunek roślin należący do rodziny wiechlinowatych.

Kwiatostan

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Występuje naturalnie w całej niemal Europie, Ameryce, północno-zachodniej Afryce i na obszarach Azji o klimacie umiarkowanym. W Polsce jest gatunkiem rozpowszechnionym, występuje na stanowiskach naturalnych na terenie całego kraju. Bywa uprawiana jako roślina ozdobna[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Wieloletnia trawa kępkowa z wystającymi zielonymi kwiatostanami o bujnych lśniąco ciemnozielonych liściach, niezwykle gęsta, tworzy kępy złożone z wydłużonych liści.
Łodyga
Źdźbło nagie tylko na kolankach gęsto owłosione o wysokości 60-100 cm zawiera od 4 do 5 kolanek.
Liść
Blaszki liściowe ciemnozielone lub żółtozielone o długości do 35cm i szerokości od 0,7 do 1,5 cm, płaskie, lancetowate zwężające się ku szczytowi i w kierunku pochwy liściowej, wyraźnie bruzdkowane, delikatnie ząbkowane na brzegach, z dobrze zaznaczonym jasnym nerwem po dolnej stronie, wiotkie, zwieszone, miękko owłosione.
Kwiaty
Kłosokształtne o długości od 15 do 20 cm, kłosy luźne wyprostowane lub łukowate wierzchołkami zwisające w dół, kłoski 6-15-to kwiatowe o długości do 2,5 cm, wrzecionowate, zwykle owłosione. Kłoski, najniższe osadzone na krótkich gałązkach
Nasiono
Ość plewki dolnej w wyższych kwiatach dłuższa od plewki.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Rozwój
Bylina, autotrof, hemikryptofit (pączki zimujące znajdują się na poziomie ziemi). Kwitnie w okresie od lipca do sierpnia. Odporna na niesprzyjające warunki, dobrze znosi cień i mrozy, toleruje niedobór światła. W miejscach prześwietlonych tworzy gęste skupiska w których dominuje, jednak po wyczerpaniu zasobów pokarmowych po 3-4 latach ginie
Siedlisko
Rośnie w lasach liściastych (dąbrowy, grądy, buczyny, łęgi) i zaroślach na niżu i w niższych partiach górskich, na stanowiskach półcienistych na glebach przeciętnie wilgotnych lub wilgotnych, umiarkowanie żyznych lub żyznych, o odczynie obojętnym lub zasadowym, średnio zwięzłych. Preferuje stanowiska umiarkowanie zacienione, umiarkowanie chłodne warunki mikroklimatyczne (zwłaszcza w miejscach zacienionych).
Fitosocjologia
W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny (Ch.) dla klasy (Cl.) środkowoeuropejskie lasy liściaste (Querco-Fagetea). Gatunek wyróżniający (D) dla związku (All.) Alliarion[3]. Gatunek neutralny wobec kontynentalizmu.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Gatunek zróżnicowany na dwa podgatunki[4]:

  • Brachypodium sylvaticum subsp. glaucovirens Murb. - występuje w basenie Morza Śródziemnego
  • Brachypodium sylvaticum subsp. sylvaticum - rośnie w całym zasięgu gatunku

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Trawa ozdobna, w ogrodnictwie wykorzystywana do nasadzeń naturalistycznych i w pojemnikach, tworzy atrakcyjną zieleń pod drzewami w miejscach zacienionych.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–.
  2. 2,0 2,1 Taxon: Brachypodium pinnatum (ang.). W: Germplasm Resources Information Network (GRIN) [on-line]. United States Department of Agriculture.
  3. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  4. Brachypodium sylvaticum na eMonocot [dostęp 2014-01-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Przewodnik. Rośliny i Zwierzęta. Warszawa: Multico, 1997. ISBN 83-7073-092-2.