McDonnell Douglas KC-10 Extender
![]() KC-10 w trakcie tankowania samolotu F-16 | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Typ | |
Konstrukcja |
duralowo-kompozytowa, półskorupowa, kabina hermetyzowana, podwozie chowane |
Załoga |
4 (2 pilotów, nawigator i operator tankowania) |
Historia | |
Data oblotu |
12 lipca 1980 |
Lata produkcji |
1979–1987 |
Liczba egz. |
60 + 2 |
Liczba wypadków • w tym katastrof |
|
Dane techniczne | |
Napęd |
3 General Electric CF6-50C2 z ciągiem 233,31 kN |
Wymiary | |
Rozpiętość |
50,4 m |
Długość |
55,35 m |
Wysokość |
17,7 m |
Powierzchnia nośna |
367,7 m² |
Masa | |
Własna |
109,328 kg |
Startowa |
267,620 kg |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
982 km/h |
Prędkość wznoszenia |
34,9 m/s |
Pułap |
10,180 m |
Zasięg |
7,032 km – bojowy |
Dane operacyjne | |
Wyposażenie dodatkowe | |
System umożliwiający dotankowywanie innych samolotów w czasie lotu, oraz zbiorniki do przewożenia dodatkowego paliwa. | |
Użytkownicy | |
USAF, Koninklijke Luchtmacht |
McDonnell Douglas KC-10 Extender – latająca cysterna umożliwiająca dotankowywanie innych samolotów w czasie lotu. Jest on specjalnie przystosowaną wersją cywilnego DC-10-30. Samolot znajduje się na wyposażeniu USAF. Obecnie użytkowanych jest 59 maszyn. Wszystkie stacjonują w bazach McGuire w New Jersey i Travis w Kalifornii. Samolot jest używany równolegle z kilkuset (mniejszymi) samolotami KC-135 Stratotanker. W odróżnieniu od KC-135 samolot wyposażony jest na stałe, oprócz używanego do tankowania samolotów USAF przewodu sztywnego, także w przewód elastyczny, z którego korzystają samoloty US Navy i Marines. Jest on aktualnie samolotem o największym na świecie zasięgu.
Został on wybrany w przetargu jaki zorganizował Departament Obrony USA w 1975. Startowały w nim jeszcze trzy inne maszyny (Boeing 747, Lockheed C-5 Galaxy i Lockheed L-1011). Jednak decyzją ówczesnego sekretarza obrony – Donalda Rumsfelda – wygrał właśnie model DC-10-30.
Przystosowanie modelu cywilnego do potrzeb armii wymagało zamontowania w miejsce przestrzeni ładunkowej w której normalnie znajdują się pasażerowie i bagaż, szeregu zbiorników do przewożenia paliwa i systemu, za pomocą którego inne samoloty mogły się łączyć w celu zatankowania. Pierwszą maszynę dostarczono dopiero w 1981. Wyprodukowano tylko 60 sztuk oznaczonych KC-10A, produkcja zakończyła się w 1987. Jeden samolot utracono na ziemi w pożarze.
Cena KC-10A: 88,4 mln USD /FY 98/
Istnieje również podobna wersja zwana KDC-10, są to dwa cywilne DC-10-30CF przebudowane na tankowce w 1995 dla Holenderskich Sił Powietrznych, w odróżnieniu od KC-10A operator podajnika paliwa siedzi z przodu maszyny, a do sterowania używa monitora.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a6/US_Navy_021107-N-2794R-002_KC-10_%27Extender%27_refuels_a_F-A-18C_%27Hornet%27.jpg/220px-US_Navy_021107-N-2794R-002_KC-10_%27Extender%27_refuels_a_F-A-18C_%27Hornet%27.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/Wing.two.arp.600pix.jpg/220px-Wing.two.arp.600pix.jpg)
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- KC-10 na stronie Boeinga. boeing.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-19)].
- KC-10 na stronie Globalaircraft (ang.)