Kamelia japońska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kamelia japońska
Camellia japonica1.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad astrowych
Rząd wrzosowce
Rodzina herbatowate
Rodzaj kamelia
Gatunek kamelia japońska
Nazwa systematyczna
Camellia japonica L.
Sp. pl. 2:698. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Morfologia
Odmiana o pełnych kwiatach
Odmiana o pełnych kwiatach

Kamelia japońska (Camellia japonica) – gatunek rośliny z rodziny herbatowatych (Theaceae). Pochodzi z górskich rejonów Japonii, północnych Chin i Korei, gdzie stanowi podszycie lasów.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Wieczniezielony krzew o wysokości do 10 (15) m.
Liście
Skórzaste, błyszczące, eliptycznie lancetowate z piłkowanymi brzegami.
Kwiaty
Bardzo ładne, bezwonne, o różnych (zależnie od odmiany) kolorach: białym, różowym, ciemnoczerwonym. Mają średnicę 3-4 cm ( u niektórych odmian do 12 cm), kielich 5-9 działkowy, koronę 5-7 płatkową, 1 słupek i liczne pręciki dołem zrośnięte w rurkę.
Owoc
Zawierająca duże nasiona zdrewniała torebka o gruszkowatym lub kulistym kształcie.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina lecznicza:
  • Surowiec: liście, nasiona. W liściach występują spore ilości olejku eterycznego (do 1%), w którym znajduje się do 95% eugenolu, w nasionach – glikozyd kamelina.
  • Działanie i zastosowanie: Z olejku pozyskiwanego ze świeżych liści podczas destylacji z parą wodną, produkuje się pasty i mazidła oraz preparaty stosowane w stomatologii. Mają one bardzo silne działanie bakteriobójcze. W warunkach domowych można używać naparów z liści do przemywania ropiejących i trudno gojących się ran, wyprysków, krost, a także do płukania jamy ustnej w jej stanach zapalnych. W tym ostatnim wypadku najlepiej łączyć kamelię z innymi ziołami o podobnym działaniu, na przykład z szałwią. Nasiona dostarczają glikozydu kameliny, służącego do produkcji leków nasercowych[potrzebne źródło].
  • Roślina ozdobna. Jest uprawiana dość pospolicie w licznych rejonach o ciepłym klimacie. U nas czasami jest uprawiana jako roślina doniczkowa.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Historia uprawy
Uprawę tej rośliny rozpoczęli Chińczycy i Japończycy ponad 300 lat temu[2]. Wyhodowali oni dużą ilość odmian, przy czym Chińczycy preferowali odmiany o kwiatach pełnych, a Japończycy pojedynczych. Do Europy sprowadzono tę roślinę około 1745 roku, później jej uprawa rozpowszechniła się także w Ameryce Północnej, Australii i Nowej Zelandii[2]. Ogrodnicy wyhodowali tysiące nowych odmian ozdobnych. Wśród nowych odmian większość to mieszańce międzygatunkowe[2].
Sposób uprawy
Podłoże powinno być próchniczne i lekko kwaśne. Ważne, by było przepuszczalne, roślina bowiem musi być często podlewana, tak, by ziemia stale była wilgotna, z kolei zaś nadmierna ilość wody powoduje gnicie korzeni[2]. W pokoju roślinę ustawia się w miejscu słonecznym, latem najlepiej wynieść na dwór[3]. Zimą należy roślinę zraszać wodą. Nawozi się słabą dawką nawozów takich, jak do rododendronów[3]. Rozmnaża się przez sadzonki lub przez szczepienie, jest to jednak dość trudne i zwykle kupuje się gotowe, już kwitnące rośliny wyhodowane przez ogrodników specjalizujących się w uprawie tej rośliny.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-12].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  3. 3,0 3,1 Angelika Throll: 650 roślin pokojowych. Warszawa: 2008. ISBN 978- 83-258-0031-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.