Kamelia japońska
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Kamelia japońska | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad astrowych |
| Rząd | wrzosowce |
| Rodzina | herbatowate |
| Rodzaj | kamelia |
| Gatunek | kamelia japońska |
| Nazwa systematyczna | |
| Camellia japonica L. Sp. pl. 2:698. 1753 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Kamelia japońska (Camellia japonica) – gatunek rośliny z rodziny herbatowatych (Theaceae). Pochodzi z górskich rejonów Japonii, północnych Chin i Korei, gdzie stanowi podszycie lasów.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Wieczniezielony krzew o wysokości do 10 (15) m.
- Liście
- Skórzaste, błyszczące, eliptycznie lancetowate z piłkowanymi brzegami.
- Kwiaty
- Bardzo ładne, bezwonne, o różnych (zależnie od odmiany) kolorach: białym, różowym, ciemnoczerwonym. Mają średnicę 3-4 cm ( u niektórych odmian do 12 cm), kielich 5-9 działkowy, koronę 5-7 płatkową, 1 słupek i liczne pręciki dołem zrośnięte w rurkę.
- Owoc
- Zawierająca duże nasiona zdrewniała torebka o gruszkowatym lub kulistym kształcie.
Zastosowanie [edytuj]
- Roślina lecznicza:
- Surowiec: liście, nasiona. W liściach występują spore ilości olejku eterycznego (do 1%), w którym znajduje się do 95% eugenolu, w nasionach – glikozyd kamelina.
- Działanie i zastosowanie: Z olejku pozyskiwanego ze świeżych liści podczas destylacji z parą wodną, produkuje się pasty i mazidła oraz preparaty stosowane w stomatologii. Mają one bardzo silne działanie bakteriobójcze. W warunkach domowych można używać naparów z liści do przemywania ropiejących i trudno gojących się ran, wyprysków, krost, a także do płukania jamy ustnej w jej stanach zapalnych. W tym ostatnim wypadku najlepiej łączyć kamelię z innymi ziołami o podobnym działaniu, na przykład z szałwią. Nasiona dostarczają glikozydu kameliny, służącego do produkcji leków nasercowych[potrzebne źródło].
- Roślina ozdobna. Jest uprawiana dość pospolicie w licznych rejonach o ciepłym klimacie. U nas czasami jest uprawiana jako roślina doniczkowa.
Uprawa [edytuj]
- Historia uprawy
- Uprawę tej rośliny rozpoczęli Chińczycy i Japończycy ponad 300 lat temu[2]. Wyhodowali oni dużą ilość odmian, przy czym Chińczycy preferowali odmiany o kwiatach pełnych, a Japończycy pojedynczych. Do Europy sprowadzono tę roślinę około 1745 roku, później jej uprawa rozpowszechniła się także w Ameryce Północnej, Australii i Nowej Zelandii[2]. Ogrodnicy wyhodowali tysiące nowych odmian ozdobnych. Wśród nowych odmian większość to mieszańce międzygatunkowe[2].
- Sposób uprawy
- Podłoże powinno być próchniczne i lekko kwaśne. Ważne, by było przepuszczalne, roślina bowiem musi być często podlewana, tak, by ziemia stale była wilgotna, z kolei zaś nadmierna ilość wody powoduje gnicie korzeni[2]. W pokoju roślinę ustawia się w miejscu słonecznym, latem najlepiej wynieść na dwór[3]. Zimą należy roślinę zraszać wodą. Nawozi się słabą dawką nawozów takich, jak do rododendronów[3]. Rozmnaża się przez sadzonki lub przez szczepienie, jest to jednak dość trudne i zwykle kupuje się gotowe, już kwitnące rośliny wyhodowane przez ogrodników specjalizujących się w uprawie tej rośliny.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-12].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
- ↑ 3,0 3,1 Angelika Throll: 650 roślin pokojowych. Warszawa: 2008. ISBN 978- 83-258-0031-4.
Bibliografia [edytuj]
- Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
