Kardiomiopatia rozstrzeniowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kardiomiopatia rozstrzeniowa
cardiomiopathia congestiva ectactia
ICD-10 I42.0
Obraz sekcyjny serca w kardiomiopatii rozstrzeniowej.

Kardiomiopatia rozstrzeniowa (łac. cardiomiopathia congestiva ectactia) – inaczej przekrwienna (zastoinowa), polega na ścieńczeniu mięśnia sercowego, zwłaszcza w obrębie komór. Następuje wybiórcze powiększenie jąder kardiomiocytów bez przerostu komórki oraz zwłóknienie śródmiąższowe i okołonaczyniowe. Podobny obraz można spotkać w kardiomiopatii wtórnej, tj. na tle zapalenia mięśnia sercowego, co utrudnia postawienie właściwej diagnozy. Kardiomiopatia rozstrzeniowa prowadzi do zmniejszenia kurczliwości serca. Wszystko to prowadzi najpierw do powstania lewokomorowej niewydolności mięśnia sercowego, a następnie do jego obukomorowej niewydolności. Rozstrzeń dotyka często także oba przedsionki. Przerost jest z reguły asymetryczny.

Zachorowalność[edytuj | edytuj kod]

Zapadalność w całej populacji wynosi 5-8 przypadków na 100 000 osób. Ludzie rasy czarnej oraz mężczyźni chorują na nią częściej (także przeżywalność jest gorsza), aniżeli osoby rasy białej i kobiety. Dotyka przede wszystkim osób w średnim wieku.

Etiologia[edytuj | edytuj kod]

Większość przypadków kardiomiopatii rozstrzeniowej jest idiopatyczna (nie jest znana etiologia), w pozostałych przypadkach przyczyny są nieidiopatyczne. Chorobę mogą powodować:

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Objawy zwykle rozwijają się stopniowo. Część osób, które posiadają obecną tylko rozstrzeń lewą, może pozostawiać bez objawów przez miesiące lub lata. Charakterystycznymi objawami kardiomiopatii rozstrzeniowej są:

  • objawy niewydolności lewej komory, zaburzenia rytmu serca (komorowe, nadkomorowe z migotaniem przedsionków);
  • zmiany zakrzepowo-zatorowe;
  • wzrost masy ciała;
  • rozciągnięcie i powiększenie mięśnia sercowego;
  • objawy niewydolności krążenia (odczuwanie zmęczenia, zawroty głowy, duszności, bezsenność, które są wynikiem zmniejszonego rzutu serca);
  • prawokomorowa niewydolność serca jako późny, źle rokujący objaw;
  • ból w klatce piersiowej jako przejaw zatorowości płucnej
  • ból brzucha spowodowany hepatomegalią.

W celu zdiagnozowania choroby wykonuje się przede wszystkim następujące badania: echokardiografię, elektrokardiografię (EKG), biopsję endomiokardialną oraz cewnikowanie serca.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Leczenie ma na celu poprawę wydolności krążenia (zwiększenie frakcji wyrzutowej), poprawę jakości życia (zmniejszenie duszności, obrzęków, poprawa tolerancji wysiłkowej), zmniejszenie ryzyka nagłego zgonu. Z farmakoterapii najczęściej stosuje się:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Douglas P. Zipes, Peter Libby, Robert O. Bonow, Eugene Braunwald, BRAUNWALD'S HEART DISEASE, Elsevier Inc., ISBN 0-7216-0509-5

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.