Niewydolność serca
| Niewydolność serca | |||||||||
|
|||||||||
Niewydolność serca (łac. insufficiaentia cordis) – stan, w którym nieprawidłowa struktura lub funkcjonowanie serca upośledza zdolność do zapewnienia wystarczającego przepływu krwi zgodnie z zapotrzebowaniem organizmu. Nie należy mylić niewydolności serca z niewydolnością krążenia. Do częstych przyczyn niewydolności serca należą: zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie, choroba niedokrwienna serca, choroby zastawkowe i kardiomiopatie[1]. Niewydolność serca występująca po raz pierwszy, niezależnie od dynamiki zmian jest określana jako świeża.
Spis treści |
Podział [edytuj]
Postaci te mogą współistnieć, a określona postać oznacza tylko przewagę jej objawów w obrazie klinicznym.
Ze względu na czas trwania i szybkość narastania niewydolności [edytuj]
- przewlekła niewydolność serca
- ostra niewydolność serca
- przemijająca niewydolność serca - gdy objawy stwierdza się jedynie w ograniczonym przedziale czasowym (np. chorzy, którzy wymagają stosowania diuretyków wyłącznie w ostrej fazie zawału serca)
Ze względu na upośledzoną czynność hemodynamiczną serca [edytuj]
- skurczowa niewydolność serca (ze zmniejszonym lub zwiększonym rzutem serca)
- rozkurczowa niewydolność serca, określaną także jako niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową lewej komory
W zależności od dominującego zespołu objawów zastoju w krążeniu małym lub krążeniu dużym [edytuj]
- lewokomorowa niewydolność serca
- prawokomorowa niewydolność serca
- obukomorowa niewydolność serca
Objawy [edytuj]
Objawy niewydolności serca zależą od jej rodzaju.
Niewydolność lewej komory powoduje zastój krwi w krążeniu płucnym i daje objawy z układu oddechowego - duszność, szczególnie przy wysiłku fizycznym i przy leżeniu. Pacjenci często muszą spać na kilku poduszkach albo nawet w pozycji półsiedzącej. Mogą występować również bezdech senny i świsty oddechowe. Inne objawy to łatwe męczenie się i niezdolność do podejmowania wysiłku fizycznego.
Objawy niedostatecznej podaży krwi i tlenu do krążenia obwodowego, spowodowanej niewydolnością lewej komory serca to: zawroty głowy, splątanie, zimne dłonie i stopy.
Niewydolność prawej komory serca powoduje zastój krwi w naczyniach żylnych. Gromadzenie się krwi w kończynach prowadzi do obrzęków - przede wszystkim w dolnej części nóg. W nocy, gdy pacjent leży, nadmiar wody z nóg powraca do krążenia i zwiększa się produkcja moczu - pojawia się częstsze oddawanie moczu nocą. W skrajnych przypadkach może wystąpić obrzęk brzucha i powiększenie wątroby. Utrudnienia w przepływie krwi przez wątrobę może spowodować zaburzenia jej funkcji objawiające się żółtaczką i zaburzeniami krzepnięcia krwi.
Leczenie [edytuj]
Leczenie przewlekłej niewydolności serca ma na celu ulżenie objawom, zwiększenie tolerancji pacjenta na wysiłek fizyczny, zmniejszenie częstotliwości zaostrzeń choroby i zmniejszenie śmiertelności[2].
W terapii farmakologicznej stosuje się przede wszystkim leki z grup inhibitorów konwertazy angiotensyny II[2], czasem w połączeniu z sartanami[2], i leków beta-adrenolitycznych (głównie bisoprolol i karwedilol)[2]. Jeśli mimo leczenia tymi lekami objawy nadal występują stosuje się antagonistów aldosteronu[2] (spironolakton lub eplerenon) lub digoksynę[2]. Podczas leczenia konieczne jest monitorowanie poziomu potasu w organizmie[2].
U pacjentów nie mogących przyjmować powyższych leków ze względu na działania niepożądane lub przeciwwskazania można rozważyć terapię diazotanem izosorbidu i hydralazyną[2].
W celu leczenia obrzęków podaje się leki moczopędne[2]. Tiazydy mogą być stosowane u pacjentów z niezbyt poważną niewydolnością serca i normalną funkcją nerek[2]. Niewydolność nerek jest wskazaniem do stosowania diuretyków pętlowych, np. furosemidu[2].
Przypisy
- ↑ McMurray JJ., Pfeffer MA. Heart failure.. „Lancet”. 9474 (365). s. 1877–89. doi:10.1016/S0140-6736(05)66621-4. PMID 15924986.
- ↑ 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 British National Formulary Nr 61. John Martin (red.). Londyn: BJM Group/Pharmaceutical Press, 2011. ISBN 9780853699620.
