Katastrofa autobusu w Osiecznicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katastrofa autobusowa pod Osiecznicą
Państwo  Polska
Miejsce Osiecznica
Rodzaj katastrofy wypadek drogowy
Data 22 stycznia 1978
Godzina ok. 20:00
Ofiary śmiertelne 15 osób
Ranni 14 osób
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
miejsce katastrofy
miejsce katastrofy
Ziemia 52°04′16,356″N 15°03′36,659″E/52,071210 15,060183

Katastrofa autobusu w Osiecznicy miała miejsce w ostatnim dniu ferii zimowych, w niedzielę, 22 stycznia 1978[1].

Przebieg katastrofy[edytuj | edytuj kod]

Ok. godz. 20 autobus Jelcz 043 z PKS Zielona Góra, wiozący głównie młodzież, jadący trasą Słubice – Zielona Góra, tuż po minięciu rogatek Osiecznicy koło Krosna Odrzańskiego, na stromym podjeździe drogi został rozcięty na pół elementem mostu pontonowego przewożonego na ciężarówce marki Kraz, należącej do jednostki Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej, stacjonującej w Szprotawie. Ciężarówkę prowadził 21-letni szeregowy Samwieł Arutjanin[1]. Wbrew rozpowszechnianym plotkom, załoga wojskowej ciężarówki nie była pod wpływem alkoholu[1][2]. Zderzenie nastąpiło z powodu przekroczenia osi jezdni przez ponadwymiarowy ładunek przewożony ciężarówką. Na miejscu katastrofy śmierć poniosło 14 osób, 15 ofiara zmarła kilka dni później w szpitalu. Rannych zostało 14 osób, z których wiele straciło ręce lub nogi[1].

W dniu 25 czerwca 2010 r. w miejscu katastrofy został odsłonięty obelisk upamiętniający ofiary tej katastrofy[3].

Liczba ofiar[edytuj | edytuj kod]

Liczba i stan szczątków osób zabitych oraz osób rannych spowodowała w pierwszych godzinach akcji ratunkowej pomyłkę, na skutek której doliczono się 24 ofiar śmiertelnych. Pod koniec akcji ratunkowej, o godz. 3:30 w nocy, liczbę tę skorygowano do 17[1]. Dopiero w południe następnego dnia po katastrofie prosektorium w Zielonej Górze, do którego przewieziono ludzkie szczątki zebrane z miejsca tragedii, potwierdziło ostateczną liczbę zabitych.

Na liczbę ofiar miał wpływ fakt, że autobus nie zatrzymał się na ostatnim przystanku w Osiecznicy i nie zabrał z niego kilkunastu uczniów szkół średnich. Kierowca autobusu przeżył ciężko okaleczony (stracił lewą rękę).

Następstwa[edytuj | edytuj kod]

Ówczesne władze PRL, obawiające się o polityczną atmosferę podczas pogrzebów ofiar katastrofy (na co miało wpływ to, kto był sprawcą tragedii), postawiły w stan pogotowia wszystkie jednostki ZOMO w województwie zielonogórskim i ich część z Poznania oraz oddelegowały do ochrony tych uroczystości 125 funkcjonariuszy SB i 60 milicjantów[1].

Katastrofa pod Osiecznicą doprowadziła do podpisania w 1978 roku porozumienia między władzami Polski a ZSRR, aby wszelkie pojazdy wojskowe Armii Radzieckiej poruszały się na terenie Polski wyłącznie w konwojach poprzedzanych samochodami-pilotami[1].

Lista ofiar katastrofy [1][edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Bazan
  2. Małgorzata Bernatowicz
  3. Jerzy Cegliński
  4. Stefan Danielski
  5. Barbara Gawryś
  6. Leokadia Henic
  7. Danuta Kneć
  8. Kazimierz Karaś
  9. Małgorzata Malik
  10. Jan Pawlak
  11. Janina Puczkieło
  12. Maria Jolanta Rzeczycka
  13. Wanda Topolska
  14. Małgorzata Walczak
  15. (nie ujawniono nazwiska osoby zmarłej w szpitalu)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Małgorzta Albrecht: Spóźniony reportaż, Gazeta Lubuska nr 73/1993, str. 9.
  2. Najważniejszym czynnikiem był tutaj ówczesny system szkolenia kierowców pojazdów wojskowych w Armii Radzieckiej. Główny nacisk kładziono na umiejętności techniczne obsługi pojazdu, umiejętność jazdy w kolumnach oraz szybkiego wyjazdu i wjazdu na miejsca parkowania. Natomiast niewielką wagę przywiązywano do umiejętności poruszania się w normalnym ruchu drogowym, ponieważ zakładano, że pojazdy będą jeździły w zorganizowanych kolumnach, ruchem których będą zarządzali żołnierze ze Służby Regulacji Ruchu.
  3. Fotoreportaż z odsłonięcia obelisku pod Osiecznicą.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]