Szeregowy
| Szeregowy Wojska Lądowe |
|
| Aktualne oznaczenie stopnia | |
 naramiennik |
|
 kurtka nieprzemakalna |
|
| Oznaczenie stopnia – przedwojenny | |
 naramiennik |
Szeregowy – najniższy stopień wojskowy w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
Stopień szeregowego bez szczególnego nadania otrzymują poborowi powołani po raz pierwszy do czynnej służby wojskowej z dniem stawienia się do służby, ochotnicy oraz osoby przeniesione do rezerwy bez odbycia służby wojskowej (do 31.12.2009 r.)[1] – z dniem przeniesienia do rezerwy.
Równorzędnym stopniem jest stopień marynarza w Marynarce Wojennej. Odpowiednikiem szeregowego w artylerii jest kanonier, w Policji - posterunkowy, w Państwowej Straży Pożarnej - strażak.
1 września 1979 weszła w życie ustawa z dnia 28 czerwca 1979 o zmianie zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej na mocy, której dotychczasowa nazwa stopnia „szeregowiec” została zmieniona na „szeregowy”[2].
W Wojsku Polskim II RP odpowiednikiem szeregowca były stopnie:
- strzelca w batalionach strzelców,
- ułana, szwoleżera i strzelca konnego w kawalerii,
- strzelca pancernego w broniach pancernych,
- sapera w saperach,
- legionisty w pułkach piechoty Legionów.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Dziennik Ustaw z 1979, 2004.
- Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 431.
|
||||||||||||||||||||||
