Szeregowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy stopnia wojskowego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Szeregowy
Wojska Lądowe
Aktualne oznaczenie stopnia
naramiennik
naramiennik
kurtka nieprzemakalna
kurtka nieprzemakalna
Oznaczenie stopnia – przedwojenny
naramiennik
naramiennik

Szeregowy – najniższy stopień wojskowy w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Stopień szeregowego bez szczególnego nadania otrzymują poborowi powołani po raz pierwszy do czynnej służby wojskowej z dniem stawienia się do służby, ochotnicy oraz osoby przeniesione do rezerwy bez odbycia służby wojskowej (do 31 grudnia 2009)[1] – z dniem przeniesienia do rezerwy.

Równorzędnym stopniem jest stopień marynarza w Marynarce Wojennej. Odpowiednikiem szeregowego w artylerii był do 5 lipca 1994 kanonier[2].

Stopień szeregowego zamiast szeregowca został wprowadzony rozkazem nr 18/MON Ministra Obrony Narodowej z 8 grudnia 1976[3] wprowadzającym z dniem 15 października 1977 do użytku w Siłach Zbrojnych PRL Regulamin służby wewnętrznej Sił Zbrojnych PRL, sygn. Szt.Gen. 791/76. W regulaminie tym w wykazach stopni wojskowych podano nazwę najniższego stopnia wojskowego – szeregowy[4]. Zmiana ta została uwzględniona również w ustawie o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przy najbliższej nowelizacji 28 czerwca 1979[5].

W Wojsku Polskim II RP, a także w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie odpowiednikami szeregowca były stopnie:

  • strzelca w formacjach strzelców podhalańskich i strzelców konnych[6], a od 1932 także w formacjach piechoty i broni pancernych[7];
  • ułana w formacjach ułanów[8]
  • szwoleżera w formacjach szwoleżerów, stosowany od momentu ich utworzenia w 1919[9];
  • kanoniera w artylerii, od 1933 – także w służbie uzbrojenia[10];
  • sapera w wojskach saperskich, stosowany od momentu utworzenia formacji saperskich w 1919[11];
  • legionisty w pułkach piechoty Legionów – od 1933[12].

Przypisy

  1. Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.
  2. Decyzją nr 62/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 lipca 1994 r. został wprowadzono do użytku w Siłach Zbrojnych RP Regulamin ogólny Sił Zbrojnych RP, sygn. Szt.Gen. 1426/94, w którym nie zamieszczono wykazu stopni wojskowych; obowiązywały tylko te stopnie wojskowe, które znajdowały się w ustawie z 21 listopada 1967 o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, art. 74 Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16.
  3. Dz.Rozk. MON 1977, 26 marca, nr 3, poz. 16, s. 31.
  4. Regulamin służby wewnętrznej Sił Zbrojnych PRL, sygn. Szt.Gen. 791/76, Warszawa 1977, pkt 21, s. 20 i zał. 1, s. 165.
  5. Dz. U. z 1979 r. Nr 15, poz. 97.
  6. Ustawa z 18 lipca 1924 o podstawowych obowiązkach i prawach szeregowych Wojska Polskiego, Dz. U. z 1924 r. Nr 72, poz. 698, s. 1040.
  7. Ustawa z 28 stycznia 1932 o zmianach i uzupełnieniach niektórych postanowień ustawy z 18 lipca 1924 o podstawowych obowiązkach i prawach szeregowych Wojska Polskiego, Dz. U. z 1932 r. Nr 25, poz. 213, s. 395.
  8. Dz. U. z 1924 r. Nr 72, poz. 698, s. 1040.
  9. Dz. U. z 1924 r. Nr 72, poz. 698, s. 1040.
  10. Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych z 17 marca 1933 w sprawie wykonania rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 7 października 1932 o służbie wojskowej podoficerów i szeregowców, Dz. U. z 1933 r. Nr 20, poz. 132, s. 388.
  11. Dz. U. z 1924 r. Nr 72, poz. 698, s. 1040.
  12. Dz. U. z 1933 r. Nr 20, poz. 132, s. 388.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło szeregowy w Wikisłowniku
  • Dziennik Ustaw z 1979, 2004.
  • Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 431.