Katastrofa lotu Delta Air Lines 191

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Katastrofa lotu Delta 191
Fragment komputerowej rekonstrukcji lotu przedstawiający samolot krótko przed katastrofą
Fragment komputerowej rekonstrukcji lotu przedstawiający samolot krótko przed katastrofą
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce Dallas
Data 2 sierpnia 1985
Godzina 18:05 czasu lokalnego
1:05 czasu polskiego
Rodzaj Awaryjne lądowanie
Przyczyna Błąd pilota
Ofiary 135 osób (w tym 1 osoba na ziemi)
Ranni 27 osób
Ocaleni 27 osób
Statek powietrzny
Typ Lockheed L-1011-385-1 TriStar
Użytkownik Delta Air Lines
Numer N726DA
Start Fort Lauderdale
Cel lotu Dallas
Numer lotu 191
Pasażerowie 152 osoby
Załoga 11 osób
Położenie na mapie Teksasu
Mapa lokalizacyjna Teksasu
miejsce katastrofy
miejsce katastrofy
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych
Mapa lokalizacyjna Stanów Zjednoczonych
miejsce katastrofy
miejsce katastrofy
Ziemia 32°55′06″N 97°01′25″W/32,918333 -97,023611Na mapach: 32°55′06″N 97°01′25″W/32,918333 -97,023611

Katastrofa lotu Delta 191, która wydarzyła się 2 sierpnia 1985. Lockheed L-1011 TriStar, lecący z Fort Lauderdale do Dallas, rozbił się przy lądowaniu z powodu silnych prądów zstępujących wywołanych przez burzę. Zginęło 135 osób (w tym 1 osoba na ziemi), 27 osób ocalało.

Samolot i załoga[edytuj | edytuj kod]

Lockheed L-1011-385-1 TriStar miał 6 lat. Został wyprodukowany w 1979. Wylatał 20 555 godzin. Kapitanem był Edward "Ted" Conners, pierwszym oficerem Rudolph Cena, drugim oficerem - Nick Nassick.

Lot[edytuj | edytuj kod]

Maszyna leciała z Fort Laudardale do Los Angeles z międzylądowaniem w Dallas. W okolicy Dallas samolot napotkał formującą się silną burzę i kapitan zdecydował się na ominięcie obszaru najgorszej pogody. Następnie samolot został skierowany przez kontrolę lotów do lądowania na pasie 17L. Z uwagi na warunki pogodowe miało to być lądowanie z pomocą ILS.

Katastrofa[edytuj | edytuj kod]

Podczas zbliżania pilotujący maszynę pierwszy oficer dostrzegł błyskawicę na drodze podejścia. Na wysokości ok. 1000 stóp samolot dostał się pod działanie silnego prądu zstępującego, który początkowo przyspieszył, a następnie spowolnił samolot przy jednoczesnej silnej utracie wysokości. Pierwszy oficer próbował przeciwdziałać wykonując polecenia kapitana (zwiększenie ciągu do maksimum, podniesienie nosa samolotu), ale Lockheed ciągle opadał. Aby nie dopuścić do przeciągnięcia, pilot musiał oddać ster (opuścić nos samolotu), co dodatkowo zwiększyło prędkość opadania. Samolot próbował lądować na ruchliwej autostradzie 114 zgniatając silnikiem nr 1 samochód marki Toyota Celica. Odpadnięcie silnika spowodowało obrót i uderzenie w zbiornik wody. 137 osób (w tym jedna na ziemi - William Hodge Mayberry[1] - kierowca samochodu) poniosło śmierć. 27 osób przeżyło katastrofę.

Przyczyny[edytuj | edytuj kod]

Przyczyną była błędna decyzja załogi o kontynuacji lądowania przez obszar burzy z widocznymi błyskawicami. Wskazano także na brak procedur i treningu w unikaniu uskoku wiatru na niskich wysokościach, a także na brak informacji meteo o występującym zagrożeniu.

Przypisy

  1. "Slammed to the Ground". Katastrofy w przestworzach.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]