Kennin-ji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kennin-ji 建仁寺
Fragment klasztoru
Fragment klasztoru
Państwo  Japonia
Miejscowość Kioto
Rodzaj klasztoru Klasztor buddyjski
Właściciel Rinzai
Typ zakonu męski
Założyciel klasztoru Myōan Eisai
Fundator Minamoto no Yori'ie
Materiał budowlany drewno
Data budowy 1202
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Kennin-ji 建仁寺
Kennin-ji 建仁寺
Ziemia 35°00′04″N 135°46′25″E/35,001111 135,773611
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kennin-ji (jap. 建仁寺 Kennin-ji?) – pierwsza świątynia (czyt. jap.: tera; czyt. sinojap.: ji) zen w Japonii, zbudowana w Kioto. Główny obiekt sakralny szkoły rinzai.

Historia klasztoru[edytuj | edytuj kod]

Jego założycielem i pierwszym opatem był Myōan Eisai, a fundatorem siogun Minamoto no Yori'ie. Świątynia została zbudowana w 1202 r. w Kioto według chińskiego wzoru wzdłuż osi północ-południe[1]. Warunkiem postawionym Eisaiowi była jego zgoda na postawienie na terenie świątyni pawilonów, w których będą się odbywać praktyki szkół shingon (Shingon-in) i tendai (Tendai-in). Mimo różnych nacisków ze strony starszych szkół buddyzmu japońskiego z góry Hiei (shingon, tendai, kegon), aby zabronić Eisaiowi nauczania, cieszył się on poparciem siogunatu i na tyle wzmocnił swoją pozycję, że Kennin-ji została uznana za oficjalną świątynię. Podstawą praktyki był zen w tradycji rinzai. Jednak dopiero chiński mistrz Lanxi Daolong (1213-1278) uczynił z tego klasztoru miejsce praktyki wyłącznie zenu w stylu rinzai. Kennin-ji została autoryzowana jako filia świątyni Enryaku.

Drugim opatem klasztoru został Ryōnen Myōzen. Od 1217 do 1223 roku jego uczniem w Kennin-ji był Eihei Dōgen, co opisał w swojej pracy Shōbōgenzō w rozdziale "Bendōwa"[2]. W tym czasie klasztor ten nie cieszył się żadnym prestiżem jako klasztor zen i oficjalnie należał do szkoły tendai[3].

Dziesiątym opatem klasztoru został Enni Ben’en, który starał się ożywić w nim praktykę po śmierci Myōzena. Enni odbudował także i znacznie powiększył budynek mnichów po pożarze[4]. Po nim opatem klasztoru został chiński mistrz chan Lanxi Daolong. W ciągu trzech lat prowadzenia klasztoru (1259-1261) Lanxi doprowadził do wyrugowania z niego wszelkich obcych zenowi praktyk i zamienił Kennin-ji w czysty klasztor zen. Odtąd mnisi żyli w strachu przed atakami ze strony mnichów z innych szkół [5].

W klasztorze tym praktykował zen Musō Soseki pod kierunkiem ucznia Lanxi Daolonga - Muina Embana (1230-1307).

Również i na początku XIV wieku klasztor był prowadzony przez chińskiego mistrza Dongminga Huiri (1272-1340), który - chociaż należał do szkoły caodong (jap. sōtō) w linii od mistrza Hongzhi Zhengque (1091-1157) - ze względu na jego artystyczne zainteresowania bardziej pasował do linii nauczania mistrzów szkoły linji (jap. rinzai) takich jak np. Yishan Yining[6]. Później klasztor był prowadzony przez mistrza Qingzhuo Zhengchenga (1274-1339)[7].

W 1306 roku opatem klasztoru został Yakuō Tokken (1245-1320), uczeń Lanxi Daolonga.

W połowie XIV wieku praktykowało w tym klasztorze pod kierunkiem opata Ryūzana Tokkena (1284-1358) dwoje słynnych później i zaprzyjaźnionych ze sobą przedstawicieli ruchu gozan: Gidō Shūshin (późniejszy opat m.in. Kennin-ji) i Zekkai Chūshin (1336-1405)[8].

W wieku 13 lat do Kennin-ji trafił Ikkyū Sōjun (1394-1481) i zaczął studiować u mnicha-poety Botetsu należącego do ruchu gozan. Tu rozwinął swój poetycki talent, jednak po czterech latach odszedł z tego klasztoru zniesmaczony światowymi ambicjami mnichów[9].

Świątynia Kennin jest jednym z pięciu obiektów sakralnych buddyzmu zen w Kioto, zwanych łącznie: Kyōto-gozan. "Gozan" oznacza dosł. "pięć gór" (świątynie budowano przeważnie w trudno dostępnych partiach gór). System ten - wzorowany na chińskim systemie hierarchicznym klasztorów wushan - został wprowadzony do Japonii w okresie Kamakura. Kennin-ji zawsze znajdował się na liście pięciu głównych klasztorów. Na liście sioguna Yoshimitsu (1358-1408) zajmował trzecią pozycję w Kioto za Tenryū-ji i Shōkoku-ji[10].

Na terenie klasztoru znajduje się wiele świątyń i ogrodów. Jednym z ogrodów jest kare-sansui - ogród z piasku i skał[11].

W 2002 roku klasztor obchodził 800-lecie powstania.

Przypisy

  1. Judith Clancy. Kyoto. City of Zen. Str. 56
  2. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 21
  3. William M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 23
  4. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 26
  5. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 33 i 57
  6. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 37
  7. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 37
  8. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 172
  9. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 193
  10. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 151
  11. Judith Clancy. Kyoto. City of Zen. Str. 57

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Judith Clancy: Kyoto. City of Zen. Tokio: Tuttle, 2012, s. 144. ISBN 978-4-8053-0978-0.
  • Heinrich Dumoulin: Zen Buddhism: A History. Japan. Nowy Jork: Macmillan Publishing Company, 1988, s. 509. ISBN 0-02-908250-1.
  • William M. Bodiford: Sōtō Zen in Medieval Japan. Honolulu: University of Hawaii Press, 1993, s. 343. ISBN ISBN 978-0-8248-3303-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • [1] Filmik
  • [2] Oficjalna strona internetowa świątyni (ang.)
  • [3] Galeria zdjęć własnych świątyni (ang. jap.)
  • [4] Plan świątyni - rozmieszczenie pawilonów

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]