Enryaku-ji
Enryaku-ji (jap. 延暦寺?) – jeden z największych zespołów świątyń buddyjskich w Japonii.
Klasztor znajduje się na górze Hiei w Ōtsu, w prefekturze Shiga. Założony w 805 przez Saichō, twórcę sekty Tendai, której był główną bazą. Z czasem ogromnie się wzbogacił dzięki nadaniom ze strony możnowładców. Dysponował własną armią mnichów–wojowników sōhei, którzy często ścierali się w walce z wojskami innych klasztorów. W 1571 Enryaku-ji zostało całkowicie spalone przez Nobunagę, któremu potęga kleru buddyjskiego przeszkadzała w sprawowaniu niepodzielnej władzy nad centralną częścią Honsiu. Większość z kilku tysięcy mieszkańców została zabita.
Obecne budowle pochodzą z rekonstrukcji prowadzonych od XVI wieku. Zespół świątynny jest podzielony na trzy rejony: Tōdō, Saitō, Yokawa. Każdy z nich posiada główny pawilon (chūdō) i kilka innych o różnym przeznaczeniu.
W 1994 r. kompleks został wpisany na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO.
-
Konpon-chūdō, Konpon - pawilon centralny rejonu Tōdō
-
Daikō-dō, Pawilon Nauki
-
Kanchō-dō, Pawilon Inicjacji
-
Monju-rō, brama wejściowa
-
Shō-rō, Dzwonnica
-
Tō-dō, Pawilon Wschodu
-
Amida-dō, Pawilon Amidy
-
Kaidan-in, Pawilon Święceń
-
Tenpōrin-dō, główny pawilon rejonu Saitō
-
Ninai-dō, łącznik pomiędzy dwoma pawilonami
-
Jōgyō-dō
-
Yokawa-chūdō, pawilon centralny rejonu Yokawa
|
|||||||
