Klaudiusz Neron Juliusz Cezar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Klaudiusz Neron Juliusz Cezar łac. Claudius Nero Iulius Caesar Germanicus (630), blisko spokrewniony z cesarzami z dynastii julijsko-klaudyjskiej, był synem Germanika i Agrypiny Starszej[1][2]. Jego młodszym bratem był późniejszy cesarz Kaligula. 26 maja 17 n.e. wraz z rodzeństwem brał udział w triumfie swojego ojca, Germanika, za zwycięstwa nad Cheruskami i Chattami[3]. Po odjeżdzie Germanika i Agrypiny na Wschód pozostał w Rzymie. W 20 n.e. wyjechał na spotkanie matki, wracającej do Rzymu z prochami Germanika, do Tarracyny[4]. W tym też roku przywdział togę męską (toga virilis)[5]. Na wniosek Tyberiusza senat zezwolił Neronowi ubiegać się o kwesturę na pięć lat przed uzyskaniem przewidywanego prawem wieku. Otrzymał też godność arcykapłana[6]. Dzień pierwszego wystąpienia w życiu politycznym Nerona i jego młodszego brata, Druzusa, cesarz Tyberiusz uczcił darem pieniężnym dla ludu[1]. Neron był zaręczony z Junią, córką Metellusa Sylanusa, namiestnika Syrii[7]. Małżeństwo nie doszło do skutku z powodu śmierci Junii. Został pierwszym mężem Julii Heleny[6] wnuczki Tyberiusza, od 20 roku n.e. do rozwodu w 29. Po śmierci syna Druzusa w 23 n.e., Tyberiusz przyprowadził do senatu Nerona i jego brata Druzusa, polecając ich opiece senatorów, wskazując ich jako swoich następców[8]. Neron wygłosił mowę pochwalną nad zwłokami swojego teścia,syna cesarza[9]. W 24 n.e. pontyficy zarządzili podjęcie takich samych modłów i złożenie ofiar za Nerona i Druzusa, jak za cesarza Tyberiusza. W związku z tym cesarz wystąpił w senacie z mową, w której wyraził opinię, że takie oznaki czci należą się tylko osobom wiekowym i zasłużonym. Był to sygnał dla senatorów, że zmienia się nastawienie cesarza do synów Agrypiny[1]. W 26 n.e. Neron był kwestorem. Sejan w swoim dążeniu do władzy pracował potajemnie nad doprowadzeniem do zguby Nerona. Młody człowiek został otoczony szpiegami i prowokatorami, którzy podjudzali go do nierozważnych wypowiedzi, o których informowali następnie Tyberiusza. W interesie Sejana działała też żona Nerona, która donosiła o wszystkim swojej matce Liwilli, kochance Sejana, jak i jego brat Druzus, omamiony nadzieją panowania po usunięciu starszego brata[10]. Niedługo po śmierci Liwii, a respekt do matki powstrzymywał jak dotąd cesarza przed najgorszymi czynami, Tyberiusz wysłał list do senatu, w którym oskarżał Agrypinę i Nerona w bardzo ostrych słowach, chociaż nie zarzucał im dążenia do zbrojnego przewrotu. Senat nie podjął w pierwszym dniu żadnej uchwały w tej sprawie, niepewny co do intencji cesarza. Wokół budynku senatu zbierał się też lud rzymski, niosąc portrety Nerona i Agrypiny i wołając, że list niosący zgubę domowi Germanika jest sfałszowany. Tyberiusz poczuł się zmuszony ponowić swoje oskarżenia i tym razem Senat nie odważył się opierać[11]. Neron został ogłoszony wrogiem państwa, na rozkaz cesarza Tyberiusza został zesłany na wyspę Poncję (dziś Ponza) i albo zamorzony głodem albo zmuszony do samobójstwa[1]. Na początku panowania Kaliguli w 37 n.e. szczątki Klaudiusza Nerona sprowadzono do Rzymu i pochowano w Mauzoleum Augusta[12].

Wywód przodków:

4. Druzus Starszy      
    2. Germanik
5. Antonia Młodsza        
      1. Klaudiusz Neron Juliusz Cezar
6. Marek Agrypa    
    3. Agryppina Starsza    
7. Julia (córka Augusta)      
 

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Tyberiusz, Rozdział 54. W: Gajusz Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972.
  2. Kaligula, Rozdział 7. W: Gajusz Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972.
  3. Roczniki,Księga druga, rozdział 41. W: Tacyt: Dzieła. Warszawa: Czytelnik, 2004, s. 97. ISBN 83-07-02993-7.
  4. Roczniki,Księga trzecia, rozdział 2-3. W: Tacyt: Dzieła. Warszawa: Czytelnik, 2004, s. 121. ISBN 83-07-02993-7.
  5. Ksiega LVII 18,11. W: Kasjusz Dion Kokcejanus: Historia. tłumaczenie angielskie;edycja komputerowa http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Cassius_Dio/home.html.
  6. 6,0 6,1 Roczniki,Księga trzecia, rozdział 29. W: Tacyt: Dzieła. Warszawa: Czytelnik, 2004, s. 133. ISBN 83-07-02993-7.
  7. Roczniki,Księga druga, rozdział 43. W: Tacyt: Dzieła. Warszawa: Czytelnik, 2004, s. 133. ISBN 83-07-02993-7.
  8. Roczniki,Księga czwarta, rozdział 9-10. W: Tacyt: Dzieła. Warszawa: Czytelnik, 2004, s. 160-161. ISBN 83-07-02993-7.
  9. Ksiega LVII 22, 4. W: Kasjusz Dion Kokcejanus: Historia. tłumaczenie angielskie;edycja komputerowa http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Cassius_Dio/home.html.
  10. Roczniki, Księga czwarta, rozdział59-60. W: Tacyt: Dzieła. Warszawa: Czytelnik, 2004, s. 186-87. ISBN 83-07-02993-7.
  11. Roczniki,Księga piąta, rozdział 3-5. W: Tacyt: Dzieła. Warszawa: Czytelnik, 2004, s. 196-197. ISBN 83-07-02993-7.
  12. Kaligula, Rozdział 15. W: Gajusz Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972, s. 248-249.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Drzewo genealogiczne Klaudiuszów Neronów