Germanik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Germanik

Gaius Claudius Drusus Caesar Germanicus (ur. 24 maja 15 p.n.e., zm. 10 października 19 n.e.) – wódz rzymski, członek dynastii julijsko-klaudyjskiej (wnuk Liwii, żony cesarza Augusta). Bratanek cesarza Tyberiusza, ojciec cesarza Kaliguli, brat Klaudiusza. Poślubił wnuczkę Oktawiana Augusta, Agryppinę.

Wywód przodków[edytuj | edytuj kod]

4. Tyberiusz Klaudiusz Neron      
    2. Druzus Starszy
5. Liwia Druzylla        
      1. Germanik
6. Marek Antoniusz    
    3. Antonia Młodsza    
7. Oktawia Młodsza      
 

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Cesarz Oktawian August, wyznaczając Tyberiusza na swojego następcę, zobowiązał go do adoptowania Germanika i uczynienia go swoim następcą. Germanik posiadał, według Tacyta, wybitne zalety fizyczne i duchowe, które zapewniały mu uznanie i miłość Rzymian. Był ukochanym bratem Klaudiusza, a także ulubioną postacią ludu rzymskiego. Od najmłodszych lat uczestniczył w kampaniach wojennych. Odniósł wiele zwycięstw, dowodząc armią w Pannonii i Dalmacji. Był uważany za wybitnego wodza, a zarazem był lubiany przez legionistów. W 12 r. n.e. sprawował urząd konsula i powierzono mu dowództwo wszystkich legionów w Galii. W 14 roku po śmierci cesarza Augusta, gdy dowodził armią w Germanii, w wojsku wybuchł bunt. Żołnierze niezadowoleni z objęcia tronu przez niepopularnego Tyberiusza obwołali Germanika cesarzem. Jednak ten odrzucił proponowany tytuł, akceptując wolę Augusta. Do uciszenia buntu przyczynił się demonstracyjny wyjazd z obozu żony Germanika, Agrypiny wraz z synem, ulubieńcem żołnierzy, zwanym przez nich Kaligulą. Stłumienie buntu i odmowa zostania cesarzem zyskały Germanikowi przychylność panującego Tyberiusza. W następnych latach, jako głównodowodzący armią Renu, pokonał plemiona germańskie na wschodnim brzegu tej rzeki. Odnalazł tam i pogrzebał szczątki żołnierzy trzech legionów, pozostałe po słynnej masakrze w Lesie Teutoburskim w 9 r. n.e.

Wyprawa na Wschód[edytuj | edytuj kod]

Po zwycięstwach w Germanii i krótkim pobycie w Rzymie Germanik został wysłany do Azji, gdzie rozpoczęły się bunty w tamtejszych legionach. Germanik i tym razem opanował sytuację, a w roku 18 zajął królestwa Kapadocji i Kommageny, zamieniając je w prowincje rzymskie. Namiestnikiem Syrii został mianowany Gnejusz Kalpurniusz Pizon, zaprzyjaźniony z cesarzem. Między Germanikiem i Agrypiną z jednej strony, a Pizonem i jego żoną Plancyną doszło do konfliktu, który przerodził się we wrogość. W roku 19 Germanik udał się do Egiptu, co było wbrew zarządzeniom wydanym jeszcze przez Augusta, zabraniającego wkraczania do tej prowincji bez zezwolenia. Wywołało to oburzenie Tyberiusza i wzmogło intrygi inicjowane prawdopodobnie przez Pizona. Germanik ciężko zachorował i zmarł w Antiochii. Został pochowany w Mauzoleum Augusta.

Uważano, że został otruty przez Gnejusza Kalpurniusza Pizona, gubernatora Syrii, na polecenie Tyberiusza zazdrosnego o rosnącą popularność i siłę Germanika, lecz jest to jedynie domysł, którego potwierdzenia na próżno szukać w wiarygodnych źródłach.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Aratea - autorstwo i data przekładu dzieła Aratosa (Fainomena) jest dyskutowana wśród uczonych[1][2]. Większość badaczy przyjmuje autorstwo Germanika. Najstarszym świadectwem autorstwa ArateaLaktancjusz[3] i Hieronim[4].

Prognostica - dzieło zachowane we fragmentach, traktujące również o gwiazdach, jednak w kontekście meteorologicznym wraz z astrologicznymi elementami. Z zachowanego dzieła pozostało 165 wersetów podzielonych na sześć fragmentów. Nie jest wykluczone, że oba dzieła mogły stanowić jedną całość[5].

Małżeństwo i potomkowie[edytuj | edytuj kod]

Germanik
konsul 12 n.e.
Agrypina Starsza
 
 
   
 
   
 
   
 
   
 
   
 
   
 
   
 
   
 
 
                                   
Gajusz Klaudiusz Cezar
ur. ok. 2 n.e; zm. 10 n.e.
Klaudia
ur 4 n.e.; zm. w dzieciństwie
Klaudiusz Neron
Julia Helena
Druzus III
Emilia Lepida
Kaligula
cesarz
•1. Junia Klaudylla
•2. Liwia Orestylla
•3. Lolia Paulina
•4. Cezonia
Juliusz
ur. 14 n.e.; zm. w dzieciństwie
Agrypina Młodsza
•1. Gnejusz Domicjusz Ahenobarbus
•2. Gajusz Salustiusz Kryspus Pasjen
•3. Klaudiusz cesarz
Julia Druzylla
•1. Lucjusz Kasjusz Longinus
•2. Marek Emiliusz Lepidus
Julia Liwilla
•Marek Winicjusz
 
 
   
 
 
       
Julia Druzylla
Neron
cesarz
•1. Oktawia
•2. Poppea Sabina
•3. Statilia Messalina
 
 
 
   
Klaudia Augusta
urodzona i zmarła w 63 n.e.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Germanika

Przypisy

  1. Rozpiętośc czasowa wynosi 13 lat (od 4 roku n. e. do 17 roku n. e.).
  2. Germanik Juliusz Cezar, Aratea, UAM 2010, Wstęp: Elżbieta Bielecka, s. 22 - 27.
  3. Divinae Institutiones I, 21, 28; V, 5, 4.
  4. Commentarius in epistulam Pauli ad Titum I, 12.
  5. M. Possanza, Translating the heavens: Aratus, Germanikus, and the poetics of Latin translation, New York - Oxford, 2004, s. 7.